II OSK 122/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 509/21 w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lutego 2021 r. znak WI-I.7840.2.74.2020.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 27 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 509/21 oddalił skargę P.M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 lutego 2021 r. nr WI-I.7840.2.74.2020.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent Miasta K. (dalej: Prezydent) decyzją Nr 911/6740.1/2020 z dnia 22 czerwca 2021 r., znak AU-01-1.6740.1.635.2020.KPA, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 kwietnia 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora K.S. dla zamierzenia budowlanego Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących dwulokalowych wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., gaz, c.o., elektryczną, z wewnętrznymi liniami zasilającymi (wiz), wewnętrznymi instalacjami gazowymi (wig), zewnętrznymi odcinkami sieci wodociągowej wraz ze studzienką wodomierzową, zewnętrznymi odcinkami kanalizacji sanitarnej, budowa dojścia i dojazdu na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydent podniósł, iż inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją, projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "STRZELNICA - SIKORNIK" w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą nr XXXI1/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r., dalej: m.p.z.p. na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu, jako MN.7 i jest z nim zgodna. Sam projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, kompletny, sporządzony przez uprawnione osoby, a obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr [...]jednostka ew.: [...], Obręb: [...]. W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 15 lutego 2021 r. nr WI-I.7840.2.74.2020.SA utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że analiza projektu w zakresie wynikającym z art. 35 p.b. pozwala na stwierdzenia, iż został on opracowany zgodnie z przepisami. Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że działki inwestycyjne znajdują się na terenie oznaczonym w m.p.z.p., symbolem MN.7 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. m.p.z.p.. Projektuje się cztery budynki mieszkalne jednorodzinne w układzie wolnostojącym, co nie narusza przeznaczenia podstawowego terenu MN.7. Dla inwestycji zapewniono osiem miejsc postojowych, co jest zgodne z § 13 ust. 7 pkt 1 lit. a m.p.z.p., który ustala zasady obsługi parkingowej dla budynków w zabudowie jednorodzinnej - 2 miejsca na 1 dom. Pozostawiono 855,60 m2 powierzchni biologicznie czynnej, stanowiącej 60% powierzchni terenu oraz zaprojektowano 353,40 m2 powierzchni zabudowy, co stanowi 24,8% i nie narusza obowiązków określonych dla terenu MN.7. Wysokość każdego z budynków wynosi 9,00 m i nie przekracza maksymalnej wysokość zabudowy. Wskaźnik intensywności zabudowy równy 0,49, mieści się w przedziale 0,1-0,5, ustalonym w § 16 ust. 3 pkt 7 lit. c m.p.z.p. Dachy projektowanych obiektów są dwuspadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych 30°, doświetlone lukarnami, których łączna powierzchnia nie przekracza 1/3 powierzchni danej połaci dachu. Wszystkie lukarny o jednolitej formie i wielkości zlokalizowano na jednej wysokości i stanowią one elementy podrzędne, urozmaicające dach, a nie formy dominujące w kondygnacji poddasza; dachy lukarn nie łączą się, a ich odległość od ścian szczytowych przekracza 1,5 m - co jest zgodne z warunkami zapisanymi w § 7 ust. 12 pkt 1 lit. a oraz pkt 3 pkt b, c m.p.z.p. Materiały użyte do pokryć dachowych spełniają zapisy § 7 ust. 12 pkt 2 lit. b m.p.z.p. - dachy pokryte są dachówką ceramiczną w kolorze grafitowym. Wojewoda Małopolski podkreślił, że badając prawidłowość zastosowania w tej sprawie przytoczonych przepisów nie stwierdził błędów w zakresie działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję wniósł P.M. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 8, art. 11 w zw. z art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do podnoszonych przez strony okoliczności istotnych dla sprawy oraz zarzutów strony podnoszonych w toku postępowania; 2) § 3 pkt 1 m.p.z.p. poprzez zaaprobowanie zabudowy niespełniającej warunków zabudowy willowej, podlegającej ochronie na przedmiotowym obszarze.; 3) § 6 pkt 7 m.p.z.p. poprzez wydanie pozwolenia na zabudowę dwóch działek o powierzchni po 700 m2 każda, czterema budynkami jednorodzinnymi; 4) § 16 ust.3 pkt 7 a, b, c m.p.z.p. w związku z § 4 ust 1 pkt 7 m.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), dalej: u.p.z.p., poprzez brak analizy spełnienia parametrów urbanistycznych planowanej zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Sąd I instancji uzasadniając wyrok przytoczył treść art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 4 p.b. oraz powtórzył ustalenia dokonane przez Wojewodę Małopolskiego przyjmując je za własne. Wobec powyższego brak było podstaw do zakwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zdaniem Sądu wojewódzkiego przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności, zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dlatego też zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał za nietrafione. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P.M. zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. 1) w związku z § 3 pkt 1 m.p.z.p. poprzez rozstrzygnięcie o niezasadności skargi w tym zakresie, pomimo, iż decyzje obu organów zaaprobowały zabudowę niespełniającą warunków zabudowy willowej, podlegającej ochronie na przedmiotowym obszarze; 2) w związku z § 6 pkt 7 m.p.z.p. poprzez rozstrzygnięcie o niezasadności skargi w tym zakresie, pomimo iż decyzje obu organów wydały pozwolenie na zabudowę dwóch działek o powierzchni po 700 m2 każda, czterema budynkami jednorodzinnymi; 3) w związku z § 16 ust. 3 pkt 7 a,b,c m.p.z.p., w związku z § 4 ust.1 pkt 7 m.p.z.p., w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji rozstrzygnięcie o niezasadności zarzutu skargi w tym zakresie, pomimo iż decyzje organów obu instancji nie określiły warunków spełnienia parametrów urbanistycznych planowanej zabudowy, w odniesieniu do działki budowlanej; II. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 p.p.s.a., poprzez rozpoznanie sprawy wymagającej przeprowadzenia rozprawy, na posiedzeniu niejawnym; 2) art. 1 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), dalej: p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wadliwie przeprowadzoną kontrolę działalności administracji publicznej, której wynikiem była pobieżna ocena zarzutów skargi, bez ich pełnego rozważenia co miało wpływ na wynik sprawy; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego przedstawienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Jednocześnie na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych) chyba, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano (przesłanka z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. omówiona zostanie w dalszej części uzasadnienia). Nie ujawniono także podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). Poddana takiej ocenie, skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się merytorycznie do zarzutu pozbawienia strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu uznając, że jego ewentualna zasadność stanowiłaby braną pod uwagę z urzędu podstawą do stwierdzenia nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zarzut ten w skardze kasacyjnej przybrał postać naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, pomimo wniosku skarżącego o przeprowadzenie rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2021 r. (k. 28) Przewodnicząca Wydziału II WSA w Krakowie zawiadomiła pełnomocnika skarżącego, pełnomocnika organu oraz uczestników postępowania o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19") oraz wyznaczeniu terminu posiedzenia na dzień 27 lipca 2021 r. Korespondencję w tym zakresie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 16 czerwca 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 38). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze powyższe okoliczności, nietrafnie skarżący podnosi zaistnienie przesłanki pozbawienia go możności obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) z uwagi na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Przepisy ustawowe w szczególnych przypadkach pozwalają bowiem na odstąpienie od procedowania sprawy bez zachowania wymogów jawności, o których stanowi zarówno art. 90 § 1 p.p.s.a., jak i art. 45 ust. 2 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 27 października 2023 r., III FSK 4108/21, publik. CBOSA). Zgodnie z art. 90 § 1 p.p.s.a., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawę na rozprawie. Natomiast przywołany przepis Konstytucji RP w istotnym dla sprawy zakresie stanowi, że wyłączenie jawności może nastąpić ze względu m.in. na bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny. Ponadto, według unormowania zawartego w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Prawodawca konstytucyjny przewiduje zatem sytuacje, w których może dojść do ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw, do jakich należy m.in. prawo do sądu z art. 45 Konstytucji RP. Jako wartości szczególnie chronione przez zapisy Konstytucji RP wskazane zostały również bezpieczeństwo publiczne oraz ochrona zdrowia (zob. także art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, który dotyczy ochrony zdrowia i zwalczania chorób epidemicznych). Na aspekt ten wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19 (publik. CBOSA), stwierdzając, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Przepis art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 jest przepisem szczególnym wobec powołanego w zarzucie art. 10 p.p.s.a., ustanawiającego zasadę jawności postępowań sądowoadministracyjnych. W orzecznictwie, które skład orzekający NSA w pełni podziela, wskazuje się, że powyższe normy dopuszczające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, nie naruszają podstawowych uprawnień procesowych strony. Okoliczność, że sprawa ma zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie oznacza zatem, że strona nie może przed wydaniem wyroku bronić swoich praw (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3585/21, publik. CBOSA). Podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 1165/21 (publik. CBOSA), dodając że prawo do publicznej rozprawy nie ma też charakteru absolutnego. Jak już wyjaśniono powyżej, może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji, przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w ówczesnym stanie faktycznym istniały takie okoliczności, które w zarządzonym stanie epidemii w pełni nakazywały uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym musi zostać powiązane z umożliwieniem stronie obrony swoich praw przez zajęcie stanowiska na piśmie. Wymóg ten został w tej sprawy spełniony, a pełnomocnik skarżącego odebrał zawiadomienie o terminie posiedzenia niejawnego na tyle wcześnie, że miał możliwość zajęcia takiego stanowiska, co przesądza o zachowaniu uprawnień strony i możności obrony jej praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (por. także stanowisko zajęte w wyrokach NSA: z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III OSK 4864/21; z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II FSK 420/21; publik. CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie dopatrzył się jakich praw skarżący nie zdołał obronić (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 1 § 1 i art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c oraz art. 151 p.p.s.a. Należy bowiem wskazać, że art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. należą do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. O naruszeniu powołanych przepisów można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Nadto jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. jak również art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Orzeczenie uchylające zaskarżoną decyzję czy też oddalające skargę (na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) nie jest skutkiem zastosowania tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. lub art. 151 p.p.s.a. lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa procesowego i materialnego nakazujących sądowi poczynienie takich ustaleń i ocen. Zarzut naruszenia art. 151 lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. powinien więc zostać w skardze kasacyjnej powiązany ze wskazaniem innych przepisów proceduralnych lub materialnych regulujących rozstrzyganie sprawy, ustalanie jej stanu faktycznego i prawnego czy uzasadnianie rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3495/15; publ. - CBOSA). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca kasacyjnie nie powiązała naruszeń powyższego przepisu z innymi normami prawnymi. Nie znajduje uzasadnienia także kolejny zarzut procesowy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie prezentowany jest też pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por.: wyroki NSA z dnia: 13 października 2021 r., II OSK 311/21, LEX nr 3331946; 11 maja 2022 r., II OSK 758/22, LEX nr 3401274 oraz z 20 lipca 2023 r., III OSK 1047/22, LEX nr 3588296). W kontrolowanej sprawie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wskazane w powołanym przepisie elementy i poddaje się kontroli instancyjnej. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd i instancji wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia i wyjaśnił dlaczego uznał, że nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy zauważyć, że dotyczą one naruszenia przez organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem powinny być powiązane z naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 1 p.b. Zdaniem skarżącego kasacyjnie zawarta w § 3 pkt 1 m.p.z.p. regulacja zgodnie z którą "celem planu jest określenie zasad ochrony istniejącego układu urbanistycznego i istniejących zespołów zabudowy dawnej wsi W., w szczególności zabudowy o charakterze willowym, a także utrzymanie charakteru dzielnicy willowej, poprzez zachowanie lokalnych gabarytów i charakteru architektury istniejącej oraz dostosowanie architektury projektowanej", wykluczała możliwość realizacji projektowanej zabudowy tj. budowy czterech budynków jednorodzinnych wolnostojących dwulokalowych. Należy zauważyć, że już sama treść wskazanego przepisu nie wyklucza takiej zabudowy, a jedynie wskazuje, że projektowane budynki należy dostosować pod względem architektury do istniejącej zabudowy w celu utrzymania charakteru dzielnicy willowej. Nadto rację ma Sąd I instancji, że jest to przepis ogólny, który jedynie wskazuje cel jaki zamierzał osiągnąć uchwałodawca uchwalając plan miejscowy. Natomiast realizacja tego celu wynika ze szczegółowych postanowień zawartych w pozostałych przepisach planu. Analiza tych przepisów doprowadziła organy architektoniczno-budowlane oraz Sąd I instancji do zasadnego wniosku, że przedłożony projekt budowlany czynił zadość tym przepisom. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że projekt budowlany jest niezgodny z § 6 pkt 7 m.p.z.p., bowiem wskazany przepis reguluje kwestię podziału geodezyjnego działek, wprowadzając minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek, zatem nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż działki ewidencyjne składające się na działkę budowlaną już istniały i nie dokonywano ich podziału. Niezasadny jest także kolejny zarzut naruszenia § 16 ust. 3 pkt 7 lit. a,b,c m.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p. Błędnie skarżący kasacyjnie uważa, że zawarte w powołanym przepisie wskaźniki zabudowy w zakresie terenu biologicznie czynnego, powierzchni zabudowy oraz intensywności zabudowy należy odnieść do poszczególnych działek ewidencyjnych stanowiących działkę budowlaną, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Zgodnie z definicją zawartą w § 4 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p. przez działkę budowlaną należy rozumieć działkę budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), zgodnie z którą jest to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (art. 2 pkt 12 u.p.z.p.). Z brzmienia art. 2 pkt 12 u.p.z.p. wynika, że istotne znaczenie dla oceny czy mamy do czynienia z działką budowlaną mają okoliczności obiektywne spełniające wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i aktów prawa miejscowego. Natomiast przepisy mające cel porządkujący pod względem prawnym, czy ewidencyjnym, nie mogą w sposób mechaniczny, bez uwzględnienia okoliczności sprawy, implikować rozumienia omawianego pojęcia użytego w przepisach dotyczących pozwolenia sytuowanie obiektów budowlanych w granicy działki budowlanej. Przepisy o ewidencji gruntów, jak też przepisy wieczystoksięgowe, nie mogą mieć więc przesądzającego znaczenia dla odczytania treści pojęcia działki budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1046/18 oraz wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 411/09, publ. CBOSA). Tak samo jak kilka działek ewidencyjnych może stanowić działkę budowlaną, tak samo część działki ewidencyjnej może być w określonych uwarunkowaniach planistycznych, uznana za działkę budowlaną. Jako zwykłą sytuacją należy uznać wydanie pozwolenia na budowę inwestycji sytuowanej na dwóch odrębnych (ewidencyjnie) działkach gruntu, co do których inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie na działkę budowlaną składają się dwie działki ewidencyjne, stąd prawidłowo parametry zabudowy wynikające z postanowień planu miejscowego odniesiono do działki budowlanej, a nie tak jak chciałby skarżący kasacyjnie do poszczególnych działek ewidencyjnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.