III SA/Kr 65/24

SENTENCJA |Sygn. akt III SA/Kr 65/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.), Asesor WSA Magdalena Gawlikowska, , Protokolant: Starszy Referent Monika Kostecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2024 r., sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 października 2023 roku, nr WO-II.621.1.99.2023 w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 4 września 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa decyzją SA-08.5343.1187.2023 orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego skarżącej B. P. z lokalu nr [...] os. K. [...] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 4 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa, działając na wniosek J. R., dysponującego tytułem prawnym do lokalu nr [...] na os. K. [...] w K., wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego pod wskazanym wyżej adresem. Wnioskodawca wyjaśnił, że jego siostra – skarżąca nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały. W lokalu nie ma żadnych rzeczy osobistych, będących jej własnością. Ponadto wymieniona nie posiada kluczy do mieszkania, ponieważ zostały wymienione zamki w drzwiach wejściowych. Wskazał jednocześnie, że skarżąca wraz z córką zajmowały sporne mieszkanie bez tytułu prawnego, nie partycypując w kosztach jego utrzymania. W przypadku skarżącej zapadł wyrok nakazujący zapłatę kwoty 44 tyś. zł wraz odsetkami z tytułu zajmowania lokalu (nieprawomocny), a w stosunku do jej córki trwa postępowanie egzekucyjne. Skarżąca wraz z córką obecnie mieszkają w K., os. K. blok [...] mieszkanie [....] (w mieszkaniu teściowej skarżącej). W związku z powyższym wniósł o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego pod wskazanym wyżej adresem. Organ I instancji w trakcie postępowania wyjaśniającego przeprowadził dowody z przesłuchania stron (właściciela mieszkania i skarżącej) i świadków (córki skarżącej). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wywiódł, że skarżąca nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, tj. w lokalu os. K. [...]. Zainteresowana wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu dobrowolnie, zabierając ze sobą rzeczy należące do niej. W związku z powyższym decyzją z dnia 4 września 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa orzekł o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego pod ww. adresem. W odwołaniu skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania mające wpływ na jej treść: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów i błędne przyjęcie, że odwołująca się w sposób dobrowolny i trwały opuściła lokal na os. K. [...] w K., a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędne uznanie, że zaistniały przesłanki określone w tym przepisie i błędne wymeldowanie odwołującej się z pobytu stałego z ww. lokalu. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez odmowę jej wymeldowania z pobytu stałego w lokalu os. K. [...] w K. oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu tego odwołania na okoliczności tam podniesione. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 30 października 2023 r. nr WO-II.621.1.99.2023 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda przytoczył utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym pogląd, że opuszczenie lokalu uprawniające do wymeldowania następuje wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne. Ustawodawca nie zdefiniował jednak pojęcia "opuszczenia" miejsca pobytu stałego, nie precyzując czy winno ono mieć jakiś kwalifikowany charakter, co do jego przyczyn, sposobu, czy też czasu jego trwania. Dlatego każdorazowo pojęcie to należało odnosić do indywidualnej sytuacji strony. Jednocześnie, zdaniem organu, badanie dobrowolności opuszczenia lokalu nie ogranicza organów administracji do badania kwestii mentalnych, przekonania zainteresowanego - osoby podlegającej wymeldowaniu, ale ma także wymiar zobiektywizowany, związany z całokształtem okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych. Wskazał, że przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania jedynie: opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania. Jeśli zatem osoba nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Celem decyzji w sprawie o wymeldowanie jest bowiem doprowadzenie do zgodności informacji zawartych w rejestrach państwowych z miejscem faktycznego pobytu osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ II instancji wskazał, że stanowisko skarżącej przedstawione w trakcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego pod ww. adresem jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślił, iż przedmiotem postępowania było wyłącznie ustalenie, czy doszło do opuszczenia lokalu tj. jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie, w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, którą to przesłankę – w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy - organ I instancji ustalił prawidłowo. W ocenie organu II instancji, stanowisko skarżącej zawarte w odwołaniu zostało wytworzone wyłącznie na potrzeby nin. postępowania. Odwołująca się zarzuciła bowiem, że organ I instancji błędnie przyjął, że opuściła ww. zarówno dobrowolnie, jak i trwale. Podczas przesłuchania jednak w Urzędzie Miasta Krakowa w dniu 17 lipca 2023 r. do protokołu podała "Oświadczam, że ja zamieszkuję w lokalu przy os. K. [...] w K. oraz w lokalu przy os. K. [...] w K. Zamieszkuję tu i tu. Moje centrum spraw życiowych koncentruje się w obydwu lokalach ". Z wyjaśnień skarżącej wynika zatem jednoznacznie, iż opuściła mieszkanie nr [...] na os. K. [...] w K. dobrowolnie. Jak sama podała "(...)Ja się nie wymelduję z tego lokalu, ja nie ustąpię. Taka już po prostu jestem, że nie ustąpię. Dla mnie to jest za dużo pracy i zachodu, by zmienić adres. Ja adresem os. [...] w K. wszędzie się posługuję, m.in. w Sądzie, Urzędzie Skarbowym. Nie będę teraz tego zmieniać. Jeśli Urząd da mi mieszkanie, wówczas ja się wymelduję. Ponadto ja się z tego mieszkania nie wymelduję, ponieważ z tego mieszkania też mi się coś należy. Powodem tego, że ja nie chcę się wymeldować jest to, że należą mi się jakieś pieniądze. (...) Moja córka z przedmiotowego lokalu wyprowadziła się wcześniej ode mnie". Ponadto organ podkreślił, że skarżąca nie dysponuje żadnym prawomocnym wyrokiem sądu, który wskazywałby, że opuściła nieruchomość w następstwie bezprawnych działań osób trzecich. W związku z powyższym, uznał, że opuszczenie lokalu nr [...] na os. K. [...] w K. miało charakter dobrowolny i trwały. Właściciel nieruchomości żąda wymeldowania skarżącej, a zatem nie zgadza się na ponowne jej zamieszkanie w spornym lokalu. Wojewoda Małopolski dopuścił jako dowód w sprawie kopie faktur załączonych do odwołania, uznając że pozostały one bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zaznaczył, że nie kwestionuje, że skarżąca wnosiła opłaty, jak również, że posługiwała się ww. adresem podczas sporządzania różnego rodzaju umów kupna-sprzedaży czy też rejestrując działalność gospodarczą. Niemniej jednak powyższe okoliczności nie potwierdzają w żaden sposób przebywania pod adresem zameldowania na pobyt stały a jedynie posługiwanie się tym adresem. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organ II instancji nie miał wątpliwości, że skoro skarżąca nie wykonuje wszystkich czynności dnia codziennego w lokalu nr [...] na os. K. [...], jak również nie ma aktualnie realnej szansy powrotu pod wskazany wyżej adres, to zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie może pozostawać tam zameldowana. Reasumując, Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu złożonego odwołania, nie znalazł podstaw do podważenia dokonanej przez organ I instancji oceny dowodów zebranych w sprawie. Podkreślił, że organ II instancji rozstrzyga sprawę zgodnie ze stanem faktycznym w dacie orzekania. Kierując się zatem celowością przepisów meldunkowych oraz ich porządkowym charakterem uznał, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Utrzymanie zameldowania skarżącej pod adresem: K. , os. K. [...] powodowałoby, że w ewidencji ludności istniałby wpis niezgodny ze stanem faktycznym. Innymi słowy odmowa wymeldowania prowadziłaby do trwałej fikcji meldunkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jej treść, a to: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów i błędne przyjęcie, że odwołująca się w sposób dobrowolny i trwały opuściła lokal na os. K. [...] w K., 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, a w konsekwencji II. naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ustawy o ewidencji ludności (dalej u.e.l.) poprzez błędne uznanie, że zaistniały przesłanki określone w tym przepisie i błędne wymeldowanie odwołującej się z pobytu stałego z lokalu os. K. [...] w K. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, organy zgromadziły pełny materiał dowodowy, jednak wyprowadziły z niego nieprawidłowe wnioski, często z nim sprzeczne. W żaden sposób nie można zgodzić się, według skarżącej, z argumentacją organów, że same jej wyjaśnienia są wystarczające do wydania decyzji o wymeldowaniu. Organ II instancji w całości przytoczył wyjaśnienia skarżącej jednak zinterpretował je wybiórczo, ignorując te fragmenty, które świadczą, że opuszczenie przez nią lokalu nie miało charakteru dobrowolnego ani trwałego. Jak wynika z protokołu z 17 lipca 2023 r., odwołująca się zeznała: "Oświadczam, że ja zamieszkuję w lokalu przy os. K. [...] w K. oraz w lokalu przy os. K. [...] w K. Zamieszkuję tu i tu. Moje centrum spraw życiowych koncentruje się w obydwu lokalach". Dalej skarżąca wskazała: "Ostatni raz w przedmiotowym lokalu byłam w zeszły czwartek. Weszłam tam wówczas z policją. Ja nie posiadam kluczy do lokalu przy os. K. [...] w K., gdyż mój brat wymienił zamek (poprzednich kluczy nie zwróciłam)". Skoro zatem odwołująca się nie może dostać się do lokalu z powodu wymiany zamków, to jest oczywiste, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego. Odwołująca się nie oddała poprzednich kluczy, co oznacza, że nadal zamierzała korzystać z lokalu, ale doznała przeszkody niezależnej od siebie w postaci zmiany zamków. Skoro zaś do lokalu próbowała dostać się z pomocą funkcjonariuszy Policji, to świadczy to o tym, że dla odwołującej się ww. lokal nadal stanowi centrum spraw życiowych. Skarżąca nie zgodziła się z organem II instancji, że dołączone do odwołania dokumenty nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Uznała, że skoro wnosiła opłaty za lokal, podawała adres lokalu przy zawieraniu umów, kontaktach z Urzędem Skarbowym, to oznacza, że przedmiotowy lokal stanowi dla niej centrum jej spraw życiowych. W orzecznictwie przyjmuje się, że "cecha dobrowolności zaistnieje wówczas, gdy zmiana miejsca pobytu wynika z nieskrępowanej woli przeniesienia interesów życiowych w inne miejsce i nie jest spowodowana bezprawnymi działaniami i zachowaniami innych osób" (por. wyrok NSA z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2961/20), a w nin. sprawie odwołująca się nie może wejść do lokalu z powodu wymiany zamków. Nie można mówić o dobrowolności, skoro niemożność korzystania z lokalu została na odwołującej się wymuszona, jednocześnie zaś odwołująca się podejmowała próby powrotu, chociażby z udziałem Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ uznał iż nie zasługuje ona na uwzględnienie z przyczyn przedstawionych i logicznie wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej skargą decyzji, wobec poczynionych przez organy obu instancji ustaleń w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza oczywistego, trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienia obowiązku wymeldowania się przez skarżącą. Organ podniósł, że do zarzutów skargi, objętych również zarzutami odwołania, w sposób wyczerpujący oraz pełny odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji, w ramach której zawarł argumentację, dowody oraz przyczyny, dla których orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z przywołaniem przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz wykazującej trafność i prawidłowość tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 zm.) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej jako "ustawa". Zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jedyną zatem przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Celem instytucji zameldowania oraz wymeldowania jest, jak trafnie zauważyły organy m.in. zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy więc celom wyłącznie ewidencyjnym i określenie miejsca zameldowania danej osoby na pobyt stały nie ma żadnego wpływu na sferę praw majątkowych tej osoby czy też jej prawa do lokalu (nieruchomości). Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu, tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Definicję pobytu stałego zawiera art. 25 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje korespondencję. Natomiast opuszczenie lokalu przejawia się zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem spraw życiowych w innym miejscu. Opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu (por. wyroki NSA: z dnia 6 marca 2007 r., sygn. II OSK 401/06; z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 389/07). Z kolei zamiar stałego przebywania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem należy ustalać na podstawie całokształtu okoliczności sprawy oraz zachowania danej osoby zainteresowanej. Ocena zamiaru opuszczenia lokalu, tzn. ustalenie, czy miało ono charakter dobrowolny odbywa się więc przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych (por. wyroki w sprawie sygn. akt: II OSK 515/17 i II OSK 1419/20 oraz w sprawie sygn. akt II SA/Gl 1529/19 - orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA i powołane tam orzecznictwo). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić zarówno w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, jak również w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Pobytem stałym jest zatem zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09, LEX nr 597910). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, całokształt zachowań skarżącej wskazuje na to, że lokal, z którego została wymeldowana nie stanowi dla niej centrum życiowego. Skarżąca w nim nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie wypoczywa, nie przechowuje swoich rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), nie przyjmuje wizyt członków rodziny lub znajomych. Rodzina skarżącej (mąż i córka, którzy wcześniej wyprowadzili się ze spornego lokalu) mieszka w lokalu o nr [...]. Skarżąca nie zamieszkuje zatem pod adresem z którego została wymeldowana. Zdaniem właściciela lokalu, nie mieszka w nim co najmniej od lutego 2023 r., a wg córki skarżącej - od maja 2023 r. Sama stwierdziła, że córka wyprowadziła się z niego przed nią i mieszka z nią w mieszkaniu nr [...] (a nie nr [...]). Skarżąca podała inny adres zamieszkania, tłumacząc, iż zamieszkuje tu i tu oraz że jej centrum spraw życiowych koncentruje się w obydwu lokalach. Ze słów skarżącej jasno wynika, iż brak wymeldowania z omawianego lokalu wynikało z poczucia niesprawiedliwości ze strony brata oraz wygody w posługiwaniu się tym samym adresem zameldowania od dłuższego czasu. Fakt zaangażowania skarżącej w postępowanie sądowe (a nie wezwanie Policji) dotyczące opuszczenia przez nią lokalu, przemawiałby na rzecz skarżącej, jednak słowa przez nią wypowiedziane zaprzeczają rzeczywistej chęci zamieszkiwania w omawianym lokalu. Również zeznania innych osób, tj. jej brata, (właściciela) lokalu, jej córki i jej matki (posiadającej dożywotnią służebność osobistą mieszkania, polegającą na prawie korzystania z całego lokalu k. 22 akt adm.) potwierdzają fakt dobrowolnego wyprowadzenia się skarżącej ze spornego lokalu. Ponadto pracownicy UM Krakowa przesłuchując matkę skarżącej w lokalu nr [...] stwierdzili, że pokój zajmowany kiedyś przez skarżącą "jest pusty, jest w nim spalona instalacja elektryczna. Podłączone jest jedynie gniazdko w suficie". Z wyżej wymienionych przyczyn, Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organy art. 35 u.e.l. W świetle dotychczasowych wywodów zgodzić się należy z oceną organów, że poczynione w tym wypadku ustalenia całkowicie uzasadniały zastosowanie ww. przepisu, a to w celu wyeliminowania oczywistej fikcji meldunkowej, jaka zaistniała po opuszczeniu przez skarżącą spornego lokalu. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że wymeldowanie stanowi eliminację tzw. fikcji prawnej polegającej na tym, że dana osoba jest zameldowana pod wskazanym adresem, pod którym w rzeczywistości nie zamieszkuje. Jako niezasadne należy także ocenić zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, tj. art. 7 i 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej, a wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił też podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych i argumentów odwołania. Sąd podziela stanowisko organów, że już same wyjaśnienia skarżącej potwierdzały fakt jej wymeldowania się , ale ponieważ Sąd orzeka na podstawie akt postepowania administracyjnego, wziął pod uwagę również zeznania innych przesłuchanych w sprawie osób. Uwzględnił także fakt, że skarżąca nie wskazała aby wystąpiła z pozwem o naruszenie posiadania ww. lokalu. Reasumując, postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a dokonane ustalenia organu są spójne i logiczne i nie wykraczają poza zakres swobodnej oceny dowodów Z tych powodów, nie dopatrując się nieprawidłowego, mającego wpływ na wynik sprawy stosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego związanych z obowiązkiem meldunkowym, ani nie dostrzegając innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.