III FSK 1073/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 75/24 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 8 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 22 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 75/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z 8 listopada 2023 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. (wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania z uwagi na doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnieniu, czyli po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem Sądu w sprawie ma zastosowanie termin 5-letni, gdyż w złożonej informacji na podatek od nieruchomości podatnik ujawnił dane niezgodne ze stanem faktycznym. Sąd wyjaśnił, że do podatników będących osobami fizycznymi zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, a więc w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Zdaniem Sądu 3-letni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z art. 68 § 1 O.p., dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji. Skarżący złożył 28 lipca 2022 r. informację w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2018. Informacja ta była sprzeczna z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków wobec czego organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego. Wykazane przez podatnika dane okazały się być niezgodne ze stanem faktycznym. Podatnik nie ujawnił powierzchni budynku gospodarczego, a w odniesieniu do gruntów, niezgodnie ze stanem faktycznym zakwalifikował je jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Konkludując Sąd stwierdził, że skoro w złożonej informacji na podatek od nieruchomości skarżący ujawnił dane niezgodne ze stanem faktycznym, to Kolegium trafnie oceniło, iż w sprawie – w myśl w myśl art. 68 § 2 pkt 2 O.p. – zastosowanie miał 5-letni termin na doręczenie decyzji ustalającej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł podatnik zaskarżając wyrok w całości. Strona skarżąca zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a., co spowodowało oddalenie skargi oraz niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkujące nie uchyleniem zaskarżonego wyroku jako wydanego z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 w zw. z naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy: tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 86 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie ma zastosowania art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż w złożonej deklaracji podatkowej Skarżący nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, gdy tymczasem: - postępowanie podatkowe zostało wszczęte dopiero 2 sierpnia 2022 r., tj. 3,5 roku od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy; - podatnik ujawnił wszystkie niezbędne dane do ustalenia zobowiązania podatkowego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że zobowiązania pieniężne w podatku od nieruchomości i podatku leśnym na 2018 rok nie uległo przedawnieniu, gdy tymczasem postępowanie podatkowe w sprawie powinno zostać umorzone z uwagi na fakt doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnieniu, czyli po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, zaś czynności zmierzające do sprawdzenia poprawności złożonej deklaracji podatkowej również zostały podjęte przez organ po upływie 3-letniego terminu od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy; nadto Sąd I instancji nieprawidłowo interpretuje ustawowe określenie "wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego"; III. naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 68 § 2 pkt 2 w zw. z art. 208 § 1, art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 i art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez organ rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 rok, w związku z czym należało uchylić decyzję I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Na początek przypomnieć należy, ze na podstawie art. 183§ 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), poza wskazanymi w art. 183§ 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi w art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. W indywidualnej sprawie podatkowej, takiej jak sprawa niniejsza, organy administracji publicznej, w tym zakresie: organy podatkowe – ustalają i oceniają stan faktyczny na podstawie odpowiednich przepisów postępowania w postaci regulacji procesowych ustawy Ordynacja podatkowa (o.p.). Wnoszący skargę kasacyjną w sprawie wymienionych zarzutów kasacyjnych nie sformułował, nie przedstawił, nie uzasadnił. W miejsce tego w skardze kasacyjnej znajdują się zarzuty oparte na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), to jest art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 86 k.p.a., których organy podatkowe nie stosowały i w sprawie podatkowej nie mogły stosować. Z powyższego wynika, że we wniesionej skardze kasacyjnej skarżący nie zakwestionował w sposób zgodny z prawem: stanu faktycznego sprawy, który został ustalony przez organy podatkowe i zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny rozpoznanej sprawy obejmuje natomiast ustalenia i oceny: co stanowiło przedmiot spornego opodatkowania, czy i jakie przedmioty zostały zgłoszone do opodatkowania, jaki był istotny dla opodatkowania charakter faktyczny i prawny tych przedmiotów. Od powyższego zależy natomiast zgodna z art. 68§ 2 pkt 2 ocena: czy podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego, z czym następnie związana jest kwestia okresu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 68§ 2 in fine o.p. Za oczywiście bezzasadny uznać w powyższym kontekście należy argument wnoszącego skargę kasacyjną, że zadeklarowanie określonych danych spełnia wymóg zgłoszenia ich do opodatkowania niezależnie od tego, że deklaracja podatkowa odpowiadała rzeczywistości w zakresie podatkowo istotnych cech, związków i właściwości tych przedmiotów. Opodatkowaniu podlega bowiem zgodny z ustawą podatkową jego przedmiot, nie zaś podlegające dopiero sprawdzeniu i weryfikacji dane wskazane tylko w deklaracji podatkowej Z powyższego wynika że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy podatkowe, zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji i nie zakwestionowany w sposób przewidziany przez prawo we wniesionej skardze kasacyjnej – uzasadnia w pełni przedstawione przez Sąd pierwszej instancji zastosowanie prawa materialnego, na podstawie którego sprawa została rozstrzygnięta. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. s. Krzysztof Przasnyski s. Jacek Brolik s. Dominik Gajewski