I OSK 401/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Gminy [...] i Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 627/20 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 marca 2020 r. nr NWXIV.7581.2.43.2019 w przedmiocie odszkodowania za zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Gminy [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Wojewody Śląskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 września 2020 r. sygn. II SA/Gl 627/20 po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 marca 2020 r. nr NWXIV.7581.2.43.2019 w przedmiocie odszkodowania za zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Tarnogórskiego z dnia 8 października 2019 r. nr GN.683.9.2016 (pkt I) oraz zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II). Wyrok zapadł w następujących ustaleniach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 17 maja 2018 r. nr NWXIV7581.2.13.2018 Wojewoda Śląski uchylił decyzję Starosty Tarnogórskiego z dnia 9 stycznia 2018 r., nr GN.683.9.2016 o ustaleniu i wypłacie na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Katowicach odszkodowania w wysokości [...] zł za przejęte na własność Gminy [...] nieruchomości o wskazanych numerach przeznaczone na pasy drogowe dróg gminnych i poszerzenie pasów drogowych dróg gminnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W związku z wniesionym przez [...] Sp. z o. o. sprzeciwem, rozpatrujący sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 30 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 522/18 sprzeciw ten oddalił. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w świetle zebranego materiału dowodowego oraz mając na uwadze treść art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, decyzją z dnia 8 października 2019 r. nr GN.683.9.2016 Starosta Tarnogórski odmówił ustalenia na rzecz spółki [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] odszkodowania za wskazane nieruchomości. Decyzją z dnia 20 marca 2020 r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Starosty Tarnogórskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpatrując wniesioną na tę decyzję skargę ocenił, że zasługuje ona na uwzględnienie. Podkreślił, że w okolicznościach sprawy kluczowe było ustalenie daty przejścia prawa własności działek wydzielonych na poszerzenie pasa drogowego drogi gminnej na własność Gminy. Podkreślił, że choć treść art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że działki gruntu wydzielone pod drogi gminne przechodzą z mocy prawa na własność gminy, to z treści decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 29 października 2008 r. Nr GG.7430/24/08 zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiących własność K. S., W. i T. B. oraz E. i R. J. nie można jednoznacznie wnioskować, że wydzielone działki stanowić będą drogę gminną. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił jednocześnie, że wprawdzie z dołączonego do akt sprawy protokołu z rokowań z dnia 2 września 2011r. wynika, że pomiędzy pierwotnymi właścicielami dzielonych nieruchomości a Gminą odbyły się rokowania, ustalono odszkodowanie i strony się go zrzekły, ale jednocześnie do akt sprawy dołączony został akt notarialny z dnia [...] czerwca 2012 r. Rep. [...], w którym strony te (R. i E. J. oraz K. S.) sprzedały wskazane (te same) nieruchomości M. G., działającemu we własnym imieniu i w imieniu i na rzecz [...] Sp. z o.o. w Katowicach. Z kolei kolejnym aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2012 r. Rep. A nr [...] nieruchomości te sprzedano [...] Sp. z o.o. w Katowicach. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że już po wydaniu decyzji z 2008 r. nastąpił obrót dzielonymi nieruchomościami, co miało potwierdzać fakt, iż nie przeszły one na własność Gminy. A dopiero następnie wydana została decyzja z dnia 30 października 2014 r., którą Wójt Gminy [...] zmienił własną decyzję z 2008 r., precyzując dokładnie, które działki przeznaczone na poszerzenie pasa drogi gminnej przeszły, z mocy prawa, na własność Gminy [...]. W tym czasie jednak przedmiotowe działki pozostawały własnością poprzedniczki prawnej strony skarżącej, tj. [...] Sp. z o.o. w Katowicach, która faktycznie dopiero umową z [...] listopada 2016 r. sprzedała wierzytelność przysługującą za wywłaszczone nieruchomości położone w [...], gmina [...]. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił uznania skuteczności zrzeczenia się prawa do odszkodowania za wydzielone nieruchomości objęte decyzją z dnia 29 października 2008 r. przez pierwotnych właścicieli. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, ze skoro charakter działki w powiązaniu z brzmieniem decyzji podziałowej nie przewiduje jej przejścia z mocy art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na własność gminy - to brak było podstaw do żądania odszkodowania. Skoro zaś dopiero decyzja z 30 października 2014 r. sprecyzowała, że wskazane działki przeszły na własność Gminy na poszerzenie drogi gminnej, to dopiero wtedy ich własność przeszła na Gminę. Dopóki ta decyzja pozostaje w obrocie prawnym, konieczne było jej uwzględnienie przy rozstrzygnięciu sprawy. W konsekwencji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżone decyzje należało uznać za naruszające przepisy w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargi kasacyjne od opisanego wyroku wywiedli Gmina [...] oraz Wojewoda Śląski. Gmina [...] zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 30 października 2014 roku została wydana jedynie ku temu, aby umożliwić Sądowi wieczystoksięgowemu dokonanie precyzyjnego wpisu w księgach wieczystych, co nie zmienia faktu, iż przejście prawa własności nieruchomości objętych bezpośrednio treścią skargi [...] Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nastąpiło już bezpośrednio z mocy prawa na mocy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2008 r.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 98 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię w sytuacji, gdy bezpośrednio z treści materiału dowodowego wynika, że pomiędzy stronami doszło do uzgodnień w zakresie odszkodowania, zgodnie z którymi dotychczasowi właściciele spornych nieruchomości zrzekli się prawa do odszkodowania; 3. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c zw. z art, 135 p.p.s.a., poprzez niezasadne uchylenie decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2020 r, oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Tamogórskiego z dnia [...] października 2019 r., podczas gdy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego przed organem I i II instancji nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Wniesiono o przeprowadzenie rozprawy. Wojewoda Śląski zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2020r. poz. 65 - dalej Ugn) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż skutek w postaci przejścia na gminę własności działek powstałych w wyniku podziału, zajętych pod gminną drogę publiczną, nie zachodzi, jeżeli w decyzji o zatwierdzeniu podziału nie wskazano, że skutek taki zachodzi, tzn. w decyzji tej nie ma wzmianki lub rozstrzygnięcia o przejściu konkretnych działek na własność gminy; 2) art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnie polegającą na uznaniu, iż ustalone i zrealizowane na podstawie rokowań odszkodowanie za nieruchomości, które przeszły w trybie art. 98 ust. 1 na własność gminy, nie stanowi przeszkody dla wszczęcia i orzeczenia o odszkodowaniu przez właściwy organ na rzecz nowego nabywcy nieruchomości objętych podziałem. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz wniesiono o zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zrzeczono się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewody Śląskiego Gmina [...] wniosła o jej uwzględnienie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także opłaty od pełnomocnictwa. Jednocześnie, w razie uznania że Gmina [...] nie jest uprawniona do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną ze względu na fakt, iż sama jest skarżącą kasacyjnie, Gmina [...] wniosła o potraktowanie odpowiedzi na skargę kasacyjną jako pisma stanowiącego nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych przez nią zgłoszonych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne mają usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Dz.U. 2023, poz. 1634 – dalej jako: "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę nieważność postępowania. Analiza wskazanych w niniejszej sprawie podstaw wniesionych skarg kasacyjnych prowadzi do wniosku, że złożone skargi kasacyjne zasługują na uwzględnienie, albowiem podniesione w nich zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach są trafne. Istota sprawy dotyczy zasadności ustalenia odszkodowania za działki przeznaczone pod drogi publiczne, powstałe w wyniku podziału dokonanego decyzją, w sytuacji gdy decyzja podziałowa z 2008 r. została zmieniona decyzją z 2014 r. wydaną na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2013, poz. 267 – dalej jako: "k.p.a.", pierwotni właściciele zrzekli się dnia [...] września 2011 r. prawa do odszkodowania za wydzielone działki, a następnie dnia [...] czerwca 2012 r. sprzedali te same działki. Dla oceny zasadności zarzutów obydwu skarg kasacyjnych przesądzające znaczenie miała kwestia skutków prawnorzeczowych decyzji podziałowej z 2008 r. oraz decyzji zmieniającej z 2014 r. a także oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania, złożonego w 2011 r. Dla prawidłowego odczytania skutków decyzji podziałowej z dnia [...] października 2008 r. konieczne jest uwzględnienie pełnego kontekstu uregulowań prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie, jak również zastrzeżeń zawartych w rozstrzygnięciu decyzji podziałowej z 2008 r., a odnoszących się do poszczególnych wydzielonych działek drogowych. Dla porządku, na początku należy wskazać, że podstawę materialnoprawną zgłaszanego żądania odszkodowawczego stanowi art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 65, aktualnie: Dz.U. z 2023, poz. 344 – dalej jako: "u.g.n."). Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n., za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jednocześnie, na podstawie art. 93 ust. 1 u.g.n. warunkiem dopuszczalności podziału nieruchomości jest zgodność z ustaleniami planu miejscowego. Analiza akt sprawy wskazuje, że decyzją z dnia 29 października 2008 r. Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.g.n. oraz art. 98 ust. 1 u.g.n. zatwierdził podział wskazanej w tej decyzji nieruchomości Jak wskazano w uzasadnieniu tej decyzji podziałowej, "jej część składową stanowi uchwała Rady Gminy [...] z dnia 27 października 2006 r. nr XXXVIII/611/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] dla części obszaru sołectwa Boniowice i Karchowie" (Dz. Urz. Woj.Śl. z 2006 nr 145, poz. 4197 – dalej jako: Plan). W decyzji podziałowej z 2008 r., poszczególne nowo wydzielone działki opisano symbolami, którymi posługuje się ten Plan. I tak, w odniesieniu do działki nr: [...] "droga/symbol planu [...]", [...] "droga/symbol planu [...]", [...] "droga/symbol [...]", [...] "droga/symbol [...]", [...] "droga/symbol [...]", [...] "droga/symbol planu [...]", [...] "droga/symbol planu [...]", [...] "droga/symbol planu [...]", [...] "droga/symbol planu [...]", [...]"droga/symbol planu [...]", [...] "droga/symbol planu [...]", [...] "droga/symbol planu [...]", [...]"droga/symbol planu [...]", [...]"droga/symbol planu [...]", [...]"droga/symbol planu [...]".Analiza § 3 Planu wskazuje, że przedmiot jego ustaleń stanowiły tereny oznaczone na rysunku Planu m.in.: G drogi główne, Z drogi zbiorcze, L drogi lokalne. Jakkolwiek, ustawa o drogach publicznych nie posługiwała się w dacie uchwalania Planu pojęciem drogi głównej, zbiorczej, ani lokalnej, to wykładnia systemowa obowiązujących ówcześnie przepisów (ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007 nr 15, poz.115); rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dniem 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich użytkowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) nie pozostawia wątpliwości co do tego, że drogi te odpowiadały kategorii dróg publicznych. Wbrew zatem stanowisku Sądu pierwszej instancji, decyzja podziałowa z 2008 r. nie pozostawia wątpliwości, co do tego które działki wydzielone zostały pod drogi publiczne. Jakkolwiek, w rozpatrywanym przypadku decyzja podziałowa nie precyzowała literalnie, pod którą z kategorii dróg publicznych wydzielono poszczególne działki, to proste zestawienie treści decyzji podziałowej z 2008 r. z Planem nie pozostawia miejsca na wątpliwości, co do tego, które działki zostały wydzielone pod drogi publiczne. To z kolei powoduje, że nie może być również uzasadnionych wątpliwości, że to tego, że to z dniem, w którym decyzja podziałowa z 2008 r. stała się ostateczna - z mocy prawa - nastąpił skutek prawnorzeczowy, poprzez przeniesienie na podmiot publicznoprawny wydzielonych pod drogi publiczne działek. Zauważyć trzeba, że przepis art. 98 ust. 1 u.g.n. stanowi, że skutek ten następuje z mocy samego prawa, a zatem dla swej ważności nie potrzebuje jakichkolwiek dalszych działań, w szczególności potwierdzenia w treści orzeczenia organów administracji lub sądów. A zatem, utrata własności (użytkowania wieczystego) działek wydzielonych pod drogi publiczne pozostaje konsekwencją decyzji podziałowej. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że to dopiero decyzja zmieniająca z 30 października 2014 r. , na skutek zawartych w niej zastrzeżeń "przechodzi z mocy prawa na własność Gminy [...]" spowodowała, że wskazane działki przeszły na własność Gminy. Skutek polegający na przejściu nowo wydzielonych działek gruntu (przeznaczonych pod budowę lub poszerzenie drogi publicznej), na własność odpowiedniego podmiotu publicznego nie wynika bowiem z treści decyzji, ale dokonał się z mocy prawa (ex lege) z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Z uwzględnieniem tego stanu rzeczy, oceniać należy zatem oświadczenie o zrzeczeniu się odszkodowania, które zostało złożone przez dotychczasowych właścicieli gruntu w dniu 2 września 2011 r. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy było możliwe, złożenie przez dotychczasowych właścicieli, w dniu 2 września 2011 r. prawnie wiążącego oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania, za działki wydzielone pod drogi publiczne. Z art. 98 ust. 1 u.g.n. wynika, iż własność nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną przechodzi z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne, według zaś art. 98 ust. 3 u.g.n. wysokość odszkodowania jest uzgadniana między właścicielem a właściwym organem. Przepis art. 98 ust. 3 u.g.n. przewiduje dwa odrębne tryby ustalenia odszkodowania za przejęte grunty. Pierwszy polega na uzgodnieniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego z właściwym organem wysokości odszkodowania i ma charakter cywilnoprawny, podczas gdy drugi polega na ustaleniu odszkodowania przez organ administracji w drodze decyzji administracyjnej. Co do zasady niekwestionowana pozostaje dopuszczalność złożenia oświadczenia woli o zrzeczeniu odszkodowania. A zatem, wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie odszkodowania jest możliwe, gdy wysokość odszkodowania nie zostanie ustalona w wyniku uzgodnień (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., I OSK 596/13, wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2018 r., sygn. V CSK 261/17, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. I OSK 270/21). W rozpatrywanej sprawie nie ma sporu, co do tego, że takie oświadczenie zostało złożone. Niekwestionowana pozostaje jego treść, jak i to, że sytuacja prawna osób to oświadczenie składających, była w sposób odpowiedni i wystarczający skonkretyzowana. Ma to rozstrzygające znaczenie dla oceny zasadności wniosku Spółki o odszkodowanie za wydzielone pod drogi decyzją podziałową z 2008 r. działki. Kwestią pozostającą poza granicami tej sprawy pozostaje sprawa późniejszego obrotu spornymi działkami. Zaakcentować jednak należy, że z literalnej treści art. 98 ust. 3 u.g.n. wynika, że odszkodowanie jest ustalane na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod ich poszerzenie. Konstytucyjna ochrona własności i prawa dziedziczenia, wyrażona w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, nakazuje uznać za uprawnionych do uzyskania odszkodowania także spadkobierców właścicieli i użytkowników wieczystych (por. J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023). Źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a, jest bowiem norma prawa powszechnie obowiązującego, a nie skutki czynności prawnej dokonanej przez podmiot prawa cywilnego (por. uchwała NSA z 30 czerwca 2022 r. sygn. I OPS 1/22). Zważywszy zatem na powyższe, błędna okazała się ocena Sądu pierwszej instancji, co do tego, że Wojewoda oraz organ I instancji naruszyły prawo w sposób, który uzasadniał uchylenie decyzji. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji stan faktyczny ustalony na podstawie prawidłowo zebranego, rozpatrzonego i ocenionego materiału dowodowego wypełniał hipotezę w zakresie uznania, że Spółka nie jest uprawniona do uzyskania odszkodowania za przedmiotowe działki. W konsekwencji zasadny okazał się również zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż w świetle przedstawionej wykładni prawa materialnego, Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ze wskazanych w uzasadnieniu niniejszego wyroku przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga Spółki jest niezasadna. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 2 i 3 wyroku).