I GZ 382/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2024 r. sygn. akt VIII SPP/Wa 168/23 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi T. s.c. w B. reprezentowana przez wspólników G. Sp. z o.o. w B. i P. M. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 6 marca 2023 r. nr OB/32/2022 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) postanowieniem z 27 września 2024 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 168/23 odrzucił zażalenie G. Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca) w sprawie ze skargi T. s.c. w B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 6 marca 2023 r., nr OB/32/2022 w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Postanowieniem z 3 lipca 2024 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 168/23 Sąd I instancji utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 4 grudnia 2023 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 168/23 o odmowie przyznania prawa pomocy. Na powyższe orzeczenie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. Odrzucając to zażalenie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że wniesione zażalenie na postanowienie z 3 lipca 2024 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 168/23 było niedopuszczalne. Składając zażalenie na postanowienie z 27 września 2024 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 168/23 skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o przyznanie zwolnienia zgodnie z wnioskiem strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego. Stosownie do art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd II instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem. Prawidłowo zatem Sąd I instancji, postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania, odrzucił zażalenie skarżącej z uwagi na jego niedopuszczalność. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.