II OZ 23/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 666/23 o odrzuceniu skargi D. Ż. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 stycznia 2023 r. nr WSO-I.621.1.213.2022 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 666/23 odrzucił skargę D. Ż. (dalej określanego jako skarżący) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 stycznia 2023 r., nr WSO-I.621.1.213.2022 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Sąd stwierdził, że skarżący pomimo wezwania nie uiścił wpisu sądowego od skargi, jak również nie nadesłał w wyznaczonym terminie swojego numeru PESEL. Jak podał, skarżący został wezwany do uzupełnienia powyższych braków, w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone mu w dniu 14 kwietnia 2023 r., a zatem termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 21 kwietnia 2023 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Stwierdził w nim, że powodem niewykonania zobowiązania Sądu był brak wiedzy co do tego, jakie kroki powinien był podjąć, aby doprowadzić do przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. Wskazał na swój zły stan zdrowia, a także trudną sytuację materialną, w jakiej się znajduje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając zasadność wydania zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że było ono prawidłowe. Powodem odrzucenia skargi był fakt nieuiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi, jak również niepodania numeru PESEL we wskazanym przez Sąd terminie. Skoro termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 21 kwietnia 2023 r., to abstrahując od powodów jego uchybienia Sąd słusznie uznał, że skarga której braków formalnego i fiskalnego nie uzupełniono w terminie, stosownie do art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.), podlegała odrzuceniu. W sprawie nie jest kwestionowane, że skarga zawierała brak formalny, przesyłka sądowa zawierające wezwania do usunięcia braku i uiszczenia wpisu doręczona została skutecznie skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2023 r. (k. 18 akt), a znajdujące się w nich wezwania nie zostały przez niego wykonane. Podnoszone w zażaleniu twierdzenia, dotyczące sytuacji osobistej skarżącego, a zmierzające w istocie do wykazania braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków skargi, pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tego rodzaju argumentacja mogłaby zostać przedmiotem oceny w ramach wniosku o przywrócenie terminu. Dla odrzucenia skargi istnienie okoliczności przemawiających za przywróceniem terminu nie ma znaczenia, bowiem sąd ma jedynie ocenić, czy skarga zawierała braki, czy prawidłowo wezwano do ich uzupełnienia i czy zostały one uzupełnione w sposób i w terminie do tego przewidzianym. W tym zakresie ustalenia i działania Sądu pierwszej instancji były jednak prawidłowe. Wskazać można, że jeżeli skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bądź też wymaga ustanowienia pełnomocnika z urzędu, to na każdym etapie postępowania może wystąpić do sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (korzystając z formularza PPF), uregulowanego w art. 243 - 262 P.p.s.a. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.