I OSK 1020/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1831/22 w sprawie ze skargi P.U. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1831/22, oddalił skargę P.U. (wnioskodawczyni lub skarżąca) na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organy, jak i inne podmioty prawa, związane są z domniemaniami prawnym wynikającymi z wpisów w księgach wieczystych (zgodności z rzeczywistym stanem prawny). Treść księgi wieczystej przesądza o tytule prawnym do opisanej w niej nieruchomości. W niniejszej sprawie organ powołał się na księgę wieczystą nr [...] i wynikający z niej tytuł prawny do przedmiotowej działki, przysługujący Skarbowi Państwa na podstawie wniosku z 1 lipca 1994 r. dz.kw. [...] oraz przy przeniesieniu z Lwh [...] i Lwh [...]. Księga ta obejmowała działkę [...]. Trafnie zatem na tej podstawie organ uznał, że Skarżąca, jako spadkobierca byłego właściciela nieruchomości w świetle zapisów księgi wieczystej nie posiada tytułu prawnorzeczowego do działki o nr ew. [...], a więc nie wykazała aby na gruncie art. 28 kpa posiadała interes prawny we wszczęciu postępowania nieważnościowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła P.U. zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) polegające na niezastosowaniu tego przepisu (tj. niestwierdzeniu nieważności decyzji komunalizacyjnej), mimo że wypełnione zostały przesłanki składające się na hipotezę normy prawnej, zawartej w tym przepisie - decyzja komunalizacyjna - decyzja Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., znak: [...] wydana została bowiem z rażącym naruszeniem prawa; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego i bezzasadnym przyjęciu przez WSA w ślad za Organem, że: (i) Skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania, w którym doszło do wydania decyzji komunalizacyjnej Wojewody Nowosądeckiego z [...] kwietnia 1996 r., znak: [...], poprzednikowi prawnemu Skarżącej (który w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej pozostawał - z uwagi na bezprawność przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa - jej właścicielem) nie przysługiwał przymiot strony postępowania komunalizacyjnego - co w konsekwencji skutkowało bezpodstawną odmową wszczęcia postępowania, w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia [...].05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a., polegające na bezzasadnej odmowie wszczęcia przez Organ postępowania w następstwie błędnego przyjęcia, że Skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania, w którym doszło do wydania zaskarżonych postanowień, w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia [...].05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021 r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 4. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., polegające na nieuzasadnionym zaniechaniu wydania przez Organ decyzji stwierdzającej nieważność przedmiotowej decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., znak: [...], w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia [...].05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 5. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., polegające na niezastosowaniu się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w: (i) wyroku WSA w Warszawie z 03.10.2018 r., sygn. akt: I SA/Wa 1646/18 oraz (ii) wyroku NSA z 29.05.2020 r. sygn. akt I OSK 605/19, obligujących organ do merytorycznego załatwienia sprawy, w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia 09.05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021 r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 6. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6., art. 7 oraz art. 8 § 1 k.p.a., polegające na działaniu wbrew ogólnym zasadom postępowania administracyjnego, w tym na: (i) uchybieniu zasadzie praworządności w szczególności przez zignorowanie oceny prawnej oraz niedopełnienie wytycznych, zawartych w ww. orzeczeniach WSA z 03.10.2018 r. i NSA z 29.05.2020 r., obligujących MSWiA do merytorycznego załatwienia sprawy, (ii) naruszeniu zasady uwzględniania słusznego interesu obywatela (który obejmuje możliwość poddania sprawy rozpatrzeniu organowi władzy publicznej i uzyskania merytorycznego jej rozstrzygnięcia), oraz - w konsekwencji (iii) prowadzeniu sprawy w sposób podważający zaufanie do organów władzy publicznej, w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia [...].05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021 r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 7. prawa materialnego przez jego niezastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na bezzasadnej odmowie przyznania przez WSA w ślad za Organem Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym (kontrolno - nadzorczym, prowadzonym na podstawie art. 156 i n. k.p.a.), w którym doszło do wydania skarżonego postanowienia, w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia [...].05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021 r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 8. prawa materialnego przez jego niezastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisu wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (dalej: "ustawa z dnia 10 maja 1990 r."), polegające na błędnym przyjęciu przez WSA w ślad za Organem , że poprzednikowi prawnemu Skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym (komunalizacyjnym), w którym do szło do wydania decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., znak: [...], w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia [...].05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021 r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 9. prawa materialnego przez jego niezastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dalej: "EKPC") przez bezpodstawną zmianę własnego stanowiska przez Organ co do posiadania przymiotu strony przez Skarżącą w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, mimo takiego samego stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz biorąc także pod uwagę wytyczne wskazane ww. wyrokach WSA i NSA, skutkującą ostatecznie pozbawieniem Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym oraz stwierdzeniem braku nieważności ww. przedmiotowej komunalizacyjnej decyzji Wojewody Nowosądeckiego, mimo że postępowanie dotyczyło interesu prawnego Skarżącej, w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia [...].05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r., 10. prawa materialnego przez jego niezastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 EKPC przez odmowę przyznania przymiotu strony Skarżącej w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji brak stwierdzenia przez MSWiA nieważności ww. komunalizacyjnej decyzji Wojewody Nowosądeckiego, co mając na uwadze wszczęte wnioskiem H.U. z [...].12.1992 r. oraz nadal niezakończone postępowanie w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej o ustalenie, że m.in. nieruchomość objęta wykazem hip. Lwh [...] (wcześniej Lwh [...]) gm. kat. S. nie podlegała przejęciu na podstawie ww. dekretu, stwarza realną groźbę pozbawienia lub co najmniej znacznego utrudnienia realizacji roszczenia o zwrot przedmiotowej nieruchomości przez Skarżącą, a co za tym idzie narusza prawo Skarżącej do poszanowania mienia i zakazu jego pozbawienia ukonstytuowane w przepisie art. 1 Protokołu nr 1 EKPC, w związku z czym zaistniały w sprawie przesłanki determinujące konieczność uchylenia przez WSA ww. postanowienia MSWiA z dnia 09.05.2022 r. oraz poprzedzającego ww. postanowienie utrzymane w mocy ww. postanowieniem postanowienie MSWiA z [...].12.2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej z [...].09.2021 r. o stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...].04.1996 r. III. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. IV. Ponadto wniesiono o: 1. rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym; 2. zasądzenie na rzecz Skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Zarzuty skargi przy ich wielości oraz rozbudowaniu odnoszą się w zasadniczej ich części do jednej kwestii, a mianowicie legitymacji skarżącej do wszczęcia postepowania nieważnościowego dotyczącego decyzji Wojewody Nowosądeckiego z [...] kwietnia 1996 r. Dlatego w ocenie Sądu kasacyjnego zasadne było odniesienie się do nich w sposób kompleksowy. Z akt sprawy wynika, iż P.U. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją komunalizacyjną Wojewody Nowosądeckiego z dnia [...] kwietnia 1996 r., wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), dotyczącą nabycia działki nr [...] z obrębu S. Inicjując postępowanie nieważnościowe dotyczące ww. decyzji, skarżąca do wniosku dołączyła m.in. postanowienie Sądu Powiatowego w Nowym Targu z dnia 1 czerwca 1965 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po J.U., po którym spadek nabył m.in. H.U. oraz postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 30 listopada 2015 r. o nabyciu spadku po H.U., po którym spadek nabyła wnioskodawczyni oraz D.U.. Wnioskodawczyni dodatkowo pełni funkcję wykonawcy testamentu H.U. Z dokumentów dołączonych do wniosku wynika także, że działka objęta kwestionowaną decyzją komunalizacyjną stanowiła jedną z dawnych parcel, składających się na nieruchomość, dla której prowadzono pierwotnie wykaz hipoteczny lwh [...], przeniesioną następnie do wykazu hipotecznego lwh [...], stanowiących dawną własność J.U., przejętych przez Skarb Państwa na podstawie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.). Przy czym w przedmiocie tej nieruchomości od 1992 r. toczy się w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10 poz. 51 ze zm.) postępowanie o potwierdzenie, że nie podlegała ona przejęciu na podstawie tego dekretu. Z wniosku oraz z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika także, że powyższe postępowanie do dnia złożenia wniosku nie zakończyło się. W tym zakresie wskazać należy, że nacjonalizacja dokonana w trybie dekretu o reformie rolnej rodziła skutek w postaci pozbawienia prawa własności nieruchomości prawo własności nieruchomości ziemskich wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej przeszło na Skarb Państwa z mocy prawa z dniem wejścia w życie tego dekretu (tak m.in. SN w uchw. z 17 lutego 2011 r., III CZP 121/10; wyr. NSA z 11 lipca 2017 r., I OSK 2857/15). Nie jest zatem zasadne twierdzenie skarżącej kasacyjnie (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej), że jej poprzednik w dacie komunalizacji przejętego mienia był jego właścicielem. W myśl utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, dopiero wydanie decyzji deklaratoryjnej na zasadzie § 5 cytowanego rozporządzenia stwierdzającej, iż dana nieruchomość nie podpadała poddziałanie regulacji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt e) dekretu o wprowadzeniu reformy rolnej, pozwalałoby przyjąć, że w analizowanym stanie faktycznym nie doszło do przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa określonego majątku ziemskiego (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/10, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1999 r., sygn. akt III RN 165/98, OSNAPU 2000, Nr 3, poz. 90 i z dnia 15 października 2002, sygn. akt I ACa 423/02, Palestra 2004, nr 3-4, s. 469). Zatem do czasu wykazania przez skarżącą, iż sporna nieruchomość nie podpadała poddziałanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, nie można zakwestionować, że tak nie było. A w konsekwencji uznać, że to jej, a nie Skarbowi Państwa przysługiwał tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. Trafna jest zatem konkluzja organu, iż skarżącej nie przysługiwał tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości w dniu komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ww. ustawy. Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym na wniosek wymaga od organu ustalenia, czy z wnioskiem inicjującym to postępowanie wystąpiła strona postępowania, to jest określony podmiot posiadający interes prawny. Zatem złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia obliguje organ właściwy do jego rozpatrzenia do ustalenia, czy pod względem podmiotowym taki wniosek kwalifikuje się do merytorycznego rozpoznania. Taka konieczność wynika z treści art. 157 § 2 w związku z art. 61a § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie okoliczności są oczywiste i niewątpliwe – skarżąca na moment składania wniosku nie legitymowała się żadnym tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości objętej komunalizacją. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2018 r. sygn.. akt I SA/Wa 1646/18, od którego to wyroku oddalona została skarga kasacyjna wyrokiem NSA z 29 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 605/19, nie wskazano w zaleceniach na konieczność merytorycznego załatwienia sprawy dotyczącej wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Przedmiotem oceny Sądów we wskazanych wyrokach była jedynie kwestia procesowa, która sprowadzała się do oceny czy postępowanie, którego przedmiotem jest ustalenie, czy sporna nieruchomość podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, jest zagadnieniem wstępnym względem postępowania komunalizacyjnego prowadzonego w trybie nieważnościowym. Sąd I instancji uznał, że brak jest bezpośredniej zależności pomiędzy tymi postępowaniami i każde z nich może toczyć się odrębnie. Sąd kasacyjny podzielił to stanowisko. Zatem tylko w tym zakresie występowało związanie wynikające z art. 153 p.p.s.a. Powyższe wyroki nie przesądzały zatem o legitymacji skarżącej w postępowaniu komunalizacyjnym. Tym bardziej, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administrarcyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2826/20 oddalono skargę P.U. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2020 r. wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Nowosądeckiego z dnia 11 kwietnia 1996 r. WSA uznał, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym legitymującym ją do skutecznego żądania weryfikacji legalności decyzji komunalizacyjnej. WSA wydając powyższy wyrok znał treść obu ww. wskazanych wyroków WSA i NSA i wywiódł z ich treści także odmienne stanowisko od tego, które prezentuje skarżąca kasacyjnie. Tym samym wszystkie zarzuty skargi odnoszące do związania sądu, wynikającego z art. 153 p.p.s.a., odnośnie legitymacji skarżącej- nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące zaniechanie przez organ wydania decyzji stwierdzającej nieważności decyzji komunalizacyjnej (pkt 1 i 4 petitum skargi). Należy zauważyć, że przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny było postanowienie w kwestii o charakterze procesowym i tylko kryteria dotyczące kwestii procesowych mogą być podstawą oceny legalności tego postanowienia. Dlatego wplatane przez stronę skarżącą do argumentacji kryteria odnoszące się do konieczności merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie nieważnosciowej nie mogą być brane pod uwagę. Kończąc, wskazać też trzeba, że przepis art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, wyznaczając granice ingerencji państw w prawo własności poprzez formułowanie zasad: poszanowania mienia, pozbawienia mienia i korzystania z prywatnej własności w interesie publicznym - jak przyjmuje się w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka - chroni prawo do korzystania i poszanowania mienia nie ma w tej sprawie zastosowania. Niniejsza sprawa, która - co podkreślono wyżej- ma charakter wyłącznie procesowy, w żaden sposób nie wpływa bezpośrednio na prawo własności skarżącej. Wpływ na prawo własności nie miałaby także ewentualna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji komunalizacyjnej z 1996 r. Decyzja nieważnościowa ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, stwierdzający określoną wadliwość. Nie jest jej bezpośrednim skutkiem powrót do stanu pierwotnego i tym samym przywrócenie skarżącej prawa własności działki objętej komunalizacją. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając brak zasadności wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.