II OSK 408/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 września 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 740/19 w sprawie ze skarg [...] Sp. z o. o. w [...] i [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 23 sierpnia 2019 r. nr ABII.7840.5.7.2019.MN w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 1. oddala skargę kasacyjną; 2.oddala wniosek M. D. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 740/19 oddalił skargi [...] sp. z o.o. w [...] (dalej określanej jako skarżąca) i [...] sp. z o.o. w [...] (dalej spółka) na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 23 sierpnia 2019 r., nr AB-II.7840.5.7. 2019.MN w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Prezydent Miasta Białegostoku decyzją z dnia 9 maja 2019 r., nr DAR-II.6740. 351.2018 zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. D., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" (dalej zwanej inwestorką) pozwolenia na budowę placu składowego, kontenera biurowego z zapleczem sanitarnym, wagi samochodowej, zbiornika szczelnego o poj. 10 m³ wraz z zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z wylotem betonowym W1 do rowu melioracyjnego wraz z jego przebudową na części działki nr [...] (obręb [...]), przy ul. [...] w [...]. Skarżąca i spółka wniosły odrębne odwołania od tej decyzji. W wyniku ich rozpoznania Wojewoda Podlaski wskazaną na wstępie decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Według organu projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 682, ze zm.; dalej zwanej ustawą). Inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Białegostoku nr XII/134/99 z dnia 26 kwietnia 1999 r. Projekt ponadto zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 8 października 2018 r. niestwierdzającej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu, zbieraniu oraz magazynowaniu kamienia brukowego, kostki brukowej i materiałów betonowych odzyskanych z rozbiórki nawierzchni ulic, chodników i placów położonych na terenie miasta Białystok oraz ich przekruszenie i wytwarzanie mieszanek. Dodał, że inwestorka posiada również decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Białymstoku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 19 stycznia 2019 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. przebudowę rowu, wykonanie wylotu urządzeń kanalizacyjnych oraz drenażu na działce nr [...] oraz pozwolenia na usługę wodną, tj. odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do urządzenia wodnego - rowu. Następnie organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniach nie podzielając racji w nich zawartych. Skarżąca i spółka wniosły skargi na decyzję Wojewody Podlaskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku domagając się w obu przypadkach jej uchylenia. Organ, którego działanie zaskarżono, w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 września 2020 r. zaakceptował stanowisko organu, że inwestorka spełniła wymagania art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zauważył, że główny spór sprowadza się do tego, czy w sprawie można było zatwierdzić projekt budowlany nieuwzględniający konieczności wykonania zabezpieczenia kolektora. Sąd zgodził się z organem, że przedłożona przez skarżącą analiza wykonana przez prof. Z. S. potwierdza, że założenia i wyniki analiz konstrukcji kanału ściekowego podane w projekcie budowlanym są prawidłowe, a utwardzenie nawierzchni płytami betonowymi (zgodnie z projektem budowlanym) zwiększy bezpieczeństwo konstrukcji kanału. Z analizy tej wynika, że beton konstrukcyjny i zbrojenie łupin kanału ściekowego nie są skorodowane, a wytrzymałość betonu jest wyższa od normowej dla betonu B30 (C30/37). Sąd podkreślił, że analizy wytrzymałościowe przedstawione w opracowaniu dostarczonym przez skarżącą wykonano dla innych niż projektowane założeń. Zatwierdzony projekt budowlany zakłada wykonanie nawierzchni utwardzonej, wydzielenie strefy wolnej od składowania bezpośrednio nad kolektorem sanitarnym oraz skarpy naziomu 1:1 od tej strefy. Nie przewiduje zaś bezpośrednio nad kanałem sanitarnym długotrwałego ustawienia kruszarki, czy też przeładowanego samochodu ciężarowego, co było analizowane w przedłożonej analizie. Nad kolektorem dopuszczony ma być jedynie przejazd samochodów ciężarowych. Ponadto z wyjaśnień inwestorki zawartych w piśmie z dnia 19 kwietnia 2019 r. wynika, że praca kruszarki (maszyny mobilnej na podwoziu gąsienicowym) oraz innych maszyn prowadzona będzie poza granicą oddziaływania na kolektor sanitarny. Powyższe - zdaniem Sądu - świadczy o tym, że projekt budowlany przewiduje inne, bardziej korzystne z punktu widzenia bezpieczeństwa kolektora sanitarnego rozwiązanie niż przedstawione w analizie przedłożonej przez skarżącą. Jednocześnie Sąd uznał, że nie zachodziła konieczność przedłożenia jeszcze jednej dodatkowej ekspertyzy, gdyż propozycja konstrukcji odciążającej kolektor sanitarny, którą spółka wskazuje jako kwestię niezbędną do wykonania, jest wyłącznie zaleceniem niepopartym wcześniejszymi obliczeniami, a cała przeprowadzona analiza stanu istniejącego kolektora sanitarnego stwierdza, że kolektor jest w dobrym stanie. Na poparcie stanowiska, że z opinii ekspertów Politechniki Białostockiej nie wynika, że jedynie konstrukcja odciążająca kanał ściekowy może wyeliminować ryzyko awarii kolektora i w konsekwencji zagrożenia ekologicznego Sąd powołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OZ 399/20, wydane w tej sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kolejnych twierdzeń skarżącej argumentował, że brak jest podstawy prawnej do zobowiązania inwestorki do dokonania uzgodnienie projektu budowlanego ze skarżącą, inwestycja nie wymaga wydania warunków przyłączenia, np. do sieci sanitarnej należącej do spółki. Tymczasem ścieki z kontenera biurowego będą odprowadzane do projektowanego szczelnego zbiornika żelbetowego o pojemności 10m³ i poddawane okresowej utylizacji przez wyspecjalizowane firmy. W ramach inwestycji nie jest przewidziane również podłączenie do sieci wodociągowej. Sąd stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, podnoszony w obu skargach. Wyjaśnił istotę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich podkreślając, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia przepisów ustawy i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W tym postępowaniu konkretne normy prawa budowlanego nie zostały naruszone. Nie dopatrując się naruszenia prawa procesowego, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej powoływanej jako P.p.s.a.), Sąd oddalił skargi. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku, zaskarżając go w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty procesowe i materialnoprawne. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 80 i art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej określanej jako K.p.a.), poprzez wydanie orzeczenia oddalającego skargę na podstawie niepełnego, niespójnego i wewnętrznie sprzecznego materiału dowodowego, w szczególności w postaci ustaleń i wniosków wynikających ekspertyzy prywatnej sporządzonej przez prof. Z. S., w sytuacji gdy obowiązkiem organów było rozstrzygniecie powstałych wątpliwości na etapie postępowania administracyjnego poprzez zwrócenie się do biegłego w trybie art. 84 § 1 K.p.a. o wydanie niezależnej opinii w sprawie poprawności zaprojektowanych rozwiązań ujętych w projekcie budowalnym i zagospodarowania terenu przed wydaniem decyzji. Zarzucił też naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 75 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że nieprzesłuchanie przez organ prof. Z. S., autora ekspertyzy, na okoliczności związane z treścią sporządzonej przez niego ekspertyzy, wobec zasadniczych sprzeczności jej treści z wnioskami jest zasadne. W drugiej grupie zarzutów najpierw podniósł niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 151 P.p.s.a. skutkujące oddaleniem skargi i uznaniem, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie narusza interesu właściciela kolektora sanitarnego realizującego cel publiczny w sytuacji, gdy w ramach badania zgodności projektu budowlanego z prawem organy obydwu instancji oraz Sąd pierwszej instancji winny ocenić, że planowana inwestycja narusza interes osoby trzeciej w stopniu uzasadniającym odmowę udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie stwierdzenia, że projekt budowlany nie jest zgodny z przepisem art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy. Kolejny zarzut pełnomocnik odniósł do art. 35 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r. poz. 1437, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 537, ze zm.) w związku z art. 151 P.p.s.a. Wskazując na ich niewłaściwe zastosowanie zakwestionował uznanie, że w sprawie spełniono wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy w sytuacji, gdy projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z prawem (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy) w zakresie w jakim narusza interes osoby trzeciej poprzez dopuszczenie do poruszania się samochodów ciężarowych (bezpośrednio nad nieutwardzonym terenem gdzie położony jest kolektor sanitarny) na etapie realizacji zaplanowanej inwestycji i dalszego korzystania z obiektu. Podniósł również naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą oddaleniem skargi i uznaniem, że pojęcie "uzgodnień", które występuje w tym przepisie oznacza jedynie obowiązek uzgodnienia w sytuacji, gdy projektowana inwestycja wymagałaby wydania warunków przyłączenia do sieci. W ocenie pełnomocnika pojęcie "uzgodnień" należy wykładać szerzej i w ten sposób, że w konkretnym stanie faktycznym inwestor przed wydaniem pozwolenia na budowę zobligowany był do uzyskania pozytywnego uzgodnienia od przedsiębiorstwa przesyłowego planowanej inwestycji, zaś organ na skutek braku tego uzgodnienia nie był uprawniony do wydania decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę. Ostatni zarzut wskazał na naruszenie § 44 i § 45 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.; dalej zwanego rozporządzeniem) w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projektowany obiekt budowlany w postaci kontenera biurowego z zapleczem sanitarnym nie wymaga zaopatrzenia co najmniej w wodę do spożycia przez ludzi oraz do celów przeciwpożarowych w sytuacji, gdy z § 45 rozporządzenia wynika obowiązek zaprojektowania zaopatrzenia obiektu w wodę. W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, ewentualnie merytoryczne rozpoznanie skargi, jak również zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych. Wniósł także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Uzasadniając skargę kasacyjną jej autor stanął na stanowisku, że o ile projekt zagospodarowania terenu przewidywał, że bezpośrednio nad kolektorem nie będzie można składować materiałów budowlanych, o tyle Sąd pominął argumentację prawną, iż w wyniku samej realizacji inwestycji oraz dalszego korzystania z placu składowego będzie dochodzić do poruszania się ciężkich pojazdów bezpośrednio nad kolektorem sanitarnym. Właśnie ta okoliczność jest w ocenie skarżącej istotna z punktu widzenia oceny jej interesu jako osoby trzeciej. Pełnomocnik podkreślił, że skarżąca ma interes prawny (obowiązek) dbania o niezawodny przesył ścieków do oczyszczalni ścieków spornym kolektorem. Obowiązek ten nakazuje podejmować wszelkie działania zmierzające do uniknięcia sytuacji awarii kolektora sanitarnego. Koresponduje on z pojęciem "uzgodnień", o którym stanowi przepis art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy. Skarżąca ma zatem obowiązek przewidywać potencjalne zagrożenia i wydawać w tym zakresie stosowne uzgodnienia, a pojęcie to jest mylnie interpretowane przez Sąd. Jak stwierdził, awaria kolektora może nastąpić, w sytuacji poruszania się pojazdów ciężkich o masie przekraczającej 3,5 t. podczas wykonywania robót budowlanych czy dalszej działalności gospodarczej wykonywanej na nieruchomości w związku z realizacją pozwolenia na budowę. Gdyby projektowana inwestycja nie zakładała (funkcjonalnie) konieczności poruszania się samochodów ciężarowych bezpośrednio nad kanałem, to takie pozytywne uzgodnienie inwestorka by otrzymała. W szczególności zwrócił uwagę na newralgiczny element jakim jest wjazd na nieruchomość i pozostawienie niezabezpieczonego kolektora na oddziaływanie nacisków ze strony poruszających się tam samochodów ciężarowych. Inwestorka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok nie narusza prawa we wskazany w niej sposób. Bezzasadne okazały się obydwa zarzuty procesowe zmierzające do wykazania, że Sąd pierwszej instancji dostatecznie nie uwzględnił, iż kontrolowana decyzja wydana została bez wszechstronnego wyjaśnienia istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności, stanowiącej zasadniczą oś sporu między stronami. Odnosząc się do tych zarzutów już w punkcie wyjście należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że materiałem bazowym do przeprowadzenia oceny zgodności z prawem inwestycji powinien być i był dołączony do wniosku projekt budowlany, sporządzony przez uprawnioną osobę. Do obowiązków projektanta należy opracowanie projektu w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy). W niniejszej sprawie rozwiązania przedstawionego projektu w części architektoniczno-budowlanej uwzględniają, że przez działkę nr [...] na odcinku długości 84 m przebiega kolektor kanalizacji sanitarnej z dwoma komorami rewizyjnymi. Z części opisowej projektu wynika również, że projektant dysponował dokumentacją techniczną obrazującą konstrukcję kolektora i komór rewizyjnych (s. 12 i 13), co pozwoliło na określenie takiego sposobu zabezpieczenia, aby wykluczyć możliwość jego uszkodzenia w trakcie użytkowania po zrealizowaniu inwestycji. Przede wszystkim przewidziano utworzenie strefy ochronnej (pasma wzdłuż osi kanału o szerokości 5,38 cm z obu stron, łącznie 10.76 m), nad kolektorem zaprojektowano wykonanie nasypu ziemnego zagęszczonego oraz nawierzchnię utwardzoną płytami betonowymi ułożonymi na podsypce piaskowej, dopuszczono w tym miejscu jedynie ruch pojazdów ciężarowych o wadze i nacisku osi odpowiadającym przepisom techniczno-budowlanym, wyłączając możliwość realizacji w strefie innych obiektów i składowania materiałów. Zminimalizowano także ryzyko wzrostu wilgotności gruntu w obrębie kolektora sanitarnego, co stanowiło wypełnienie wymagań zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, że organ administracji umożliwiając skarżącej realizację swych zarzutów kwestionujących poprawność tych rozwiązań projektowych, przyjął w poczet materiału dowodowego dostarczoną przez skarżącą "Analizę stanu istniejącego i koncepcje konstrukcji odciążającej kolektora sanitarnego Z-1", sporządzoną przez specjalistów z tej dziedziny z Politechniki Białostockiej pod kierunkiem prof. Z. S. Wnioski wynikające z tego opracowania potwierdzają, że założenia i wyniki analiz konstrukcji kanału ściekowego zawarte w projekcie budowlanym są prawidłowe, a przewidziane utwardzenie nawierzchni płytami betonowymi zwiększy bezpieczeństwo konstrukcji kolektora ściekowego. Autorzy tego opracowania nie dopatrzyli się także przeciwskazań do dopuszczenia ruchu samochodów ciężarowych w miejscu usytuowania kolektora. Istniały więc pełne podstawy do podzielenia przez Sąd stanowiska organu odwoławczego, że zgłoszona w analizie propozycja dodatkowego wykonania konstrukcji odciążającej stanowi jedynie zalecenie, nie podważa przy tym zgodności z przepisami projektu budowlanego. Zbędne więc było prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, skoro istotne dla finalnego wyniku sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Nie jest usprawiedliwiony pogląd pełnomocnika spółki, że materiał dowodowy w omawianej materii był niespójny i wewnętrznie sprzeczny, co po pierwsze uzasadniało przesłuchanie w charakterze świadka prof. Z. S. i po drugie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy przyjęte rozwiązania projektowe są poprawne z punktu widzenia zgodności z prawem. Przeciwnie, przedstawiony materiał był wystarczający do przystąpienia do jego oceny i ustalenia w sposób właściwy podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Dalej idące żądania skarżącej w tej sytuacji stanowiły formę niedopuszczalnego uzależniania wydania pozwolenia na budowę od spełnienia przez inwestora wymogów nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Rację ma pełnomocnik skarżącej gdy twierdzi, że przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków, wynika to wprost z art. 5 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Jednakże organ administracji architektoniczno - budowlanej, będąc związany wnioskiem, nie może narzucać inwestorowi konkretnych rozwiązań techniczno - budowlanych, a obowiązany jest - zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - dokonać sprawdzenia zgodności z przepisami i kompletności projektu budowlanego. W razie niestwierdzenia naruszeń (nieprawidłowości) nie jest upoważniony do zastosowania art. 35 ust. 3 ustawy, w razie spełniania wymagań organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Niezasadnie twierdzi pełnomocnik skarżącej, że Sąd pierwszej instancji w sposób wadliwy ustalił znaczenie instytucji uzgodnienia, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy w brzmieniu jaki miał w sprawie zastosowanie. Z żadnego przepisu ustawy i innych aktów prawnych, w tym także ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie wynika, by w każdej sytuacji gdy zamierzenie budowlane realizowane jest na terenie, przez który przebiega kolektor sieci kanalizacyjnej, będący częścią gminnych urządzeń kanalizacyjnych, wymagane było dołączenie przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę pozytywnego uzgodnienia ze strony przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego zarządzającego siecią kanalizacyjną. Przedstawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sposób rozumienia tej instytucji (bardzo szeroki) nie znajduje oparcia w przepisach prawa, w tym art. 5 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Z dokumentacji technicznej wynika, że spółka wydała opinię o możliwości przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, tyle tylko, że projekt budowlany nie przewiduje rozwiązań w tym zakresie. W tym kontekście chybiony jest zarzut odniesiony do § 44 i § 45 rozporządzenia, skoro zaprojektowany został inny niż przyłączenie do gminnej sieci wodociągowej sposób zaopatrzenia w wodę budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (ze studni głębinowej wybudowanej na działce inwestycyjnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego). Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut odniesiony do art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy w brzmieniu z daty orzekania. Na każdym etapie procesu inwestycyjnego właściwy organ obowiązany jest brak pod uwagę usprawiedliwione interesy osób trzecich. Przepis ten w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie może być interpretowany w oderwaniu od wynikającej z art. 4 ustawy reguły, w myśl której każdy dysponujący nieruchomością na cele budowlane ma prawo do jej zabudowy pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Co do zasady stwierdzenie przez organ kompletności projektu budowlanego oraz zgodności projektu z wszystkimi przepisami prawa mającymi zastosowanie w sprawie (planistycznymi, budowlanymi, w tym technicznymi, ochrony środowiska itp.) oznacza, że te chronione interesy osób trzecich nie zostały naruszone. W rozpoznawanej sprawie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy nie został naruszony skoro wykazane zostało, że projekt budowlany jest zgodny z prawem. Rozważania powyższe skłaniają do konkluzji, że finalny zarzut naruszenia art. 151 ustawy przez oddalenie skargi jest niezasadny. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę. Jednocześnie oddalony został wniosek inwestorki (uczestniczki postępowania) o zasądzenie od skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, gdyż żaden przepis P.p.s.a., w szczególności jej art. 204 nie stwarza podstawy do orzeczenia w tym zakresie.