I OZ 716/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt II SPP/Lu 204/24 w sprawie ze skargi T.W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie za niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Lu 26/24 postanawia 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską na stronie 2 (drugiej) uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że w miejsce sygnatury akt "II SPP/Lu 115/24" wpisać sygnaturę "II SPP/Lu 204/24"; 2. oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z 25 września 2024 r. sygn. akt II SPP/Lu 204/24 (dalej postanowienie z 25 września 2024 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił T.W. (dalej skarżąca) przyznania prawa pomocy w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 617/24. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga spełnia kryteria skargi oczywiście bezzasadnej w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa), co wykluczało możliwość uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie jej w postępowaniu zainicjowanym tą skargą prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, jednocześnie uzasadniając rozpoznanie wniosku przez Sąd. Żądanie skarżącej wymierzenia grzywny dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 marca 2024 r. II SA/Lu 26/24 uchylającego, w wyniku skargi T.W., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 7 grudnia 2023 r. nr SKO.21/6014/OS/2023 w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 ppsa). Sąd zwrócił uwagę, że z przepisu tego wynika, że uprawnia on do wniesienia skargi z żądaniem wymierzenia grzywny organowi jedynie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu postanowieniem z 21 sierpnia 2024 r. II SA/Lu 617/24 Sąd odrzucił skargę o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie za niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Lu 26/24 jako niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 ppsa). W konsekwencji, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony (k. 5-6v akt II SPP/Lu 204/24; k. 2-2v, 6-7 akt II SA/Lu 617/24; k. 13, 17-22, 27 akt II SA/Lu 26/24). Zażalenie na postanowienie z 25 września 2024 r. złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że art. 154 § 1 ppsa brzmi inaczej niż przytoczył go Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz że postanowienia w zakresie prawa pomocy nie miały uzasadnień merytorycznych (k. 12 akt II SPP/Lu 204/24). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się - na co trafnie zwrócił również Sąd I instancji - że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Art. 247 ppsa znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (B. Dauter, A. Kabat., M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 1082-1083; postanowienia NSA z: 18.5.2023 r. I OZ 153/23; 26.1.2016 r. I OZ 14/16; 2.10.2014 r. I OZ 818/14, cbosa). W niniejszej sprawie - wbrew zarzutowi skarżącej - Sąd I instancji prawidłowo przytoczył treść art. 154 § 1 ppsa, zgodnie z którym: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.". Skarżąca podniosła, że przepis ten brzmi inaczej, lecz nie podała treści przepisu, która - w jej ocenie - jest prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości co do prawidłowości i aktualności treści przepisu art. 154 § 1 ppsa, którą przytoczył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Trafnie uznał Sąd, że w niniejszej sprawie żądanie wymierzenia grzywny Kolegium dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 marca 2024 r. II SA/Lu 26/24 uchylającego, w wyniku skargi T.W., decyzję Kolegium z 7 grudnia 2023 r. nr SKO.41/6014/OS/2023 w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. Nie jest to zatem wyrok uwzględniający "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania" (verba legis). Kwestia ta została przesądzona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 21 sierpnia 2024 r. II SA/Lu 617/24 odrzucającym skargę w tej sprawie, które to postanowienie jest prawomocne, stanowiąc jedynie potwierdzenie zasadności odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy mocą zaskarżonego postanowienia. Zarzut skarżącej, że zaskarżone postanowienie nie zostało merytorycznie uzasadnione jest bezzasadny. Uzasadnienie sporządzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (k. 6-6v akt II SPP/Lu 204/24) w pełni odpowiada dyspozycji art. 141 § 4 zdanie pierwsze w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa, zawierając zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, treści wniosku o przyznanie prawa pomocy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wywód Sądu był klarowny i jako taki nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Sąd I instancji słusznie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jej skargi (art. 247 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie. Sprostowanie oczywiście błędnie wpisanej sygnatury na stronie drugiej uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nastąpiło na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 ppsa.