II SAB/Wr 178/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J.N. i M.N. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji o przeniesieniu decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. UZASADNIENIE U Z S A D N I E N I E Starosta Głogowski decyzją Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu w całości i udzielił - na rzecz R. S. i P. S. - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem "B" położonego w S., na działce nr [...] (obecnie, po podziale nr [...] i nr [...]), obręb [...] S., jedn. ewid. gmina G. Decyzją Nr AB-7351-2-156/09 z dnia 27 listopada 2009 r. Starosta Głogowski udzielił - na rzecz R. S. i P. S. - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem "A" w ramach zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki w całości decyzją Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. położonego w S., działka nr ewid. [...], obręb S., jedn. ewid. gm. G. W dniu 30 kwietnia 2021 r. J. N. i M. N. wystąpili do Starosty Głogowskiego z wnioskiem (uzupełnionym w dniu 18 maja 2021 r.) o przeniesienie powyższych decyzji Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-156/09 z dnia 27 listopada 2009 r. i Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. Skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania sprawy przeniesienia pozwolenia na budowę przez Wojewodę Dolnośląskiego orzekającego jako organ II instancji w dniu 3 kwietnia 2003 r. , działając w imieniu i na rzecz J. N i M. N., złożyła pełnomocnik, zarzucając organowi naruszenie art. 35 § 2-3 oraz art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wnoszą o stwierdzenie, że Wojewoda Dolnośląski rozpatrując sprawę dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, ewentualnie bezczynności; 2 stwierdzenie, że miała miejsce przewlekłość, ewentualnie bezczynność z rażącym naruszeniem prawa; 3 zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie nie dłuższym niż 7-dniowy; 4 zobowiązanie organu do wydania decyzji, w której utrzymana w mocy pozostanie decyzja organu 1 instancji przenosząca pozwolenie na budowę na skarżących; 5 przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości 20 000 złotych; 6 zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Na uzasadnienie skargi wskazano, że postępowanie dotyczy przeniesienia na J. i M. N. decyzji o pozwoleniu na budowę na działce, którą zakupili J. i M. N. Akta sprawy zostały przekazane Wojewodzie Dolnośląskiemu w dniu 11.01.2023 r. i do dnia złożenia niniejszej skargi sprawa nie została załatwiona. Akta sprawy przekazane zostały z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który rozpatrywał skargę złożoną przez pełnomocnika J. i M. N. W wyroku z dnia 22.09.2022 r. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt: II SA/Wr 146/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że pozwolenie na budowę powinno zostać przeniesione na J. i M. N. Przyczyny, dla których Wojewoda Dolnośląski powinien wydać decyzję przenoszącą pozwolenie na budowę, zostały podane w wyroku. W sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśniania okoliczności faktycznych ani prowadzenia postępowania dowodowego. Nie ma nawet potrzeby merytorycznego analizowania sprawy, bowiem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obliguje Wojewodę Dolnośląskiego do tego, by kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22.09.2022 r. W świetle powyższych okoliczności, decyzja Wojewody Dolnośląskiego powinna zostać wydana niezwłocznie po wpłynięciu akt sprawy do organu. Z uwagi na brak konieczności merytorycznego badania sprawy oraz fakt, że w sprawie został już zgromadzony pełny materiał dowodowy, stosownie do treści art. 35 § 2 k.p.a. Wojewoda Dolnośląski powinien rozpoznać sprawę niezwłocznie. Maksymalnym terminem rozpoznania sprawy powinien być termin miesięczny, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Pismem z dnia 23 stycznia 2023 r. Wojewoda Dolnośląski w trybie art. 36 k.p.a. zawiadomił strony o wydłużeniu terminu rozpoznania sprawy do dnia 28 kwietnia 2023 r. Organ wydłużył czas na podjęcie decyzji do prawie 4 miesięcy. Tymczasem, z orzecznictwa wynika wyraźnie, że termin wydłużony na podstawie art. 36 k.p.a. nie powinien przekraczać terminu maksymalnego na rozpoznanie sprawy, określonego w art. 35 § 3 k.p.a. Należy w tym miejscu wskazać, że Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia 24.02.2023 r. zlecił Staroście Głogowskiemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowe w zakresie ustalenia, czy decyzje Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27.11.2009 r. i Nr AB-7351-2-156/09 z dnia 27.11.2009 r. nie wygasły. Przede wszystkim, przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego jest zbędne i prowadzi jedynie do dalszego przedłużania postępowania. Należy podkreślić, że Wojewoda Dolnośląski nie zauważył potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na etapie wydawania decyzji z dnia 23.12.2021 r., ozn.: IF- 0.7840.324.2021.MWD, która została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22.09.2022 r. wydanym w sprawie II SA/Wr 146/22. Potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia, czy decyzje Starosty Głogowskiego Nr AB7351-2-146/09 z dnia 27.11.2009 r. i Nr AB-7351-2-156/09 z dnia 27.11.2009 r. nie wygasły nie dostrzegł również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który rozpoznawał skargę złożoną przez J. i M. N. Dodatkowo, zlecenie przeprowadzenia postępowania dowodowego Staroście Głogowskiemu jedynie wydłuży rozpoznanie sprawy przez Wojewodę Dolnośląskiego. Nie ma żadnych przeszkód, by ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadził organ II instancji, zaś przekazywanie akt sprawy do innego organu wpłynie znacząco na czas rozpoznania sprawy. Skarżący wielokrotnie upominali się o jak najszybsze załatwienie sprawy przez Wojewodę Dolnośląskiego. Pismem z dnia 23.01.2023 r. skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, złożyli wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy. Pismem z dnia 15.02.2023 r, skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, złożyli ponaglenie. W postanowieniu z dnia 9.03.2023 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrujący ponaglenie uznał, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy i wyznaczył organowi termin do 11 kwietnia 2023 r. na załatwienie sprawy oraz zarządził ustalenie przyczyn przewlekłości oraz osób winnych przewlekłości. Za niezwłocznym rozpoznaniem sprawy przemawia dodatkowo szczególny interes J. i M. N. Sprawa dotyczy przeniesienia pozwolenia na budowę, która jest finansowana przez J. i M. N. za środki z kredytu hipotecznego, zaciągniętego na podstawie umowy z dnia 9.04.2021 r. zawartej z bankiem P. SA. z siedzibą w W. W § 6 ust. 1 umowy kredytu hipotecznego zastrzeżono, że całkowita wypłata kredytu ma nastąpić nie później niż do dnia 30.09.2022 r. Termin ten został przedłużony do dnia 31.03.2023 r. na skutek aneksu z dnia 3.11.2022 r. Stosownie do treści § 6 ust. 5 pkt 4 umowy kredytu hipotecznego, warunkiem wypłaty kredytu hipotecznego J. i M. N. jest przedłożenie przez nich pozwolenia na budowę na kredytowanej nieruchomości przeniesionego na kredytobiorców, opatrzonego klauzulą ostateczności. Jednocześnie, w § 34 ust. 1 pkt 1 części ogólnej umowy zastrzeżono, że bank może obniżyć kwotę udzielonego kredytu lub wypowiedzieć umowę w całości lub w części w przypadku niedotrzymania przez skarżących warunków udzielenia kredytu. J. i M. N. mają kilka dni na to, by przedłożyć w banku ostateczną decyzję potwierdzającą przejście na nich pozwolenia na budowę. W przeciwnym wypadku umowa kredytu może zostać wypowiedziana lub bank może obniżyć kwotę kredytu przyznanego Państwu N, co skutkowałoby powstaniem w majątku moich Klientów szkody o znacznej wartości. Pełnomocnik wskazuje, że powyższe argumenty były podawane we wniosku o przyspieszenie rozpoznania sprawy złożonym w piśmie z dnia 23.01.2022 r., a także w ponagleniu. Załącznikami do pisma były dokumenty potwierdzające warunki umowy kredytu zawartej przez Państwa N. Przedłożenie przez Państwa N. decyzji przenoszącej opatrzonej klauzulą ostateczności po dniu 31.03.2023 r. będzie skutkował powstaniem po ich stronie szkody wielkiej wartości. W związku z powyższymi okolicznościami, nie powinno ulegać wątpliwości, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy, względnie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie, zasadne jest przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości 20 000 złotych, która choć w części zrekompensuje szkodę doznaną przez skarżących. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że Starosta Głogowski decyzją Nr 21.2021 z dnia 31 maja 2021 r. przeniósł na J. N. i M. N. decyzję Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą - na rzecz R. S. i P. S. - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem "B" położonego w S. na działce nr [...], obręb S., jedn. ewid. G. oraz decyzję Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-156/09 z dnia 27 listopada 2009 r. udzielającej - na rzecz R. S. i P. S. - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem "A" w ramach zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki w całości decyzją Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. w S. na działce nr [...], obręb S., jedn. ewid. G. Od tej decyzji, w ustawowym terminie, odwołanie złożył R. S. Decyzją z dnia 23 grudni 2021 r., znak IF-0.7840.324.2021.MWD Wojewoda Dolnośląski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekając co do istoty sprawy odmówił przeniesienia na rzecz J. N i M. N. decyzji Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. oraz decyzji Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-156/09 z dnia 27 listopada 2009 r. Na decyzję skargę wnieśli J. N. i M. N., reprezentowani przez r. pr. A. P., zarzucając Wojewodzie Dolnośląskiemu naruszenie art. 28 ust. 1 i art. 40 ust. 1a Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię oraz art. 10 § 1 Kpa, przez brak zapewnienia skarżącym możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Wyrokiem z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 146/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 grudnia 2021 r., znak IF-0.7840.324.2021.MWD. W dniu 11 stycznia 2023 r. do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu doręczono prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 146/22 wraz z aktami postępowania. Zawiadomieniem z dnia 23 stycznia 2023 r., znak IF-0.7840.1.364.202 l. MWD Wojewoda Dolnośląski zawiadomił strony postępowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia odwołania R. S. od decyzji Starosty Głogowskiego Nr 21.2021 z dnia 31 maja 2021 r. przenoszącej na J. N. i M. N. decyzję Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. oraz decyzję Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-156/09 z dnia 27 listopada 2009 r. Pismem z dnia 15 lutego 2023 r. (data wpływy do Dolnośląskiego Urzędy Wojewódzkiego 16 lutego 2023 r.) ponaglenie wnieśli J. N. i M. N., reprezentowani przez r. pr. A. P. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2023 r. znak IF-0.7840.1.364.2022.MWD Wojewoda Dolnośląski zlecił Staroście Głogowskiemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy decyzje Starosty Głogowskiego Nr AB- 7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. i Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. nie wygasły. Postanowieniem z dnia 9 marca 2023 r., znak DOA.7112.63.2023.LWT Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w załatwieniu sprawy; stwierdził przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego wprowadzeniu postępowania, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i wyznaczył Wojewodzie Dolnośląskiemu termin załatwienia ww. sprawy do dnia 11 kwietnia 2023 r. Pismem z dnia 29 marca 2023 r. (data wpływu do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu 31 marca 2023 r.), znak AB.6740.6.19.2021 Starosta Głogowski poinformował o przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, w wyniku którego ustalono, że decyzje Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. i Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. nie wygasły. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak IF-0.7840.1.364.2022.MWD Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję Starosty Głogowskiego Nr 21.2021 z dnia 31 maja. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kwestionujących konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w zakresie ustalenia czy decyzje Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. i Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. nie wygasły, należało zauważyć, że decyzja o pozwoleniu na budowę może być przeniesiona pod warunkiem, że znajduje się w obrocie prawnym i np. nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Przeniesienie decyzji, która nie znajduje się w obrocie prawnym powoduje jej obarczenie wadą skutkującą nieważnością z mocy prawa. W tym postępowaniu decyzje objęte wnioskiem o przeniesienie zostały wydane w 2009 r. a zatem niezbędne było ustalenie, czy powyższe decyzje nie wygasły. Ponadto organ informuje, że na termin załatwienia sprawy przez tutejszy organ wpłynęła bardzo trudna sytuacja kadrowa, znaczna ilość postępowań administracyjnych oraz duża liczba spraw przypadających na jednego pracownika, jak również stopień skomplikowania sprawy. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. zawarto przypadek decyzji administracyjnych). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Trzeba dodać, że z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Sąd uznając za zasadną skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – uwzględnia skargę i zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) lub dokonania czynności w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001r., I SAB 37/00, LEX nr 75532). Przewlekłość postępowania natomiast została zdefiniowana przez ustawodawcę w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Przepisy art. 35 kpa określają terminy, w jakich sprawa powinna być załatwiona – sprawy, które nie wymagają zebrania materiału dowodowego, mają zostać rozpoznane niezwłocznie (§ 2), w sprawach, w których konieczne jest zgromadzenie dowodów, rozstrzygnięcie powinno zapaść w ciągu miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3). W piśmiennictwie wskazuje się, że z "przewlekłym postępowaniem" mamy do czynienia w sytuacji, gdy – wbrew zasadzie wynikającej z powołanego wyżej art. 12 k.p.a. – postępowanie to nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Organ administracyjny wprawdzie podejmuje działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to też sytuacji, gdy organ podejmuje czynności niezgodne z procedurą, w sposób nieefektywny, w dużym odstępie czasu lub też dokonuje czynności pozornych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny, ewentualnie mnoży czynności dowodowe ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. (por. P. Kornacki, Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej, ZNSA 2011, nr 5, s. 45-46). Natomiast rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14, CBOSA). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Trzeba dodać, że w myśl art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 k.p.a.). W myśl art. 37 § 4 k.p.a. organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego. W sprawie istotne pozostaje także i to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2022-09-22, w sprawie II SA/Wr 146/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił uprzednią ostateczną decyzję, uchylającą decyzję pierwszoinstancyjną korzystną dla strony skarżącej i odmówił przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz wnioskodawców, a strona skarżąca powołuje się w skardze na okoliczności, które zaistniały po tym wyroku i które mają świadczyć o przewlekłości/bezczynności Wojewody Dolnośląskiego. Zarzutu przewlekłości postępowania nie można postawić wojewodzie za sposób prowadzenia postępowania. Po zwrocie bowiem akt sprawy do organu (w dniu 11 stycznia 2023 r.) wpłynął do Wojewody Dolnośląskiego prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zapadły w sprawie II SA/Wr 146/22 wraz z aktami. Następnie dnia 23 stycznia 2023 r., organ zawiadomił o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia odwołania R. S. od decyzji Starosty Głogowskiego. Następnie w dniu 24 lutego 2023 r. wojewoda zlecił Staroście Głogowskiemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego celem ustalenia czy decyzje o pozwoleniu na budowę pozostają w obrocie prawnym. W wyniku złożonego i przekazanego do organu naczelnego ponaglenia stwierdzono przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego wprowadzeniu postępowania, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i wyznaczył Wojewodzie Dolnośląskiemu termin załatwienia sprawy do dnia 11 kwietnia 2023 r. W dniu 31 marca 2023 r. (data wpływu do wojewody) Starosta Głogowski poinformował o ustaleniu, że decyzje Starosty Głogowskiego Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. i Nr AB-7351-2-146/09 z dnia 27 listopada 2009 r. nie wygasły. Mając to wszystko na uwadze decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r., Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję Starosty Głogowskiego Nr 21.2021 z dnia 31 maja. Przebieg postępowania Wojewody w opisanym okresie nie wskazuje na to, zdaniem sądu, by organ działał w sposób przewlekły. Od zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku czynności organu nie były nacechowanie przewlekłością. Organ wskazał przyczynę przedłużenia terminu załatwienia sprawy (dodatkowego postępowania dowodowego) nie budzi wątpliwości. powołując się na doktrynę i orzecznictwo, przewlekłość postępowania to działanie organu "pozorowane". Organ pozornie bowiem nie jest bezczynny, gdyż podejmuje różne czynności, ale nie służą one wyjaśnieniu sprawy, często są zbędne, a jeśli nawet mające na celu zebranie istotnych dowodów, to wykonywane w dużych odstępach czasu, niczym nie uzasadnionych. Do tak rozumianej przewlekłości, zdaniem sądu w sprawie nie doszło. Kwestię natomiast braku bezczynności szeroko omówił w uzasadnieniu minister i sąd w pełni to stanowisko podziela. Oceniając zatem całokształt czynności podejmowanych przez wojewodę w kontrolowanym okresie, w ocenie sądu, organ nie podejmował czynności zbędnych czy pozornych. Wskazane przyczyny przedłużenia terminu załatwienia sprawy nie budzą wątpliwości. Odnosząc się natomiast do – znanego Sądowi z urzędu – stanowiska organu w innych tego typu sprawach, że sposób prowadzenia sprawy jest skutkiem wpływu ogromnej ilości spraw i braku pracowników sąd stwierdza, że taka sytuacja niewątpliwie ma wpływ na sprawność działania organu, natomiast zgodnie z ostatnio kształtującym się orzecznictwem sądów administracyjnych samo w sobie nie może usprawiedliwiać czy to bezczynności, czy przewlekłości organu w toczącym się przed nim postępowaniu. Nie podzielił sąd poglądu zaprezentowanego w postanowieniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie uznania, że organ dopuścił się przewlekłości, bowiem z akt wynika wprost, że po powrocie akt do organu pierwsza czynność została podjęta w dniu 23 stycznia 2023 r. Jeśli chodzi o zarzuty skargi, dotyczące szkody w mieniu skarżących, która ma być skutkiem domniemanej opieszałości wojewody, to nie są one zasadne w żadnym zakresie, bowiem może to być ewentualnie przedmiotem badania przez sąd powszechny, w toku postępowania o wyrównanie szkody, a nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym przewlekłości organu. W konsekwencji skargę należało oddalić w całości na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.