II OSK 2061/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1711/19 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 kwietnia 2019 r. nr WSO-I.6233.3.2017 w przedmiocie odmowy zmiany nazwiska oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 grudnia 2019 r. IV SA/Wa 1711/19 oddalił skargę M.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 30 kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy zmiany nazwiska małoletniego J.A. na nazwisko S. – po wznowieniu postępowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy prawidłowo przyjęły, że w sprawie zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylenia ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy z 4 lipca 2016 r. i wydania decyzji o odmowie zmiany nazwiska małoletniego J.A. na nazwisko S. ze względu na brak zgody drugiego z rodziców, również posiadającego władzę rodzicielską (art. 9 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska, Dz. U. z 2016 r., poz. 10 ze zm.). Sąd Wojewódzki wskazał, że Kierownik USC, wydając decyzję z 4 lipca 2016 r., oparł się na załączonym do wniosku strony M.G., odpisie wyroku sądu belgijskiego - Sądu pierwszej instancji - Zachodnia Flandria, Wydział w [...] z 17 grudnia 2015 r. nr AR 15/648/A o przyznaniu M.G. wyłącznej władzy rodzicielskiej nad J.A. Nową okolicznością istotną dla wyniku tej sprawy, nieznaną organowi w dacie wydania pierwotnej decyzji, było zaś toczące się w dacie jej wydania postępowanie przed Sądem Rejonowym Poznań [...] w Poznaniu w sprawie pozbawienia rodziców władzy rodzicielskiej nad J.A. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w 2012 r., a więc przed wydaniem wyroku przez sąd belgijski, a w jego toku Sąd Rejonowy uznał swoją jurysdykcję i oddalił wniosek strony o przekazanie sprawy do sądu w Belgii. Powołując się na przepisy rozporządzenia Rady (WE) z 27 listopada 2003 r. nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. Urz. UE L z 2003 r., Nr 338, s. 1 ze zm.), Sąd pierwszej instancji uznał, że zachodziły podstawy do odmowy uznania przez Kierownika USC orzeczenia sądu belgijskiego. Podał, że w świetle przepisów tego rozporządzenia, każdy organ państwowy samodzielnie ocenia, czy orzeczenie sądu państwa członkowskiego UE spełnia przesłanki uznania, czy nie. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu organy słusznie wskazały, że orzeczenie sądu belgijskiego wydano zaocznie, a T.A. nie doręczono pisma wszczynającego postępowanie i uniemożliwiono mu w ten sposób obronę. Ponadto w tej samej sprawie toczyło się równolegle postępowanie przed sądem polskim. W związku z powyższym oraz wobec tego, że prawomocnym postanowieniem z 18 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił apelacje stron i utrzymał w mocy postanowienie o oddaleniu wniosków o pozbawienie władzy rodzicielskiej nad J.A., Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko organów, że obojgu rodzicom J.A. przysługiwała władza rodzicielska. Skargę kasacyjną złożyła M.G., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 149 § 2 i art. 15 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że organ odwoławczy w sposób niedopuszczalny dokonał zmiany podstawy wznowienia postępowania wskazanej przez organ I instancji, tj. braku jurysdykcji sądu belgijskiego w sprawie pozbawienia T.A. władzy rodzicielskiej nad J.A., i przyjęcie w postępowaniu odwoławczym, że przesłanką wznowienia jest: "kilka okoliczności faktycznych", a następnie w miejsce tej podstawy wznowienia – wskazanie jednej przesłanki, odmiennej od przyjętej przez organ I instancji, tj. ustaleń Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w postanowieniu z 8 maja 2018 r. I ACz 304/18, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu o odmowie uznania wyroku sądu belgijskiego - Sądu pierwszej instancji - Zachodnia Flandria, Wydział w [...] z 17 grudnia 2015 r. nr AR 15/648/A z uwagi na to, że T.A. nie został skutecznie powiadomiony o piśmie wszczynającym postępowanie w tej sprawie; 2. art.. 151 w zw. z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 149 § 2 i art. 15 k.p.a. poprzez niedopuszczalne wskazanie przez Sąd pierwszej instancji, że nową okolicznością uzasadniającą wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. było toczące się przed sądem polskim w dacie wydania decyzji w trybie zwykłym postępowanie w sprawie pozbawienia T.A. władzy rodzicielskiej, w ramach którego Sąd Rejonowy odmówił przekazania sprawy do sądu w Belgii i oddalił wniosek o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej, albowiem rozszerzenie przez sąd administracyjny podstawy wznowienia stanowi naruszenie granic sprawy rozpoznawanej przez ten sąd oraz granic zaskarżenia, a także stanowi orzekanie na niekorzyść skarżącej poprzez niedopuszczalne rozszerzenie podstawy wznowienia ustalonej niezaskarżalnym postanowieniem organu; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że organy wadliwie przyjęły, że w sprawie zaszły przesłanki wznowienia postępowania, a mianowicie, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" w rozumieniu ww. przepisu k.p.a. obejmować mogą istniejące i znane organowi w dacie wydania decyzji w trybie zwykłym, choć przez niego niedostrzeżone, przesłanki oceny podstaw odmowy uznania wyroku sądu belgijskiego, który był znany organowi przed wydaniem decyzji, a wskazywana w postępowaniu wznowieniowym nowa przesłanka, iż skarżąca nie podała w postępowaniu przed tym sądem właściwego adresu zamieszkania ojca małoletniego, w efekcie czego nie został skutecznie powiadomiony o wszczęciu postępowania, wynikała z dowodów znanych organowi, lecz została przez niego przeoczona, a ponadto jest to okoliczność ustalona wbrew treści wyroku sądu belgijskiego i wbrew treści prawa belgijskiego, bowiem z tego wyroku wynika, że sąd dysponował adresem stałego i czasowego zameldowania T.A., stosował belgijskie przepisy proceduralne nakazujące doręczać pisma sądowe na adres wynikający z urzędowego rejestru jako stały adres strony, co prowadzi do wniosku, że kwestionowana decyzja nie powinna się ostać, bowiem wznowienie postępowania nie powinno nastąpić z uwagi na brak przymiotu "nowości" okoliczności lub dowodów; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 7, art. 77 i art. 76 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo że organy uniemożliwiły skarżącej wypowiedzenie się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem ostatecznej decyzji w sytuacji, gdy w wydanym przez sąd belgijski - Sąd pierwszej instancji - Zachodnia Flandria, Wydział w [...] orzeczeniu z 15 listopada 2018 r. nr 2018/2278 odmówiono uwzględnienia wniosku T.A. o stwierdzenie, że sąd belgijski nie miał jurysdykcji w sprawie zakończonej wyrokiem z 17 grudnia 2015 r., a ponadto organy w postępowaniu wznowieniowym w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych nie mogły być związane nową oceną faktów, które były znane organowi w postępowaniu zwykłym; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte uzasadnienie wyroku polegające na nieodniesieniu się przez sąd wojewódzki do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności do argumentów dotyczących wadliwości dokonanej przez organy oceny stosowania bezpośrednio norm rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2-5 ustawy o zmianie imienia i nazwiska poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wyrok sądu belgijskiego o pozbawieniu władzy rodzicielskiej T.A., uznany przez organ w postępowaniu zwykłym, nie może być uznany po wznowieniu tego postępowania, pomimo braku samodzielnego postępowania dowodowego organu w kwestii zastosowania art. 23c rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003, a także wbrew art. 21 rozporządzenia, który stanowi o zasadzie uznawania orzeczeń bez potrzeby prowadzenia specjalnego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie była decyzja o uchyleniu ostatecznej decyzji z 4 lipca 2016 r. zmieniającej nazwisko małoletniego J.A. na nazwisko S. i odmowie zmiany nazwiska dziecka. Kwestionowana w sprawie decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazać należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z trybów nadzwyczajnych, dających możliwość weryfikacji decyzji ostatecznej w sytuacjach określanych w art. 145 § 1, 145a i 145b k.p.a. Przepisy prawne regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 - art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka jego etapów. W każdej poszczególnej i następującej kolejno fazie procedury wznowieniowej organ ustala i rozważa właściwe dla danej fazy okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na danym etapie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. W niniejszej sprawie organ przeprowadził procedurę wszczęcia postępowania z urzędu (art. 147 k.p.a.) i zakończył ten etap postanowieniem z 24 stycznia 2019 r. o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Kodeks wyodrębnia tutaj więc kolejny etap procedury wznowieniowej, który polega na "przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia". Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i wywiera tylko skutki procesowe. Stwierdzenie, czy w danej sprawie przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu tego postanowienia i muszą zostać zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. W kolejnym etapie postępowania organ dokonuje badania, czy wskazana podstawa rzeczywiście istnieje. W tej fazie organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną bądź umarzającą postępowanie w sprawie merytorycznej) organ wydaje dopiero po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), stosując wówczas nowy stan prawny. Granicą pomiędzy możnością dokonywania ocen prawnomaterialnych istotnych w sprawie materialnej w oparciu o stan prawny sprawy z daty wydania decyzji dotychczasowej, bądź stan prawny z daty decyzji wznowieniowej będzie wytyczał moment uchylenia decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że ustalenie istnienia podstawy wznowienia otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyroki NSA z 21 maja 2013 r., II OSK 182/12 i z 10 lutego 2006 r., II OSK 503/05). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym w sprawie spełniona została przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania pierwotnej decyzji (4 lipca 2016 r.), nieznane organowi, który ją wydał. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, zarówno organy obu instancji, jak i Sąd Wojewódzki, wskazały w istocie na tę samą nową okoliczność, tj. na toczące się od 2012 r. i w dacie wydania ww. decyzji niezakończone postępowanie przed sądem powszechnym w przedmiocie pozbawienia rodziców władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem J.A. Już w postanowieniu z 24 stycznia 2019 r. o wznowieniu postępowania z urzędu Kierownik USC powołał się na wydane przez Sąd Rejonowy Poznań [...] w Poznaniu w toku tego postępowania, na podstawie art. 1146 § 1 pkt 5 k.p.c., postanowienie z dnia 18 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV Nsm 377/13 o oddaleniu wniosku o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej. Na to postanowienie powołano się również w decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i decyzji odwoławczej (s. 5-6). Wskazał na nie również Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku (s. 10-11). Powołane zaś przez organ odwoławczy i Sąd pierwszej instancji inne jeszcze okoliczności w niniejszej sprawie (przemawiające za brakiem możliwości uznania orzeczenia sądu belgijskiego) stanowią dodatkową argumentację co do braku podstaw decyzji z 4 lipca 2016 r. Nie miały one w istocie znaczenia dla samego wznowienia, albowiem okolicznością, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podstawową i zarazem wystarczającą do wznowienia postępowania jest ww. postanowienie Sądu Rejonowego, wydane przed datą wydania pierwotnej decyzji, o którym nie miał wiedzy organ prowadzący postępowanie. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie to jest istotne dla sprawy. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska, zmiana imienia i nazwiska małoletniego dziecka następuje na wniosek przedstawiciela ustawowego dziecka. Przepisy art. 8 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 8 ust. 2 tej ustawy zmiana nazwiska lub nazwiska rodowego jednego z rodziców rozciąga się na małoletnie dzieci i na dzieci, które pochodzą od tych samych rodziców, pod warunkiem że drugi z rodziców wyraził na to zgodę, chyba że nie ma on pełnej zdolności do czynności prawnych lub jest pozbawiony władzy rodzicielskiej albo nie żyje. Jeżeli w chwili zmiany nazwiska dziecko ukończyło 13 lat, do zmiany nazwiska dziecka jest potrzebne także wyrażenie zgody przez dziecko. Z akt sprawy wynika, że z wnioskiem o zmianę nazwiska małoletniego dziecka, J.A., zwróciła się jego przedstawicielka ustawowa – matka, M.G. Poza sporem pozostaje okoliczność, że na zmianę nazwiska dziecka nie wyraził zgody ojciec, T.A. Kluczowym dla wyniku sprawy jest zatem rozstrzygnięcie, komu przysługuje władza rodzicielska nad J.A., matce, ojcu, czy obojgu rodzicom. Odnośnie tej kwestii, organ w postępowaniu zwykłym dysponował jedynie orzeczeniem sądu belgijskiego - Sądu pierwszej instancji - Zachodnia Flandria, Wydział w [...] z 17 grudnia 2015 r. o przyznaniu M.G. wyłącznej władzy rodzicielskiej nad J.A.. Nie miał wiedzy o toczącym się wówczas przed sądem polskim postępowaniu w tym samym przedmiocie, co – stosownie do art. 1146 § 1 pkt 5 k.p.c. – jest podstawą do odmowy uznania orzeczenia sądu państwa obcego. Na tę właśnie przesłankę powołał się sąd polski, wydając postanowienie o oddaleniu wniosku o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej. Brak tej wiedzy skutkował niesłusznym uznaniem przez organ orzeczenia sądu belgijskiego, a zarazem – wobec braku konieczności uzyskania zgody na zmianę nazwiska dziecka od ojca pozbawionego praw rodzicielskich – wydaniem decyzji zgodnej z treścią wniosku strony. Już w dacie wydania pierwotnej decyzji istniały zatem przesłanki przemawiające przeciwko uznaniu orzeczenia sądu belgijskiego. Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że zasadą – zarówno na gruncie polskiego kodeksu postępowania cywilnego, jak i rozporządzenia Rady (WE) z 27 listopada 2003 r. nr 2201/2003, jest uznawanie orzeczeń sądów państw obcych z mocy prawa, bez konieczności prowadzenia w tym względzie odrębnego postępowania (por. art. 1145 k.p.c., art. 21 ust. 1 rozporządzenia). Jednak, zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia, bez uszczerbku dla sekcji 4 (niemającej znaczenia w sprawie), każda zainteresowana strona może wystąpić w trybie postępowania przewidzianego w sekcji 2 z wnioskiem o ustalenie, że orzeczenie podlega lub nie podlega uznaniu. Właściwość miejscowa sądu znajdującego się w wykazie przekazanym Komisji zgodnie z art. 68 przez każde z państw członkowskich określana jest przez prawo krajowe państwa członkowskiego, w którym wniesiono wniosek o uznanie albo nieuznanie orzeczenia. Jeśli kwestia uznania orzeczenia zostaje podniesiona przed sądem państwa członkowskiego jako kwestia wstępna, sąd ten może ją rozstrzygnąć (ust. 4). Na gruncie prawa polskiego, tryb postępowania w tego rodzaju sprawach regulują przepisy tytułu I księgi trzeciej części czwartej k.p.c. dotyczące uznawania orzeczeń sądów państw obcych lub rozstrzygnięć innych organów państw obcych (art. 1145 i nast.). Podkreślenia przy tym wymaga, że w sytuacji, gdy przed sądem polskim kwestia uznania danego orzeczenia sądu państwa obcego została podniesiona, wówczas prawomocne orzeczenie sądu polskiego w sprawie uznania lub nieuznania orzeczenia sądu państwa obcego, jest wiążące dla organów administracji publicznej, stosownie do art. 365 § 1 k.p.c. Słusznie również Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organów co do istoty sprawy. Prawomocnym postanowieniem z 8 maja 2018 r., sygn. I Acz 304/18 Sąd Apelacyjny w Poznaniu oddalił zażalenie M.G. i utrzymał tym samym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z 1 grudnia 2017 r. o oddaleniu wniosku strony o uznanie za skuteczne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenia sądu belgijskiego z 17 grudnia 2015 r. Orzeczenie to jest wiążące dla organów administracji. Z akt niniejszej sprawy wynika także, że Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z 18 czerwca 2018 r. sygn. akt XV Ca 1731/17 oddalił obie apelacje (M.G. i T.S.) od postanowienia Sądu Rejonowego Poznań [...] w Poznaniu oddalającego wzajemne wnioski stron o pozbawienie władzy rodzicielskiej. Wobec tego, że sąd polski prawomocnie odmówił uznania orzeczenia sądu belgijskiego o przyznaniu M.G. wyłącznej władzy rodzicielskiej nad J.A., jednocześnie uznając swoją jurysdykcję w sprawie, to orzeczenie sądu polskiego było wiążące dla organów we wznowionym postępowaniu. Organy, rozpoznając ponownie merytorycznie sprawę, prawidłowo wzięły ww. orzeczenia pod uwagę i – wobec braku zgody drugiego rodzica, który nie został pozbawiony władzy rodzicielskiej – odmówiły zmiany nazwiska małoletniego. W tym stanie rzeczy nie są zasadne zarzuty kasacyjne naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 i art. 15 k.p.a.; art.. 151 w zw. z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 149 § 2 i art. 15 k.p.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 7, art. 77 i art. 76 § 1 i 3 k.p.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 9 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2-5 ustawy o zmianie imienia i nazwiska. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy powoływane przez stronę skarżącą kasacyjnie orzeczenie sądu belgijskiego - Sądu pierwszej instancji - Zachodnia Flandria, Wydział w [...] z 15 listopada 2018 r. nr 2018/2278, w którym stwierdzono, że wyrok tego Sądu z 17 grudnia 2015 r. jest prawomocny. To, że wyrok sądu państwa obcego został uznany za prawomocny przez sąd tego państwa nie niweluje skutków prawnych orzeczenia sądu polskiego o odmowie uznania wyroku na terytorium RP. Ponadto z treści ww. wyroku sądu belgijskiego wynika, że sąd uznał, że nie posiada właściwości międzynarodowej w sprawie, albowiem należy ona do sądów polskich (por. k. 23 akt sądowych). Wpływu na wynik sprawy nie mają również argumenty dotyczące trafności wyroku sądu belgijskiego z 17 grudnia 2015 r. i jego zgodności z belgijskim prawem. Sprawa dotyczy jedynie skuteczności i obowiązywania tego wyroku na terytorium RP. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.