II SA/Gl 1568/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 19 września 2019 r. nr SOIa.621.83.2019 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prezydent Miasta S. decyzją z 12 lipca 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o wymeldowaniu D.K. (dalej jako strona lub skarżący) reprezentowanego przez pełnomocnika z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w S. Decyzja ta zawierała argumentację przemawiającą za podjęciem takiego rozstrzygnięcia, jak również znajdowało się w nim pouczenie o środkach odwoławczych. Pismem z 12 sierpnia 2019 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu tym przedstawił argumentację przemawiającą za jego zasadnością i podniesiono szereg zarzutów o charakterze procesowym względem wydanej decyzji. Wojewoda Śląski w Katowicach postanowieniem z 19 września 2019 r. nr SOIa.621.83.2019 wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia organ ten przedstawił działania organu pierwszej instancji związane z próbą doręczenia korespondencji zawierającej decyzję organu pierwszej instancji. Przedstawiono także zasady doręczania korespondencji w ramach postępowania administracyjnego i podkreślono, że pierwsze doręczenie nastąpiło w sposób prawnie skuteczny w oparciu o postanowienia art. 43 i art. 44 powyższego Kodeksu. Późniejsze wydanie decyzji stronie w dniu 6 sierpnia 2019 r, nastąpiło już po uprzednim doręczeniu zastępczym i nie wywołało skutku prawnego. Dodatkowo podniesiono, że strona reprezentowana przez pełnomocnika nie wystąpiła o z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji wystąpiły przesłanki stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Pismem procesowym z 24 października 2019 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie Wojewody Śląskiego w Katowicach. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 129 § 2 w związku z art. 44 § 2 i art. 44 § 4 a także art. 42 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywatela do organów państwa i sprzecznie z art. 7 Konstytucji RP poprzez uznanie, że termin do wniesienia odwołania upłynął 13 sierpnia 2019 r. Podnosząc ten zarzut pełnomocnik skarżącego zaprezentował szereg argumentów, które w jego ocenie uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nie rozpatrzeniu w całości zgromadzonego materiału dowodowego i tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej. W konsekwencji wystąpiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi przedstawiono argumentację, która przemawia za podjęciem takiego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski w Katowicach wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) wykazała, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. Nr 1634 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Sąd zetknął się z sytuacją, w której wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi, przy czym nie wynikały one z przyczyn podanych przez pełnomocnika w skardze wniesionej do tutejszego Sądu, lecz z okoliczności, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Przypomnieć należy, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dodatkowo w polu widzenia należy mieć postanowienia art. 153 przywoływanej ustawy zgodnie, z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przywołanie tego ostatniego przepisu jest istotne, ponieważ w rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowe zostało zawieszone, z uwagi na konieczność rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ramach tego postępowania organ odwoławczy stosownym postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wniesiona od tego postanowienia skarga okazała się skuteczna, ponieważ tutejszy Sąd wyrokiem z 24 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 583/20 uwzględnił wniesioną skargę, a wniesiona przez organ administracji skarga kasacyjna do Naczelnego Sadu Administracyjnego nie okazała się skuteczna, gdyż mocą tegoż Sądu wyroku z 24 października 2023 r. sygn. akt II OSK 197/21 oddalono skargę kasacyjną. Oznacza to, że organy administracji obowiązane są do ponownego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Oznacza to zarazem, że skoro nie jest rozpatrzony prawomocnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, tym samym wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest przedwczesne. W przypadku ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania upadnie konieczność wydawania przedmiotowego postanowienia. Oznacza to zarazem, że wyczerpana została przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ramach ponownie prowadzonego postępowania rozstrzygnięcie podejmowane przez uprawniony organ administracji publicznej zależne będzie od sposobu rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W przypadku uwzględnienia tego wniosku, byt prawny niniejszego postępowania zniknie, albowiem organ odwoławczy obowiązany będzie do rozpoznania wniesionego odwołania. Natomiast w przypadku odmiennego rozstrzygnięcia występowały będą przesłanki do podjęcia tożsamego rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 210 w związku z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego kierując się postanowieniami art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c powyższej ustawy orzeczono jak w sentencji.