II SAB/Wr 410/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak – spr. po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi L. M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego L. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. UZASADNIENIE W dniu 5 września 2023 r. L. M. (zwana dalej skarżącą), reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego L. M., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy wnosząc o: 1. zobowiązanie Wojewody do załatwienia sprawy w terminie 7 dni lub innym wskazanym przez Sąd; 2. stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało charakter rażącego naruszenia prawa; 3. przyznanie sumy pieniężnej, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądzenie kosztów postepowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu strona wskazała, że w dniu 20 grudnia 2022 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i do dnia wniesienia skargi decyzja nie została wydana. Nadmieniła, że w dniu 21 sierpnia 2023 r. wystąpiła z ponagleniem. Mimo jednakże upływu niemalże 8 miesięcy i 15 dni wniosek nie został rozpatrzony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając jednocześnie, że z treści skargi wynika, że wniosek został wniesiony na pobyt czasowy podczas gdy Wojewoda prowadzi postępowanie w sprawie pobytu rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanego aktu). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 1634, zw. dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na przewlekłość organów. Co jednak istotne - skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., przysługuje w zakresie w jakim organ wydaje decyzje, postanowienia, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a) lub pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające lub odmowy ich wydania (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a). Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. z przewlekłością mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przy kontroli przez sąd przewlekłości postępowania ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. oraz wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc należy, że zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a). Tymczasem w realiach badanej sprawy skarżąca wniosła skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy, jednakże z akt sprawy wynika, iż organ nie prowadzi takiego postępowania. Wspomniany bowiem w skardze wniosek skarżącej z dnia 20 grudnia 2022 r. dotyczy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, a nie zezwolenia na pobyt czasowy. Nadto, również ze złożonego wraz z wnioskiem pisma oznaczonego jako uzasadnienie i podpisanego przez ojca skarżącej wynika, iż żądaniem małoletniej skarżącej objęto właśnie zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego. Z akt sprawy nie wynika aby skarżąca złożyła również w dniu 20 grudnia 2022 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Oznacza to, że organ nie prowadzi postępowania w tej sprawie, co też słusznie zauważył Wojewoda w odpowiedzi na skargę, a czego nie zakwestionowała skarżąca w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Nie przedstawiła ona również żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że istotnie wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skoro zatem w niniejszej sprawie Wojewoda Dolnośląski nie prowadzi postępowania z wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy to złożona skarga na przewlekłość jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co też orzeczono w pkt. I sentencji postanowienia kierując się brzmieniem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.