II OSK 2927/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. O., D. D., A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 319/20 w sprawie ze skargi R. O., D. D., A. W. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 9 marca 2020 r. nr IGR-II.7840.4.270.2019 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 9 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 319/20 oddalił skargę R. O., D. D. i A. W. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 9 marca 2020 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę sieci i urządzeń elektroenergetycznych SN 15 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...], gmina B. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodność projektowanego przebiegu linii z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie Wójtowa, gmina Barczewo, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Barczewie z 7 listopada 2005 r. nr XLI/250/05, zmienionego uchwałą Rady Miejskiej w Barczewie z 29 grudnia 2009 r. nr XLVII/348/09, nie budzi zastrzeżeń. Sąd wskazał, że należące do skarżących działki znajdują się odpowiednio na terenach oznaczonych w planie symbolami B7MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (działka nr [...], część działki nr [...]), B1UT – teren usług turystyczno-hotelowych (zajazd) z zielenią towarzyszącą i 0100KDw – teren dróg i ulic wewnętrznych (pozostała część działki nr [...]). Sąd podzielił stanowisko organów, że linia została zaprojektowana najkrótszą trasą, zatem pozostaje w zgodzie z zapisami planu miejscowego. Zgodnie z § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 7 listopada 2005 r. i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 29 grudnia 2009 r., linie kablowe średniego i niskiego napięcia powinny zostać przeprowadzone najkrótszymi trasami, wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni. Zdaniem Sądu z wykładni językowo-logicznej tych zapisów planu wynika, że wymienione warunki posadowienia linii są równorzędne. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli R. O., D. D. i A. W., zaskarżając go w całości. Podnieśli zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 7 listopada 2005 r. nr XLI/250/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie Wójtowa i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 29 grudnia 2009 r. nr XLVII/348/09 zmieniające ww. plan miejscowy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że plan miejscowy pozwala na budowę elektroenergetycznej linii kablowej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej podczas gdy z zapisów planu wynika, że sieć nie może przebiegać przez takie tereny, tylko przez tereny przeznaczone pod drogi, ulice, chodniki oraz w pasach zieleni. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 7 listopada 2005 r. nr XLI/250/05 i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 29 grudnia 2009 r. nr XLVII/348/09 przez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz przekroczenie swobodnej oceny dowodów wobec przyjęcia, że projektowana linia przebiega najkrótszą trasą. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podano, że zapisy planu miejscowego ograniczają możliwość przeprowadzenia linii elektroenergetycznej jedynie do obszarów przeznaczonych pod drogi, ulice, chodniki i pasy zieleni. Linie powinny biec najkrótszymi trasami, ale wzdłuż dróg, ulic, chodników i w pasach zieleni, a nie przez tereny zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem skarżących kasacyjnie wykładnia zapisów planu miejscowego przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji ma charakter rozszerzający na niekorzyść właścicieli nieruchomości, a w konsekwencji narusza konstytucyjną zasadę ochrony własności. Wskazano także, że jeżeli zamiarem uchwałodawcy byłoby ustalenie równoważnych warunków, to zapisy planu miałyby treść: "przy projektowaniu tras linii kablowych średniego i niskiego napięcia przeprowadzić linie najkrótszymi trasami lub wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni". W ocenie skarżących kasacyjnie nie sposób się również zgodzić z Sądem pierwszej instancji co do tego, że projektowana sieć przebiega najkrótszą trasą, albowiem organy przeprowadziły postępowanie w tym zakresie w sposób niedokładny, oparły się jedynie na oświadczeniu inwestora. Organy powinny poczynić samodzielne ustalenia w tym względzie, przeprowadzając dowód z opinii biegłego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczący błędnej wykładni zapisów planu miejscowego w zakresie dopuszczalnego posadowienia sieci elektroenergetycznej kablowej SN 15 kV na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W zakresie zasilania w energię elektryczną na obszarze całego planu ustalono, że przy projektowaniu tras linii kablowych średniego i niskiego napięcia linie należy przeprowadzić najkrótszymi trasami, wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni, przy czym należy unikać nadmiernej liczby skrzyżowań i zbliżeń z obiektami podziemnymi, kolektorami sanitarnymi, gazociągami, kablami telekomunikacyjnymi oraz obiektami naziemnymi: słupami, drzewami i budynkami (§ 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) planu miejscowego, tożsamy zapis znajduje się również w uchwale zmieniającej ten plan z dnia 29 grudnia 2009 r., por. § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia tych zapisów planu miejscowego przyjęta przez organy i Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Wykładnia literalna tych zapisów planu, uwzględniająca również zastosowane znaki interpunkcyjne, nie budzi wątpliwości. Wynika z niej, że kablowe sieci średniego i niskiego napięcia mogą być realizowane na obszarze objętym planem najkrótszymi trasami lub wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni. Warunki te są odrębne, niekumulatywne, dla zapewnienia zgodności inwestycji z planem wystarczające jest spełnienie jednego z nich. Wskazuje na to w szczególności oddzielenie ich od siebie przecinkiem. Gdyby ten znak interpunkcyjny nie został zastosowany, zapis miałby brzmienie: "(...) linie należy przeprowadzić najkrótszymi trasami wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni, (...)". Wówczas warunki miałyby charakter kumulatywny i konieczne byłoby łączne ich spełnienie. Nie sposób uznać, że taki sposób interpretacji zapisów planu miejscowego stanowi naruszenie prawa własności skarżących. Zastosowana metoda wykładni nie ma charakteru rozszerzającego, odwołuje się wprost do brzmienia zapisów planu, które jest jednoznaczne. Nie doszło zatem do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 7 listopada 2005 r. nr XLI/250/05 i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 29 grudnia 2009 r. nr XLVII/348/09. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 7 listopada 2005 r. nr XLI/250/05 i § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b) uchwały Rady Miejskiej w Barczewie z 29 grudnia 2009 r. nr XLVII/348/09 poprzez przyjęcie, że projektowana linia przebiega najkrótszą trasą. Z projektu budowlanego wynika, że inwestycja ma obejmować budowę linii kablowej SN 15 kV wyprowadzoną z rozłącznika na słupie na działce nr [...] do stacji na działce nr [...]. Projektowana sieć kablowa ma stanowić powiązanie pomiędzy istniejącymi liniami SN 15 kV: LSN [...] oraz LSN [...]. Z załączonej mapy do celów projektowych wynika, że linia została wytyczona wzdłuż granic nieruchomości (0,5 m od granicy działek), tak, żeby ominąć istniejące zabudowania oraz inne przeszkody terenowe (takie jak rowy) i zarazem jak najkrótszą trasą dotrzeć do drogi (dalej linia przebiega wzdłuż ulicy). Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie inwestora z dnia 7 stycznia 2020 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu odwoławczego do złożenia wyjaśnień co do projektowanego przebiegu linii). Wskazano w nim, że brak możliwości zaprojektowania sieci kablowej inną trasą wynika z istniejącego zagospodarowania terenu (m.in. rów) oraz konieczności doprowadzenia linii do drogi najkrótszą trasą. Powołano się dodatkowo na brak możliwości uzyskania tytułów prawnych do sąsiednich nieruchomości. Twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie w zakresie tego zarzutu są niezwykle ogólnikowe. Nie podjęto nawet próby wykazania, dlaczego planowany przebieg sieci nie może zostać uznany za najkrótszy (przy uwzględnieniu konieczności ominięcia ww. przeszkód terenowych) ani w jaki inny sposób, krótszy od tego wskazanego przez inwestora, sieć może zostać doprowadzona od słupa na działce nr [...] do drogi. Nie można również uznać, jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, że w celu zbadania tej kwestii organy powinny przeprowadzić dowód z opinii biegłego. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 84 § 1 k.p.a. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie jest obowiązkiem organu, przepis dopuszcza jedynie taką możliwość – w sytuacji, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Ustalenie przebiegu linii jest możliwe na podstawie treści projektu budowlanego i załączonej do niego mapy do celów projektowych. Ocena, czy planowana trasa jest najkrótsza, wymaga porównania zaprojektowanej trasy linii z rozmieszczeniem działek. Z tych względów zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. Strona skarżąca kasacyjnie nie zdołała w przekonujący sposób podważyć prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.