II SA/Kr 1462/24
Sądy administracyjne2024-12-17
Sygnatura
II SA/Kr 1462/24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia
2024-12-17
Rodzaj
Postanowienie WSA w Krakowie
Sędziowie
Piotr Fronc
Rozstrzygnięcie
odrzucono skargę
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. skargi U. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 września 2024 r. znak: WI.-I.7840.3.50.2023.MO w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do jej odrzucenia.
Art. 220 § 3 p.p.s.a. z kolei stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa, 8 odpisów skargi oraz podanie numeru PESEL skarżącej, a ponadto do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 27 listopada 2024 r. (k.30), pozostało jednak bez odpowiedzi.
Skoro zatem braki formalne i fiskalne skargi nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.