II FZ 119/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt III SAB/Wa 38/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W.Ł. na przewlekłość postępowania w sprawie wydania rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt III SAB/Wa 38/18, w którym odrzucono skargę W.Ł. na przewlekłość postępowania Dyrektora (...) w sprawie wydania rocznego obliczenia podatku za 2017 r. Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach sprawy: Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2018 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie, które następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FZ 92/19, oddalił. Zarządzeniem z 4 czerwca 2019 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 3 grudnia 2018 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy oraz wniósł zażalenie na zarządzenie z 4 czerwca 2019 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z 13 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie na zarządzenie z 4 czerwca 2019 r. Zarządzeniem z 26 sierpnia 2019 r. w sprawie III SPP/Wa 420/19 referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania na skutek nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie pomocy. W wyniku rozpoznania sprzeciwu na zarządzenie z 26 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 października 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 13 sierpnia 2019 r. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 806/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie z 13 sierpnia 2019 r. Zarządzeniem z 11 lutego 2020 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 3 grudnia 2018 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III z 11 lutego 2020 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 10 lutego 2021 r., sygn. akt II FZ 438/20, zażalenie odrzucił. Postanowieniem z dnia 11 maja 2021 r., sygn. akt III SAB/Wa 38/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. Pismem z dnia 21 czerwca 2021 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 3 grudnia 2018 r. stało się prawomocne, a skarżącemu nie przyznano prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd trafnie wyjaśnił, iż wezwanie z 28 lutego 2020 r. zostało wystosowane na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 lutego 2020 r., które nakazywało wezwanie skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia w zakresie wpisu sądowego od skargi. Przedmiotem tego zarządzenia nie są w istocie koszty sądowe, ponieważ nie wzywa ono do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przypomina ono jedynie o konieczności wykonania prawomocnego zarządzenia w tym zakresie, wskazując nowy termin na jego wykonanie wraz z konsekwencjami procesowymi niedopełnienia tego obowiązku. Prawomocne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, zostało doręczone skarżącemu dnia 19 marca 2020 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi rozpoczął zatem bieg 20 marca 2020 r. i upłynął 26 marca 2021 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżący do tego dnia nie uiścił należnego wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do oceny Sądu I instancji, według którego po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Do zarzutu naruszenia art. 239 § 1 lit. e) p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: "rozporządzenie") odniósł się już w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FZ 92/19, wskazując, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, wynosi 100 zł, a zatem kwota określona w zaskarżonym zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z 3 grudnia 2018 r. odpowiadała co do wysokości wpisowi określonemu w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zażalenie skarżącego za niezasadne, oddalił je na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.