II SA/Kr 1091/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skarg K. M., T. G. i M. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 czerwca 2024 r. znak Wl-I.7840.8.8.2024.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. umarza postępowanie ze skargi K. M.; II. zwraca skarżącemu K. M. wniesiony wpis od skargi w kwocie 500 zł (pięćset złotych); III. uchyla zaskarżoną decyzję; IV. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżących T. G. i M. B. solidarnie kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Starosta Myślenicki decyzją nr 123/2024 z 13 lutego 2024 r., znak: AB.6740.833.2023.KŁ, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił dla Inwestora: O. sp. z o.o. w P. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, zewnętrznymi odcinkami wewnętrznej instalacji: elektrycznej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na deszczówkę i rozbiórką budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budową ściany oddzielenia przeciwpożarowego, na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości M. - obręb [...]. Po rozpatrzeniu odwołań K. B., K. M., M. B. i T. , wniesionych od powyższej decyzji, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r., znak sprawy: WI-I.7840.8.8.2024.EU na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2024.572), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2024 poz. 572), zwanej dalej Pb - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazano w pierwszej kolejności, że kwestia stron postępowania administracyjnego, w sprawie pozwolenia na budowę, uregulowana została w art. 28 ust. 2 Pb w zw. z art. 3 pkt 20 Pb. Organ I instancji przymiot strony w prowadzonym przez siebie postępowaniu przyznał inwestorowi i właścicielom dz.ew.nr [...], [...], [...] - teren zajęty pod inwestycję - oraz właścicielom działek, będących w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. dz.ew.nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W ocenie Wojewody, uwzględniając usytuowanie projektowanego obiektu w odniesieniu do działek sąsiednich i innych obiektów budowlanych, ich funkcję, przeznaczenie, sposób zagospodarowania, a także sposób zabudowy terenów znajdujących się w otoczeniu projektowanej inwestycji oraz przepisy, prawa miejscowego oraz techniczno-budowlane, ustalony przez Starostę Myślenickiego krąg stron jest prawidłowy i pozostaje niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego. Wyjaśnienia wymaga kwestia śmierci J. B. - współwłaściciela dz.ew.nr [...] (działka objęta KW nr [...]) - który zmarł 22 sierpnia 2023 r. tj. przed wszczęciem, przez organ I instancji, postępowania w przedmiotowej sprawie (wniosek o pozwolenie na budowę złożony 19 września 2023 r.). Okoliczność śmierci ww. osoby potwierdza dołączony do odwołania odpis skrócony aktu zgonu nr [...] Organ I instancji prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie nie posiadał wiedzy o śmierci ww. osoby. Korespondencja kierowana do J. B. (dot. zawiadomienia, o którym mowa w art. 10 Kpa i zaskarżona decyzja) była doręczana i odbierana przez pełnoletniego domownika (podpis osoby odbierającej nieczytelny), który składając własnoręczny podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłek, zobowiązał się do doręczenia tej korespondencji adresatowi. Nadto, odbiorca tej korespondencji nie poinformował listonosza (a tym samym organu administracji publicznej) o śmierci adresata. Pierwsze pismo skierowane do J. B. to zawiadomienie z 15 stycznia 2024 r., które zostało doręczone 17 stycznia 2024 r. Zaskarżona decyzja została wydana 13 lutego 2024 r. i w tym czasie, tj. od 17 stycznia 2024 r. do 13 lutego 2024 r. żadna ze stron, w tym w szczególności osoba odbierająca korespondencję w imieniu zmarłego, nie poinformowała organu o śmierci strony tego postępowania. O fakcie śmierci J. B., organ I instancji został poinformowany 14 lutego 2024 r., a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji. W sytuacji śmierci jednej z osób, która powinna być stroną postępowania, obowiązkiem organu jest ustalenie następców prawnych tej osoby. O następstwie prawnym wynikającym ze spadkobrania, w odniesieniu do właściciela nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, zmarłego przed wszczęciem postępowania, rozstrzyga postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia. Oczywiście, jeżeli z innych dokumentów wynika pośrednio, że określone osoby są spadkobiercami strony, można dopuścić je do postępowania, uznając, że posiadają one interes prawny w sprawie (por. wyrok NSA z 15 listopada 2022 r., sygn. akt: II OSK 3488/19). Kwestia śmierci J. B. podniesiona została dopiero w odwołaniu przez syna zmarłego, tj. przez M. B.. Z akt organu I instancji wynika, że zarówno M. B. (syn zmarłego), jak również A. B. (żona zmarłego) posiadali przymiot strony w prowadzonym postępowaniu, jak również zaskarżona decyzja została im doręczona (jako stronom), albowiem wyżej wymienione osoby są również współwłaścicielami dz.ew.nr [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Pokrewieństwo zmarłego z M. B. i A. B. Wojewoda potwierdził w Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności (patrz notatka służbowa z 7 maja 2024 r.). Dalej wskazano, że zgodnie z treścią art. 1025 § 2 KC, domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą. Niemniej jednak zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądowo- administracyjną organ administracji publicznej powinien w każdym przypadku podejmować działania posługując się możliwie najprostszymi środkami, które zgodnie z zasadą szybkości postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 Kpa, powinny zmierzać do końcowego załatwienia sprawy. W przypadku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w razie śmierci właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji i znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, nie chodzi o nałożenie na spadkobierców strony określonych obowiązków administracyjnych lub przyznanie im uprawnień wynikających z materialnego prawa administracyjnego. Decyzja o pozwoleniu na budowę bezpośrednio kształtuje bowiem wyłącznie prawa inwestora. W przypadku właścicieli nieruchomości sąsiednich, wobec terenu inwestycji, chodzi o kwestię zapewnienia tym osobom prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wyłączność stwierdzenia nabycia spadku albo zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia, o której mowa w art. 1027 KC, dotyczy jedynie sytuacji, w której danej osobie mają być przyznane uprawnienia lub nałożone obowiązków wynikające z przepisów prawa materialnego, a wywodzone z faktu dziedziczenia tych uprawnień lub obowiązków po zmarłym poprzedniku prawnym. Nie odnosi się to do sytuacji, w której chodzi o ustalenie kręgu podmiotów, które mogą być uczestnikami postępowania administracyjnego, w przypadku, gdy to nie tym podmiotom ma być przyznane określone uprawnienie lub nałożony obowiązek. W takim przypadku, uprzednie stwierdzenie nabycia spadku nie jest konieczne. Zidentyfikowanie tych osób służy wyłącznie ustaleniu kręgu podmiotów, które powinny być uczestnikami postępowania administracyjnego, w celu zapewnienia im prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W świetle powyższego, pismem z 7 maja 2024 r. Wojewoda wystąpił do syna i żony zmarłego o jednoznaczne wskazanie następców prawnych zmarłego J. B.. Odpowiedź wpłynęła jedynie od M. B., który wskazał, że postępowanie spadkowe po zmarłym nie zostało zakończone i trwają poszukiwania miejsca zdeponowania przez zmarłego testamentu, z którego sporządzeniem zmarły się nosił (pismo M. B. z 20 maja 2024 r.). W świetle treści pisma Skarżącego, Wojewoda przyjął dziedziczenie ustawowe, a co za tym idzie uznał, że prawdopodobnymi spadkobiercami po zmarłym J. B. są syn i żona zmarłego (ustawowi spadkobiercy). Na dzień sporządzania niniejszej decyzji brak jest dowodów, które pozostawałyby w sprzeczności z ww. ustaleniami. Podniesiona okoliczność poszukiwania testamentu nie została w żaden sposób udowodniona przez Skarżącego, prócz luźnego stwierdzenia okoliczności noszenia się z zamiarem sporządzenia testamentu przez zmarłego. Ponadto, syn zmarłego (tj. M. B.) nie wskazał na okoliczność innych spadkobierców, którzy nie brali udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przede wszystkim nie wskazał tych osób z imienia i nazwiska. Fakt istnienia zapisu testamentowego, nie potwierdzonego wyrokiem sądowym, nie wyklucza spadkobierców ustawowych z praw do spadku, do czasu prawomocnego orzeczenia przez sąd. W sytuacji, gdyby faktycznie w przyszłości ujawnieni zostali inni spadkobiercy (oprócz syna i żony zmarłego), osoby te mają prawo wnieść o wznowienie postępowania zakończonego niniejszą decyzją, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W zaistniałym w przedmiotowej sprawie stanie faktycznym i prawnym, Wojewoda usunął z kręgu stron postępowania pierwszoinstancyjnego zmarłego J. B.. Stwierdzić zatem należy, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona ustawowym następcom prawnym zmarłego. Co więcej, syn zmarłej strony postępowania skutecznie złożył odwołanie od omawianej decyzji Starosty Wielickiego. W ocenie Wojewody Małopolskiego nie jest dopuszczalne blokowanie zamierzenia budowlanego zgodnego z przepisami prawa (omówiono w dalszej części niniejszego uzasadnienia), tylko z powodu nieuregulowania stanu prawnego nieruchomości gruntowej znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji - w sytuacji, gdy możliwe jest ustalenie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej prawdopodobnych spadkobierców zmarłej strony oraz zapewnienie im prawa do wniesienia uwag i zastrzeżeń do planowanej inwestycji (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, PZT (projekt zagospodarowania terenu) i PAB (projekt architektoczniczno – budowlany) podlegają kontroli w zakresie treści ustawy Prawo budowlane oraz przepisów techniczno-budowlanych, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (t.j. Dz.U.2022.1225 ze zm.), zwanego dalej WT, rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (t.j. Dz.U.2022.1679 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem ws. PB, jak również ustaleń uchwały Nr 208/XXVI/2012 z 24 października 2012 r. Rady Miejskiej w M. w sprawie: uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w mieście M. pod nazwą "M. - Centrum", zwanej dalej m.p.z.p. Wojewoda Małopolski nie znalazł okoliczności stanowiących o naruszeniu przepisu art. 35 ust. 1 Pb. W aktach organu I instancji zalega oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące dz.ew.nr [...], [...], [...] Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, kolidującego z projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Rozbiórka ww. obiektu budowlanego objęta przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym. PZT oraz PAB są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. Działka inwestycyjna zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem 1.MU.42 - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, zgodnie z m.p.z.p. Inwestycja nie narusza zapisów m.p.z.p. W ustaleniach szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano m.in.: - podstawowe przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wielorodzinną i usługi komercyjne - warunek spełniony: projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny; - maksymalny wskaźnik zabudowy nie może być większy niż 50 % - warunek spełniony: powierzchnia dz. [...] i [...] w terenach 1.MU.42 = 1300,5 m2, projektowany wskaźnik zabudowy wynosi 23,11% czyli 300,51 m2; - wskaźnik intensywności zabudowy minimum 0,5 i maksimum 1,8 - warunek spełniony: projektowane 0,7671; - wysokość budynku do 12 m - warunek spełniony: projektowana wysokość do 11,81 m; - zachować minimum 20% powierzchni terenu biologicznie czynnej - warunek spełniony: projektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi 658,20 m2 czyli 50,61%; - zapewnienie wysokiego standardu i jakości urbanistyczno - architektonicznej nowej i przekształcanej zabudowy (remont, rozbudowa, przebudowa, nadbudowa, odbudowa), wkomponowanej w historyczną tkankę, poprzez stosowanie wysokiej jakości materiałów budowlanych, np. dachówek ceramicznych do krycia dachów - warunek spełniony (uprawniony architekt odpowiada za zapewnienie jakości urbanistyczno- architektonicznej oraz wkomponowanie w historyczną tkankę, opis projektu, str. 5-16 PAB), zastosowany materiał do krycia dachu - dachówka ceramiczna, - liczba miejsc parkingowych: dla zabudowy i wielorodzinnej - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie - warunek spełniony: projektowanych 8 lokali mieszkalnych, dla których zaprojektowano 8 miejsc postojowych, w tym dwa miejsca dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne; - geometria dachów: stosować dachy dwuspadowe kalenicowe lub wielospadowe o kącie nachylenia głównych połaci dachowych w przedziale 20° - 45° i symetrii kątów nachylenia tych połaci z dopuszczeniem tarasów na części budynków - warunek spełniony: projektowany dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej 20° z zachowaniem symetrii kątów nachylenia połaci; - w przypadku dachów dwu lub wielospadowych zaleca się stosować dachówki lub inne materiały i elementy o fakturze dachówek, w kolorach czerwieni, grafitu, brązu i ich odcieni - warunek spełniony: projektowane pokrycie dachu - dachówka w kolorze szary (grafit); - ściany budynków mieszkalnych: stosować tynki gładkie i fakturowe w kolorach pastelowych, jasnych, materiały naturalne (kamień, cegła, drewno) - warunek spełniony: projektowany tynk kolor biały i szary. Dalej Wojewoda zauważył, że: - teren objęty inwestycją nie podlega ochronie konserwatorskiej, nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie podlega ochronie na podstawie ustaleń m.p.z.p.; - teren inwestycji jest poza zasięgiem oddziaływania wpływu eksploatacji górniczych; - projekt zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska: przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839 ze zm.) i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a inwestycja spełnia zapisy uchwały antysmogowej, tj. Uchwały Nr XXXII/452/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 23 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (projektowany kocioł gazowy kondensacyjny). Dalej organ odwoławczy ustalił, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, w tym z przepisami WT: - § 8: budynek należy do grupy budynków niskich (N); - § 12 ust. 1: warunek spełniony: projekt zakłada lokalizację ściany budynku od sąsiedniej działki budowlanej w odległości min. 4,1 m (przepis dopuszcza nie mniej niż 4 m); - § 14: warunek spełniony: działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. B. o kategorii drogi gminnej za pośrednictwem zjazdu. Inwestor jest w posiadaniu decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi gminnej (dot. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. z 8 maja 2023 r., znak: INW.7230.3.74.2021). Budowa zjazdu stanowi przedmiot odrębnej procedury administracyjnej (zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 Pb, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa zjazdów z dróg powiatowych i gminnych). W ramach działki inwestycyjnej szerokość dojazdu do budynku, pełniącego funkcję dojścia wynosi 5 m; - § 16: warunek spełniony: zapewniono utwardzone dojście o szerokości nie mniejszej niż 1,5 m (przepis dopuszcza nie mniej niż 1,5 m); - § 18: warunek spełniony: projektowanych łącznie 8 miejsc postojowych, zlokalizowanych w granicach terenu inwestycyjnego, w tym 2 miejsca dla samochodu użytkowanego przez osoby niepełnosprawne (dla samochodów zaopatrzonych w kartę parkingową). Liczba miejsc postojowych zgodna z ustaleniami m.p.z.p.; - § 19 ust. 1: warunek spełniony: miejsca postojowe projektowane w odległości nie mniejszej niż 7,6 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku projektowanym i ok. 10 m od budynku na działce sąsiedniej (przepis dopuszcza nie mniej niż 7 m). Z treści mapy do celów projektowych nie wynika, aby w obszarze 10 m od projektowanych miejsc postojowych znajdował się plac zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży; - § 19 ust. 2: warunek spełniony: projektowane miejsca postojowe dla samochodów osobowych w odległości od granicy działki nie mniszej niż 3,10 m (przepis dopuszcza nie mniej niż 3 m dla parkingu do 10 stanowisk); - § 20: warunek spełniony: miejsca postojowe dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne w odległości 0,4 m od okien budynku projektowanego (przepis dopuszcza zbliżenie takich miejsc postojowych bez żadnych ograniczeń); - § 21 ust. 1: warunek spełniony: wymiary stanowisk postojowych: 2,5m x 5m oraz 3,6m x 5m dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne; - § 22: warunek spełniony: zaprojektowano miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji; - § 23: warunek spełniony: miejsce do gromadzenia odpadów stałych w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy działki i w odległości 10 m od budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Z treści mapy do celów projektowych nie wynika, aby w obszarze 10 m od miejsca gromadzenia odpadów stałych znajdował się plac zabaw dla dzieci, boiska oraz miejsca rekreacyjne, o których mowa w § 40 WT; - § 26 ust. 1: warunek spełniony: budynek przyłączony do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej, gazowej; - § 13 i § 57, § 60: warunek spełniony: budynek nie generuje ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Projektowany budynek nie przesłania zabudowy sąsiedniej. Ponadto, zapewniono min. 3 godzinny czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich w dniach równonocy. Projektowany budynek nie uniemożliwia zabudowy działek sąsiednich; - § 28, § 29: warunek spełniony: wody opadowe oraz roztopowe z dachu budynku oraz terenów utwardzonych odprowadzane za pośrednictwem wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej do projektowanego zbiornika szczelnego na wody opadowe, bez wpływu na nieruchomości sąsiednie; - budynek wyposażony w wodę (§ 45), kanalizację (§ 47), centralne ogrzewanie (§ 49), przewody kominowe (§ 50), wentylację (§ 51), gaz (§ 52), wewnętrzną instalację elektryczną (§ 53), dźwig (§ 54), instalację teletechniczną (§ 56); - § 34: warunek spełniony: projekt nie obejmuje budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, założono odprowadzenie ścieków do sieci kanalizacji sanitarnej; - § 55: warunek spełniony: budynek przystosowany dla osób niepełnosprawnych: w budynku zapewniono miejsca parkingowe przeznaczone dla samochodu użytkowanego przez osoby niepełnosprawny. Dostęp do budynku bezpośrednio z terenu. Dostęp na poszczególne kondygnacje za pomocą dźwigu osobowego. Zapewniono pomieszczenie lokal mieszkalny z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym, spełniające wymogi przypisane temu pomieszczeniu użytkowanemu przez osoby niepełnosprawne; - § 271 - 272: warunek spełniony: projekt zakłada budowę budynku zaliczanego do kategorii ZLIV zagrożenia ludzi oraz PM (dot. pomieszczenia kotłowni). Budynek projektuje się o klasie odporności ogniowej D. Poszczególne elementy budynku spełniają obowiązujące w tym zakresie przepisy techniczno-budowlane (konstrukcja nośna R30, stropy REI30, ściany zewnętrzne EI30, przegrody wewnętrzne oddzielające od dróg komunikacji ogólnej oraz od innych pomieszczeń EI30, wydzielenie kotłowni gazowej: ściany REI60, strop REI60). Budynek zaprojektowano w odległości nie mniejszej niż 4,10 m od granicy działki. Odległość od najbliższego budynku na działce sąsiedniej, tj. budynku gospodarczego na dz.ew.nr [...] wynosi 5,10 m. Z treści opisowej PAB wynika, że budynek ten jest ze ścianami murowanymi oraz przekryciem niepalnym - dach z płyt cementowo-wółknowych. Projekt zakłada wykonanie w granicy działek ścianę oddzielenia pożarowego REI120 o grubości 30 cm, wzniesioną o 30 cm ponad dach budynku garażowego. Ponadto na dz.ew.nr [...] zlokalizowany jest budynek ze ścianami drewnianymi. Odległość projektowanego budynku od tego budynku wynosi 12 m. Szczegółowe rozwiązania przedstawiono w formie rysunkowej (rys. nr [...]) i opisowej (pkt 4. e str. 10 i pkt 13 str. 14 PAB); - § 323: warunek spełniony: eksploatacja budynku nie jest związana z emisją hałasu ani drgań, promieniowaniem, zakłóceniami elektromagnetycznymi. Przyjęte rozwiązania projektowe nie zakładają montażu urządzeń emitujących hałas. Zatem przyjąć należy, iż spełnione zostały warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U.2014.112). Projekt zagospodarowania terenu opracowany na mapie przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej 1 sierpnia 2023 r., spełniającej wymogi Prawa geodezyjnego i kartograficznego z 17 maja 1989 r. (t.j.: Dz.U.2023.1752 ze zm.); działka objęta inwestycją posiada klasy bonitacyjne gleby: B, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu zajmowanego na cele inwestycyjne z produkcji rolnej, o której mowa w ustawie z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U.2022.2409 ze zm.). Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny. Do projektu dołączone zostały zaświadczenia potwierdzające wpis projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień sporządzania projektu. W załącznikach projektu zalega również oświadczenie projektantów i sprawdzającego o zgodności wykonania projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; do projektu dołączono opinie, uzgodnienia, pozwolenia, tj. m.in.: 1. informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 2. warunki przyłączenia do sieci energetycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej, deszczowej, gazowej; 3. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy M. z 8 maja 2023 r., znak: INW.7230.3.74.2021 stanowiąca zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi gminnej (dodatkowy egzemplarz tej decyzji, wraz z załącznikiem graficznym przesłany w toku postępowania odwoławczego przez pełnomocnika Inwestora przy piśmie z 28 maja 2024 r.); 4. oświadczenie projektanta w sprawie przyłączenia obiektu do sieci ciepłowniczej; Projektant i sprawdzający posiadają uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz są wpisani na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, co zostało potwierdzone stosownymi zaświadczeniami. Projekt budowlany spełnia wymagania Rozporządzenie Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (t.j.: Dz.U.2022.1679 ze zm.): jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony został w okładkę przystosowaną do formatu A4. Projekt składa się z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno- budowlanego i załączników projektu. W świetle powyższego Wojewoda wskazał na zgodność wniosku i projektu budowlanego z prawem, w kontekście powołanego przepisu art. 35 ust. 1 Pb. Dalej - odnosząc się do wspólnych zarzutów wszystkich odwołań - wskazano, iż kwestia stron niniejszego postępowania administracyjnego i następców prawnych zmarłego J. B. została wyjaśniona we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Skarżący M. B. i T. G. wskazują na brak sprawdzenia oddziaływania inwestycji na możliwość zabudowy dz.ew.nr [...] i [...], wobec treści § 13 i § 60 WT. Wojewoda przytoczył treść tych przepisów i wskazał na znajdujące się w aktach adminsitracyjnych analizę nasłonecznienia i analizę przesłaniania. W zakresie dz.ew.nr [...] i [...], wskazać należy, że cień rzucany przez projektowany budynek w dniach równonocy wiosennej i jesiennej (wyniki tych analiz są tożsame) nie zacienia budynku wybudowanego na dz.ew.nr [...]. W zakresie dz.ew.nr [...] (działka niezabudowana) cień rzucany przez projektowany budynek jest w godzinach 8:00 do 12:00. Projektowany budynek, z uwagi na jego położenie względem dz.ew.nr [...] i [...] (ściana zachodnia projektowanego budynku usytuowana na przedłużeniu granicy dz.ew.nr [...]), nie będzie przesłaniał tych działek. Zatem nie można podzielić zarzutu naruszenia § 13 oraz § 60 WT z przyczyn powołanych powyżej. Ww. przepisy nie kreują prawa sąsiadów do nieograniczonego dostępu do światła naturalnego, czy też prawa do niezacieniania w ogóle ich nieruchomości, wskazują jedynie minimalne parametry, jakie muszą być w tym względzie zachowane. Nawet, gdy po wybudowaniu inwestycji Skarżący zaobserwują ograniczenie dostępu światła słonecznego i większe niż dotychczas zacienienie spowodowane przez nowy budynek, to nie będzie to automatycznie oznaczało, że naruszone zostały wymogi ww. przepisu. Odnosząc się do zarzutów odwołania K. M., wskazano, iż z treści PAB wynika jednoznacznie, że projektowany budynek w całości przeznaczony jest pod budynek mieszkalny wielorodzinny. Na poziomie parteru tego budynku zaprojektowano pomieszczenia mieszkalne, a nie jak wskazuje Skarżący pomieszczenia przeznaczone na działalność usługową. Łącznie w budynku projektowanych jest osiem lokali mieszkalnych: 2 na poziomie parteru (kondygnacja 0), 3 na poziomie pierwszego piętra (kondygnacja +1) i 3 na poziomie drugiego piętra (kondygnacja +2). Sam fakt wysokości kondygnacji parteru (projektowane 3,07 m), innej niż pozostałe kondygnacje w tym budynku (projektowane 2,77 m) nie przesądza, że poziom parteru zostanie przeznaczony pod inny cel, niż mieszkalny. Odnosząc się do kwestii postanowienia z 29 lutego 2024 r., którym Starosta Myślenicki, po rozpatrzeniu wniosku K. B., odmówił zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji podkreślono, że jest ono niezaskarżalne. Zatem zaskarżone postanowienie podlega kontroli wraz z odwołaniem od decyzji, co wynika jednoznacznie z treści art. 142 k.p.a. Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji zasadnie orzekł o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zarejestrowanego pod znakiem: AB.6740.833.2023.KŁ. Podnoszone w tym zakresie zarzuty są tożsame z treścią zarzutów zawartych w odwołaniu i do nich szczegółowo odniósł się Wojewoda we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Odnośnie do zapisu zawartego w uzasadnieniu tego postanowienia, a dotyczącego kwestii, że wniosek o zawieszenie postępowania został złożony przez Inwestora, wskazać należy, iż powyższa omyłka pisarska nie wpływa na poprawność merytoryczną i prawną zaskarżonego postanowienia. Zauważyć należy, iż w sentencji tego postanowienia organ I instancji jednoznacznie wskazał, iż z żądaniem zawieszenia postępowania administracyjnego wystąpił K. B.. Okoliczność ta jest wystarczająca do oceny, że organ rzetelnie i wnikliwie zapoznał się z treścią wniosku, a co za tym idzie rozpoznał żądanie w nim zawarte. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji, stanowiącej nie tylko kontrolę w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, ale również odpowiedź na zarzuty odwołań, Wojewoda Małopolski uznał wniesione zarzuty za bezzasadne, a co za tym idzie wykazano zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. M. (sprawa sygn. II SA/Kr 1091/24) - który następnie w piśmie z dnia 10 października 2024 r. (k. 83) oświadczył, że cofa skargę oraz T. G. i K. B. (sprawa sygn. II SA/Kr 1094/24). Na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. T. G. i K. B. zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie art. 138§ 1 ust. 1 w zw. z art. 156§ 1 pkt 2 zw. z art. 61§ 4 w zw. z art. 109§ 1 w zw. z 110§ 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a to z uwagi na wszczęcie i prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji administracyjnej przy udziale osoby nieżyjącej, w sytuacji gdy status strony postępowania, przysługujący osobie fizycznej, wygasa z chwilą jej śmierci tym samym wobec osoby zmarłej nie może zostać wszczęte, ani prowadzone postępowanie administracyjne, ani tym bardziej nie mogą być do niej kierowane rozstrzygnięcia, 2) naruszenie art. 97§ 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w sprawie mimo zaistnienia obligatoryjnej przesłanki zawieszenia tj. powzięcia wiadomości o śmierci osoby ustalonej przez Organ I instancji jako strona postępowania i braku okoliczności o których mowa w art. 30§ 5 i 105 k.p.a., w sytuacji gdy ustalenie kręgu spadkobierców nie należy do właściwości organów administracyjnych, a jest wyłączną kompetencją sądów powszechnych oraz notariuszy, 3) naruszenie art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: a. pozorne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez Organ II instancji, a w rzeczywistości oparcie się na ustaleniach poczynionych przez Organ I instancji, skutkujące przyjęciem że prowadzenie postępowania z udziałem osoby zmarłej, skoro udział biorą w nim również potencjalni spadkobiercy pozostaje prawidłowe, zaś na wypadek ujawnienia innych spadkobierców, będzie im przysługiwało prawo wznowienia postępowania, b. nieprzeprowadzenie własnego postępowania dowodowego, do czego Organ II instancji pozostaje zobowiązany zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania - Organ odwoławczy ma obowiązek przeprowadzenia własnego postępowania wyjaśniającego i ustalenia jego wyników a następnie skonfrontowanie ich z treścią decyzji Organu I instancji, 4) naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy oraz niewszechstronną ocenę materiału dowodowego w szczególności w zakresie: a. nieustalenia, że działki, których dotyczy decyzja zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno - budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę, pozostają objęte strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej - układów przestrzennych, zaś na działkach pozostających w obszarze oddziaływania oraz najbliższym sąsiedztwie inwestycji znajdują się budynki objęte wpisem do Gminnej Ewidencji Zabytków, b. zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu, a w szczególności dotyczących zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej - układów przestrzennych; nakazujących uzupełnianie zabytkowych układów nową zabudową, wprowadzaną zgodnie z historycznym rozplanowaniem, o gabarytach i formach nawiązujących do zabudowy zabytkowej, c. ustalenia, że Organy powzięły wiedzę o fakcie śmierci J. B., dopiero z treści Odwołania złożonego przez Skarżących, w sytuacji gdy odpis skróconego aktu zgonu został doręczony Organowi I instancji w dniu 14 lutego 2024 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP, a więc przed jej doręczeniem Stronom, d. przeniesienia na Uczestników postępowania obowiązku wykazania spadkobierców J. B. mimo nieprzeprowadzenia postępowania spadkowego ani niesporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia, w sytuacji gdy to na Organach ciąży zobowiązanie do wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaś wszczynanie postępowanie i wydanie decyzji wobec osoby nieżyjącej jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie prawa, 5) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy prawo budowlane poprzez niewyczerpujące zbadanie zgodności projektu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu architektoniczno - budowlanego z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego Uchwałą nr 208/XXVI/2012 Rady Miejskiej w M. z dnia 24.10.2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście M. pod nazwą "M. - Centrum" z późn. zm,, w szczególności z §4 ust. 2 pkt 1, 6; §4 ust. 3 pkt 3 i 5, §4 ust. 6 pkt 1 lit. b tiret 2, 7. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na obie skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia. W pierwszej jednak kolejności - uznając cofnięcie skargi przez K. M. za dopuszczalne – należało umorzyć postępowanie w zakresie jego skargi na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I wyroku. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W pkt III wyroku uchylono zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie kwestii zgodności planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty skargi odnoszące się do tej kwestii okazały się uzasadnione. Dla terenu inwestycji obowiązują zapisy uchwały nr 208/XXVI/2012 Rady Miejskiej w M. z dnia 24 października 2012 r. w sprawie: uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w mieście M. pod nazwą "M. – Centrum" w brzmieniu nadanym uchwałą nr 105/XVII/2019 Rady Miejskiej w M. z dnia 28 października 2019 r. zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w mieście M. pod nazwą "M. – Centrum" (brak jest w zaskarżonej decyzji informacji o uchwale zmieniającej, choć Wojewoda badał zgodność projektowanej inwestycji z aktualnym brzmieniem planu miejscowego). Na str. 10 - 11 zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski przeprowadził szczegółową analizę inwestycji z zapisami planu miejscowego w zakresie poszczególnych parametrów zabudowy (przeznaczenie, wskaźnik zabudowy, wskaźnik intensywności zabudowy, powierzchnia biologicznie czynna, liczba miejsc parkingowych, geometria dachu, kolor i faktura ścian budynku). Jednak słusznie zwracają uwagę skarżący, że w analizie tej pominięto zapisy ogólne planu, które niewątpliwie mogą wpływać na kształt przyszłej zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego: Ustala się następujące zasady ochrony układu przestrzennego i zabudowy miejskiej: 1) zachowanie historycznie ukształtowanego układu urbanistycznego poprzez utrwalenie istniejących struktur o wysokich wartościach kulturowych. Brak analizy spełnienia tego warunku. W § 4 ust. 3 pkt 3 planu wprowadzono zasadę: obowiązuje usytuowanie wszystkich obiektów we frontowej części działki frontem do ulicy. Przy interpretacji tego zapisu trzeba pamiętać o definicji "frontowej części działki" zawartej w § pkt 25 - należy przez to rozumieć pas terenu od linii rozgraniczającej położonej od strony drogi publicznej po nieprzekraczalne lub obowiązujące linie zabudowy i pas wzdłuż tej linii o szerokości 15,0 m mierzony od nieprzekraczalnych linii zabudowy w głąb działki budowlanej. Zachowania tego przepisu w projekcie zagospodarowania terenu również nie przeanalizowano w postępowaniu administracyjnym. Brak jest informacji, czy projektowany budynek mieści się we frontowej części działki rozumianej jako teren obejmujący maksymalnie 15 metrów w głąb działki licząc od wyznaczonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy. W tym miejscu trzeba odnieść się do zarzutu skargi obejmującego naruszenie cytowanego § 4 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego. Należy pamiętać, że w § 2 pkt 18 planu miejscowego zawarto legalną definicję elewacji frontowej – należy przez to rozumieć elewację usytuowaną od strony dróg publicznych. Zatem nie mają racji skarżący, że "Elewacja frontowa [fasada] z kolei to ściana budynku, na której znajduje się główne wejście do budynku". Przytoczona wyżej definicja legalna elewacji frontowej czyni bezzasadnym zarzut, jakoby planowana inwestycja miała fasadę frontową usytuowaną w stronę granicy z działką nr [...] - działką sąsiednią, niebędącą drogą publiczną ani drogą dojazdową do nieruchomości, co pozostaje oczywiście sprzeczne z przepisami MPZP. Jednocześnie żaden przepis obowiązującego dla tego terenu planu miejscowego ani przepisów techniczno - budowlanych nie nakazuje lokalizacji głównego wejścia do budynku na tej jego ścianie, która usytuowana jest od strony drogi publicznej. Zarzut skargi jest więc nieuzasadniony. Wreszcie pamiętać trzeba, że teren inwestycja znajduje się w strefie B – pośredniej ochrony konserwatorskiej - układów przestrzennych, dla której w § 4 ust. 6 pkt 1 lit. "b" wprowadzono między innymi następuje regulacje: 6. Ustala się następujące zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: 1) ustala się strefy ochrony konserwatorskiej A, B i C pokazane na rysunku planu, w obrębie, których obowiązują następujące ustalenia: b) strefa B – pośredniej ochrony konserwatorskiej - układów przestrzennych: - uzupełnianie zabytkowych układów nową zabudową, wprowadzaną zgodnie z historycznym rozplanowaniem, o gabarytach i formach nawiązujących do zabudowy zabytkowej, - zakaz wprowadzania zabudowy oraz elementów zagospodarowania terenów agresywnych lub obcych krajobrazowo, szczególnie obiektów dominujących nad zabudową zlokalizowaną w sąsiedztwie, W kontekście powyższych przepisów skarżący zwracają uwagę na okoliczność, że sąsiedztwie dominują budynki jednorodzinne, do dwóch kondygnacji lub kondygnacja naziemna plus poddasze użytkowe. Ich zdaniem budowa budynku wprawdzie mieszczącego się w granicach wysokości ustalonej planem, jednak gabarytowo znacznie większego od otaczającej zabudowy mieszkaniowej "w sposób oczywisty zaburzy dotychczasowy układ urbanistyczny i strukturę zabudowy". Ponadto z analizy Projektu Zagospodarowania Terenu wynika, że planowany budynek ma mieć powierzchnię zabudowy przenoszącą 300 m2, tymczasem budynki zlokalizowane na działkach sąsiednich nie przekraczają 150 m2. Również gabaryty budynku - w tym kubatura oraz szerokość ścian - są znacznie większe niż sąsiednich budynków mieszkalnych. W ocenie skarżących przeprowadzenie inwestycji, w kształcie objętym wydaną decyzją zaburzy istniejący układ przestrzenny. Odnosząc się do tych kwestii trzeba zwrócić uwagę, że § 4 planu znajduje się w jego dziale II - Ustalenia ogólne. Zgodnie z § 4 ust. 1 dla ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się: 1) zasady ochrony układu przestrzennego i zabudowy miejskiej, 2) zasady lokalizacji obiektów budowlanych na działce budowlanej, 3) zasady realizacji reklam. Z kolei w § 4 ust. 2 ustalono zasady ochrony układu przestrzennego i zabudowy miejskiej, a w § 4 ust. 3 - zasady lokalizacji obiektów budowlanych na działce budowlanej. Regulacje te niejako "wyciągnięto przed nawias", odnosząc je do całego obszaru planu (dział III uchwały nosi tytuł "Ustalenia szczegółowe" i jego kolejne przepisy wprowadzają szczegółowe zasady zagospodarowania dla poszczególnych terenów). Nie oznacza to jednak, że przepisy te nie mają treści normatywnej, czy też stanowią wyłącznie wskazówki interpretacyjne dla szczegółowych parametrów zabudowy i zagospodarowania wprowadzonych w kolejnych zapisach uchwały. Oczywiście niektóre z przytoczonych zapisów są sformułowane nieco bardziej ogólnie, ale już zapis dotyczący obowiązku usytuowania "wszystkich obiektów" we frontowej części działki wraz z definicją "frontowej części działki" wyraźnie zakazuje lokalizacji zabudowy w odległości dalszej niż 15 metrów w głąb działki licząc od nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zresztą nawet te "bardziej ogólne" regulacje planistyczne mają w sobie treści normatywne tj. swego rodzaju nakazy i zakazy, do których przeszła zabudowa ma się dostosować. Analizy planowanej zabudowy w kontekście zgodności z tymi zapisami planu miejscowego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wymaga to uzupełnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu. Dodatkowo skarżący wskazują na wątpliwości przy wykładni § 4 ust. 3 pkt 5 o treści: "dopuszcza się lokalizację obiektów garażowych lub gospodarczych w granicy działki wyłącznie poza frontową częścią działki budowlanej. Dopuszcza się odstępstwo dla działek, których gabaryty, w szczególności głębokość, nie pozwalają na usytuowanie obiektów garażowych lub gospodarczych poza frontową częścią działki". Ich zdaniem mimo, że przepis ten mówi jedynie o miejscach garażowych, jego wykładnia celowościowa wskazuje, że chodziło o miejsca przeznaczone do postoju pojazdów. Lokalizacja ośmiu miejsc postojowych od strony frontu działki stoi w sprzeczności z tym przepisem. Na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne odnoszenie się przez Sąd do spełnienia tego zapisu. W pierwszej kolejności to organ administracji winien rozważyć, czy wskazana przez skarżących wykładnia omawianego przepisu jest prawidłowa i w konsekwencji ocenić legalność lokalizacji miejsc postojowych w projekcie. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda Małopolski uzupełni postępowanie wyjaśniające w omawianym zakresie i - w zależności od wyników tego postępowania - oceni zgodność lub też brak zgodności planowanej inwestycji z przepisami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego. Natomiast nie są uzasadnione pozostałe zarzuty skargi. Kwestia prowadzenia postępowania po śmierci J. B. została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniona w sposób prawidłowy. Wojewoda Małopolski bardzo szczegółowo opisał kolejne czynności podejmowane w celu ustalenia następców prawnych zmarłego, jak również motywy dla których uznał, że wystarczającego jest prowadzenie postępowania z udziałem żony i syna zmarłego – mimo braku stwierdzenia nabycia spadku oraz aktu poświadczenia dziedziczenia. Rozważania te Sąd w całości podziela. Przeprowadzenie postępowania z udziałem syna i żony zmarłego J. B. jako aktualnych współwłaścicieli działki nr [...] oraz prawdopodobnych jego spadkobierców nie tylko nie prowadziło do wydania decyzji dotkniętej nieważnością z uwagi na rażące naruszenie prawa, ale w ogóle nie stanowiło uchybienia przepisom postępowania. Nie było konieczności zawieszenia postępowania do czasu przeprowadzenia postępowania spadkowego. Słusznie też Wojewoda Małopolski stwierdził, że w razie ewentualnego ujawnienia się w przyszłości innych osób, które były spadkobiercami zmarłego i współwłaścicielami tej działki może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, o ile osoby te taki wnioskiem zechcą złożyć. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut braku wszechstronnego zbadania zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący - tak jak wcześniej w odwołaniu - podnoszą zarzut, że "Nie poddano analizie zakresu oddziaływania inwestycji na sąsiednie działki, w szczególności pod kątem potencjalnych możliwości powstania zabudowy sąsiedniej. Nie ustalono czy zrealizowanie inwestycji nie utrudni lub nawet nie uniemożliwi zagospodarowania działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji". Tymczasem do zarzutu tego Wojewoda Małopolski odniósł się szczegółowo na str. 17 - 19 zaskarżonej decyzji, wskazując w szczególności na analizę przesłaniania i nasłonecznienia i oceniając (pozytywnie) zgodność inwestycji z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wobec braku skonkretyzowania, z którymi konkretnie przepisami rozporządzenia inwestycja miałaby być niezgodna i wobec rozważenia na str. 11 - 13 decyzji zgodności także z innymi przepisami rozporządzenia - zarzut ten należało uznać za bezzasadny. Całkowicie pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. O ile decyzja organu I instancji z 13 lutego 2024 r. jest nad wyraz lapidarna i bardzo ogólnikowa (wraz z uzasadnieniem liczy półtorej strony A4), o tyle organ odwoławczy bardzo szczegółowo ocenił zgodność z zapisami planu miejscowego (choć, jak wskazano wyżej, niewystarczająco), odniósł się także do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innych wymogów koniecznych do zatwierdzenia projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a także do zarzutów wszystkich odwołań. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo budowlane - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 1014 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz kwota 34 (2 x 17 zł) tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).