II OSK 1738/24
Sądy administracyjne2024-09-18
Sygnatura
II OSK 1738/24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
2024-09-18
Rodzaj
Postanowienie NSA
Sędziowie
Roman Ciąglewicz
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. J. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 727/23 w sprawie ze skargi J. J. B. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 maja 2023 r. nr WIN-II.7840.4.34.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Gołdapskiego z dnia 23 stycznia 2023 r. nr B.8.2023.
UZASADNIENIE
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 727/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. J. B. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 maja 2023 r. nr WIN-II.7840.4.34.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wskazał, że wykonanie orzeczenia spowoduje niepowetowaną szkodę w majątku skarżącego, który zostanie pozbawiony korzystania ze swojego prawa własności w postaci wejścia na strych. Istniejący konflikt między stronami i stopień jego nasilenia powodują uznanie, że wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu jego ostatecznego zakończenia nie spowoduje żadnej szkody w majątku inwestora, a jego wykonanie natomiast przyniesie nieodwracalne skutki, a ewentualne zmiany wykonania będą bardzo kosztowne, co nie będzie ekonomiczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przyjętej wykładni powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r., z. 4, poz. 77).
Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania konkretnych okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w niniejszej sprawie, skarżący nie wykazał, by niewstrzymanie wykonania decyzji mogło skutkować w stosunku do skarżącego powstaniem niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Za okoliczność usprawiedliwiającą wniosek strony nie może być uznana ogólna informacja o szkodzie w majątku skarżącego. Twierdzenia w tym zakresie nie zostały poparte stosownymi dokumentami, w tym dotyczącymi sytuacji finansowej skarżącego. Dopiero takie informacje umożliwiają Sądowi, ocenę, czy istotnie wykonanie zaskarżonego aktu będzie wiązało się z wyrządzeniem szkody majątkowej, która będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia strony, o niepowetowanej szkodzie i nieodwracalnych skutkach, pozbawione szerszego uzasadnienia i niepoparte stosownymi dokumentami, nie mogą natomiast stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.