II SA/Go 290/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania R.P. (inwestor) uchylił w całości decyzję Starosty z [...] stycznia 2023 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno- budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę obiektu usługowego - etap 1 w ramach inwestycji polegającej na budowie 3 obiektów z funkcją usługową wraz z uzupełniającą funkcją mieszkalną, z miejscami parkingowymi oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą w [...] na działce nr [...] i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno- budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę opisanej inwestycji, określając w tym pozwoleniu - szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (pkt 1 decyzji); - czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych (pkt 2 decyzji); - termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania i tymczasowych obiektów budowlanych (pkt 3 decyzji); - szczególne wymagania dotyczące nadzoru na budowie (pkt 4 decyzji). 1.1. Decyzja ta zapadła w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia [...] września 2022 r. R.P. złożył do organu I instancji – Starosty wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Wniosek ten został w toku postępowania administracyjnego oraz uzgodnień dokonywanych z Wojewódzkim Konserwatorem zabytków oraz Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych o Autostrad uzupełniony i zmieniony do wyżej opisanej postaci dotyczącej I etapu inwestycji. Organ I instancji ustalił, że działka, na której ma być zrealizowana inwestycja jest położona na terenie objętym obowiązującym dacie wydania decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego centrum miasta [...], uchwalonym uchwałą nr XXVII/265/01 Rady Miejskiej z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. W. z 2001 r., Nr 23, poz. 261; dalej - plan). W jego § 18 zostało zawarte przeznaczenie terenu oznaczonego nr. 14.01 – funkcja usługowa z uzupełnieniem funkcją mieszkalną. Organ I instancji uzyskał pozytywne uzgodnienia i donosząc się do zastrzeżeń uczestnika postępowania – Gminy ustalił, że objęte wnioskiem obiekty spełniają wymogi określone w § 12 ust. 2 i ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), gdyż usytuowanie jednego z obiektów (pawilonów) bezpośrednio przy granicy działki z działką nr [...] jest dopuszczalne, gdyż jest to działka drogowa (droga wewnętrzna). Organ I instancji uznał również spełnienie pozostałych warunków wymaganych przepisami prawa budowalnego. Uzasadniając odmowę udzielenia pozwolenia na budowę wskazał jednak, że "funkcja projektowanej inwestycji" nie spełnia warunków określonych w § 18 pkt 14.01 planu określającej przeznaczenie wskazanego tam terenu jako "funkcja usługowa z uzupełnieniem funkcją mieszkalną". 1.2. W odwołaniu od tej decyzji wniesionym w terminie R.P. zarzucił jej przede wszystkim brak rozważań dotyczących niespełnienia przez inwestycję warunków określonych w przepisach § 18 pkt 14.01 planu, jak i jego naruszenia tak w aspekcie materialnym, jak i procesowym – w zakresie ustaleń i oceny dowodów. 1.3. Uwzględniając odwołanie Wojewoda przytoczył podstawy prawne i przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę wynikające z art. 35 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) i wskazał, że organ I instancji uznał, że są one spełnione za wyjątkiem zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego co do projektowanej funkcji. Zdaniem Wojewody "praktycznie całe uzasadnienie decyzji organu I instancji wskazuje, że inwestor winien otrzymać pozwolenie na budowę", a ocena dotycząca niespełnienia wymogu zgodności funkcji jest błędna. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jednakże w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem i wtedy inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W ocenie Wojewody przepis ten znajduje zastosowanie w analizowanej sprawie. Zamiarem inwestora jest bowiem budowa trzech niezależnych obiektów - budynków (dwóch o funkcji usługowej i jednego o funkcji mieszkalnej, z których każdy może samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem), przy czym w pierwszym etapie inwestycji zamierza on zrealizować jeden budynek o funkcji usługowej. Tym samym inwestor może realizować swoją inwestycję etapowo. Przy wniosku o pozwolenie na budowę pierwszego etapu przedstawił on projekt zagospodarowania działki przedstawiający całe zamierzenie. Z projektu tego wynika także, że projektowane funkcje poszczególnych budynków zgodne są z funkcją terenu określoną w planie. Zdaniem Wojewody fakt, że w sprawie nie występują inne niezgodności z obowiązującymi przepisami przedłożonego projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego sprawił, że należało uchylić zaskarżoną decyzję Starosty i orzec o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. 2. W skardze wniesionej, z zachowaniem terminu, do tutejszego sądu przeciwko całości opisanej decyzji Gmina zarzuciła Wojewodzie: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 3 pkt 2 prawa budowlanego przez uznanie zabudowy objętej zaskarżoną decyzją jako budynku pomimo braku trwałego związania proponowanej zabudowy z gruntem, b) § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie dopuszczenia zabudowy poniżej 3 albo 4 metrów od granicy nieruchomości sąsiedniej, c)§ 18 uchwały w zakresie dopuszczonego zaskarżoną decyzją sposobu zagospodarowania nieruchomości, która przewiduje posadowienie parterowych pawilonów o funkcji usługowej oraz mieszkalnej w miejsce zabudowy mieszkaniowo-usługowej (budynków), d)§ 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z uchwałą nr XXVII/265/01 Rady Miejskiej z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta [...] (w zakresie w jakim decyzja dopuszcza usytuowanie budynków w odległości mniejszej niż wymagane ww. uchwałą 1,5 metra od granicy działki, e)§ 3 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta [...] w zakresie w jakim decyzja dopuszcza zabudowę sprzeczną z celami uchwały to jest: -racjonalniejsze wykorzystanie terenu drogą wprowadzenia dodatkowej zabudowy z preferencją dla obiektów usługowych o znaczeniu ponadlokalnym, -uporządkowanie terenu i poprawa ładu przestrzennego, szczególnie we wnętrzach pomiędzy budynkami mieszkalnymi i przy obiektach usługowych, -świadome kształtowanie krajobrazu miasta i jego sylwety, szczególnie wzdłuż ciągów komunikacyjnych i rzeki [...], poprawę funkcjonowania komunikacji kołowej na obszarze śródmieścia głównie drogą zmian w organizacji ruchu. 2.1. Nadto "w sytuacji gdy proponowana zabudowa kontenerowa nietrwale związana z gruntem wprowadza chaos urbanistyczny zabudowy niezgodnej z celami wskazanej uchwały" decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 40; dalej k.p.a.), w szczególności przez pominięcie zapisów aktu prawa miejscowego w postaci uchwały nr XXVII/265/01 Rady Miejskiej z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta ( Dz. U. W. z 2001 r., Nr 23, poz. 261). W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej. 2.2. W uzasadnieniu skargi Gmina podniosła, że zawarte w planie sformułowanie "nieprzekraczalna linia zabudowy" dotyczy wyłącznie budynków, tymczasem objęte wnioskiem pawilony (obiekty kontenerowe) nie są budynkami i nie mogą być realizowanie jako obiekty, które wypełniają wymóg nadania funkcji zawartej w ustaleniach dotyczących terenu oznaczonego numerem 14.01. Nadto wskazano, że jeden z obiektów jest zaprojektowany ok. 0,8m od granicy z sąsiednią nieruchomością, co narusza - dopuszczalne minimalne odległości od granicy sąsiedniej działki: 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Pawilony nie przylegają do ściany budynku sąsiedniego, który stoi na granicy działki budowlanej, a plan miejscowy nie określa wprost możliwości zbliżenia na odległość 1,5m do granicy. Podniesiono również, że proponowane przez wnioskodawcę rozwiązania nie odpowiadają celom planu miejscowego, które określa § 3 uchwały. Intencją przyjętych zapisów są bowiem: -racjonalniejsze wykorzystanie terenu drogą wprowadzenia dodatkowej zabudowy z preferencją dla obiektów usługowych o znaczeniu ponadlokalnym, -uporządkowanie terenu i poprawa ładu przestrzennego, szczególnie we wnętrzach pomiędzy budynkami mieszkalnymi i przy obiektach usługowych, -świadome kształtowanie krajobrazu miasta i jego sylwety, szczególnie wzdłuż ciągów komunikacyjnych i rzeki [...], poprawę funkcjonowania komunikacji kołowej na obszarze śródmieścia głównie drogą zmian w organizacji ruchu. 3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, że objęte wnioskiem obiekty są zgodne z funkcją przewidzianą w planie, są trwale powiązane z gruntem i mogą być realizowane etapowo. Ich posadowienie jest zgodne z przepisami, gdyż znajdują się na granicy działki drogowej i innej działki tego samego inwestora. 4. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2023 r. uczestnik postępowania – inwestor R.P. wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko Wojewody w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, i który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z uwagi na zgodne wnioski stron w tym zakresie niniejsza sprawa, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. 6. Pierwszą i warunkującą dalsze kwestie sprawą jest ocena dopuszczalności "etapowania" inwestycji i jej zgodności z przepisami obowiązującego na danym terenie planu. Jeśli chodzi o etapowanie Wojewoda uznał, że jest ono dopuszczalne. Trafnie organ ten wskazał, że zasadą stosowania art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego jest, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jednak w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Etapowanie jest więc dopuszczalne zatem na wyraźny wniosek inwestora i tylko wówczas, gdy poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego stanowią odrębną całość, mogącą samodzielnie funkcjonować (por. wyroki WSA w Lublinie z dnia 30 grudnia 2009 r., II SA/Lu 652/09 i WSA we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2011 r., II SA/Wr 74/11; CBOSA). Możliwość dzielenia inwestycji dopuszczona została także z zastrzeżeniem, że inwestor obowiązany jest przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Taki wniosek i projekt, stanowiący integralną częścią projektu budowlanego, został w sprawie przedstawiony i nie budzi zastrzeżeń. Nie ma też wątpliwości, co wynika z projektu zagospodarowania całej działki i projektu budowlanego, że obiekty etapu I mogą samodzielnie funkcjonować. 7. Sporne między stronami jest to, czy dopuszczalne jest etapowanie zaprojektowane we wniosku w ten sposób, że w pierwszym etapie nastąpi realizacja funkcji głównej (usługowej), a dopiero w następnym funkcji uzupełniającej – mieszkalnej. Zdaniem Sądu jest to dopuszczalne, bo tylko sytuacja odwrotna byłaby niezgodna z funkcją zapisaną w § 18 planu, w którego w punkcie 14.01 zdanie 1, który dotyczy przedmiotowej działki stwierdza się: "Przeznaczenie terenu dla funkcji usługowej z uzupełnieniem funkcją mieszkalną". Realizacja funkcji usługowej wypełnia funkcje planu, gdyż jest to funkcja podstawowa. Funkcja uzupełniająca może, ale nie musi być realizowana na tym samym etapie. Niedopuszczalne, w ocenie Sądu, byłoby zatem tylko takie etapowanie inwestycji, w której w 1 etapie byłaby realizowana tylko funkcja uzupełniająca - mieszkalna, zaś w 2 – funkcja podstawowa – usługowa, bo wtedy mogłoby powstać niebezpieczeństwo, że odstąpienie przez inwestora od realizacji pozostałej części, czy też nieuzyskania przez niego pozwolenia na budowę na kolejny etap inwestycji, nie będzie wypełniać funkcji podstawowej określonej w planie. 8. Wskazać także należy, że w aspekcie kluczowej dla instytucji planowania przestrzennego zasady zrównoważonego rozwoju, istota funkcji uzupełniającej sprowadza się do tego, że jest to funkcja subsydiarna w stosunku do funkcji podstawowej. Dlatego dopuszcza się takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu) – pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Istotne jest także to, że zagospodarowanie uzupełniające terenu nie może zdominować podstawowego przeznaczenia terenu. Przepisy planu nie zawierają regulacji dotyczącej proporcji między funkcją podstawową a uzupełniającą, ale wniosek taki logicznie wynika z istoty funkcji uzupełniającej. W przypadku, gdy w I etapie realizowane mają być obiekty spełniające funkcje usługowe takiego zagrożenia nie ma, a sposób zagospodarowania całej działki zabezpiecza, że nie może być ona na dalszych etapach zabudowana w sposób niezgodny z przeznaczeniem planu – czyli dopełnieniem funkcji usługowej funkcją mieszkalną. 9.Z planu nie wynika zakaz zabudowy terenu obiektami budowlanymi będącymi tzw. pawilonami (w projektach zagospodarowania działki oraz budowalnym są one opisane jako wolnostojące, parterowe, niepodpiwniczone pawilony modułowe". Z projektów tych wynika ich konstrukcja wskazująca, że są to "proste obiekty kontenerowe i modułowe" z podłogą przystosowaną do "bezpośredniego ustawienia w terenie" (por. pkt 5.0 projektu budowlanego). Nie wymagają one fundamentowania (por. pkt 7.0 projektu budowlanego). Natomiast będą podłączone do sieci wodnokanalizacyjnej. Nie są to jednak obiekty tymczasowe w rozumieniu definicji wynikającej z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Takim jest bowiem obiekt, który w okresach krótszych niż trwałość techniczna danego obiektu, nie jest trwale połączony z gruntem i przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub przeznaczony do rozbiórki. W tej kwestii warto odwołać się do poglądów orzecznictwa, według których dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie zawsze ma znaczenie okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, jeśli posadowienie obiektu jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Za trwale związane z gruntem uznaje się zatem także budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie albo takie, które sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce. (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., II SA 1617/98 oraz z dnia 3 lutego 2017 r., II OSK 1261/15; CBOSA). Wyznacznikami tego, czy obiekt jest trwale związany z gruntem są także: wielkość obiektu, jego masa, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa (por. wyroki NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06; 12 października 2011 r., II OSK 1433/10; 11 maja 2012 r., II OSK 323/11; 1 czerwca 2017 r., II OSK 2471/15; 3 lutego 2017 r., II OSK 1261/15 i 25 czerwca 2021 r., II OSK 1835/18). Z treści obu projektów nie wynika, żeby przedmiotowe obiekty były przewidziane do przeniesienia lub rozbiórki, gdyż ich funkcje (dwa usługowe i jedna mieszkaniowa), sposób zagospodarowania działki (infrastruktura, parking, podłączenia do sieci), wewnętrzna – kompleksowa konstrukcja (budowa ścian, elewacji, dachu, podłogi, a także wewnętrzne instalacje, materiały, klasa odporności ogniowej itd.) czyni z nich obiekty trwałe w wyżej wskazanym rozumieniu. Stąd też prawidłowo zostały objęte wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, czego nie podważyły także organy uzgadniające. 10. Jeśli chodzi o kwestię linii zabudowy i wynikające z niej konsekwencje dla rodzaju dopuszczalnej zabudowy wskazać należy, że wobec braku definicji ustawowej w orzecznictwie przyjmuje się posiłkowe zastosowanie pojęcia "nieprzekraczalnej linii zabudowy" według terminologii Polskiej Normy PN-B-01027.Normy planistyczne (czy też nomy planowe) nie są jednak prawem powszechnie obowiązującym i wiążącym bezwzględnie każdego adresata. Nie mogą więc ingerować i władczo kształtować sytuacji prawnej inwestora zamierzającego dysponować swoją własnością na cele budowalne. Ustawa nie zabrania na przedmiotowym terenie posadowienia takich obiektów, jak w projekcie. Taki zakaz nie wynika również z obowiązującego planu. Co więcej z przepisu § 18 planu (jak i innych ogólnych przepisów planu, gdzie nie zdefiniowano generalnie pojęcia "linii zabudowy") nie wynika wniosek, że zabudowa to wyłącznie budynki w rozumieniu art. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Zawarte w § 18 planu dotyczące terenu oznaczonego nr 14.01 sformułowanie "zachowanie linii zabudowy według rysunku planu" dotyczy wyłącznie istniejącego w dacie uchwalenia planu budynku przy ul. [...] (co wynika jasno ze zdania 3 do punktu 14.01). Potwierdzeniem tego wniosku jest treść innych przepisów planu, w których – jeśli lokalny prawodawca tak zdecydował – wprowadzano wyraźne generalne regulacje dla danego terenu. Przykładowo w § 14 - 10.20 lub § 15 - 11.04przepisy dotyczące linii zabudowy są zawarte w odrębnych zdaniach z ogólnym adresowaniem do danego terenu (w pierwszym przykładzie jest "Teren przeznaczony dla funkcji mieszkaniowej i usługowej. Dopuszcza się wymianę obiektówparterowych na 2-3 kondygnacyjne z zachowaniem linii zabudowy według rysunku planu". W drugim przykładzie zdanie 6 brzmi: "Obowiązuje zachowanie pierzejowej linii zabudowy według rysunku planu"). 11. W odniesieniu do zarzutu sprzeczności inwestycji z funkcjami planu (lit. e zarzutów oraz pkt 3 uzasadnienia skargi) skierowanych przede wszystkim przeciwko rodzajowi planowanych obiektów (jako obiektów kontenerowych – modułowych) wskazać należy, że są one oparte na rozszerzającej, a nawet prawotwórczej, a więc niedozwolonej interpretacja przepisów planu. Dla adresatów, w tym inwestora, jak i organów wiążące są jednak normatywne postanowienia tego aktu. Te zaś w odniesieniu do przedmiotowego terenu reguluje § 18 - 14.01 planu, z którego, co wyżej wskazano, nie wynika dookreślenie rodzaju dozwolonej na tym terenie zabudowy, za wyjątkiem tego, co dotyczy budynku przy ul. [...]. Ta jednostka czyli cały § 18 planu obowiązuje w stanie niezmienionym od momentu jego uchwalenia, co oznacza, że społeczność lokalna, której reprezentantami są organy Gminy, nie widziała potrzeby jego zmiany. To zatem, co podniesiono w skardze może być jedynie postulatem de lege ferenda. 12. Jeśli chodzi o zachowanie wymogów odległości określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych są one w sprawie zachowane, co stwierdził już organ I instancji. Usytuowanie jednego z projektowanych obiektów budowlanych przy granicy z działką drogową (co wynika jasno z akt administracyjnych sprawy) powoduje, że zachowanie standardowych odległości nie jest wymagane (§12 ust. 10 tego rozporządzenia), co czyni zarzut bezzasadnym. Plan miejscowy nie zawiera tu regulacji odmiennej (szczególnej), a jedyny przepis w tym zakresie – odwołujący się do regulacji ogólnej dotyczy terenu 17.03. 13. Rozpatrując sprawę także poza zakresem zarzutów skargi wskazać należy, że wydana przez organ II instancji decyzja nie narusza także innych przepisów prawa i zawiera wszystkie wymagane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowalnego elementy. Projekty po ich modyfikacji i uzupełnieniu są kompletne i zostały sporządzone przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami (są one załączone do dokumentacji). Również postępowanie dowodowe było prowadzone prawidłowo i w zakresie dotyczącym sprawy. Organowi II instancji można postawić jedynie zarzut zbytniej lakoniczności decyzji (w sytuacji gdy w I instancji była wydana decyzja odmowna powinien rozważyć wszystkie przesłanki nawet te niesporne ), ale nie miało to wpływu na wynik sprawy. Nie stwierdzając zatem naruszeń prawa wskazanych w skardze ani tych, które z urzędu obligują sąd do uchylenia lub stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji skargę, jako bezzasadną, należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).