II GSK 1693/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 151/12 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Prezydenta W. z dnia [..] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 24 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 151/12 odrzucił skargę Z. Sz. na decyzję Prezydenta W. z 13 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności związanej z pobytami w izbie wytrzeźwień. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że Z. Sz. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Wrocławia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z 4 stycznia 2012 r. nr [...] stwierdziło wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Pismem z 27 lutego 2012 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. od "decyzji o nieumorzeniu należności za pobyt w izbie wytrzeźwień". Zarządzeniem z 28 marca 2012 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru oraz daty zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący w piśmie z 25 kwietnia 2012 r. podał datę i numer decyzji Prezydenta W. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uznał, że strona wniosła skargę na decyzję organu pierwszej instancji i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Z. Sz. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu a w konsekwencji odrzuceniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w sytuacji, gdy wniesienie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego było dopuszczalne. W uzasadnieniu podano, że Skarżący wniósł skargę za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co oznacza, że postąpił zgodnie z pouczeniem organu. Tym samym Skarżący nie mógł zakwestionować innego rozstrzygnięcia niż to o prawie zaskarżenia, którego został pouczony. Skarżący dodatkowo podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w odpowiedzi na skargę odniosło się do postanowienia z dnia 4 stycznia 2012 r. i wniosło o oddalenie skargi a nie o jej odrzucenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach podstaw kasacyjnych biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 przepisu. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany wyłącznie zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. W skardze kasacyjnej Z. Sz. zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi i przyjęcie, że wniósł skargę na decyzję Prezydenta W. z 13 maja 2011 r. odmawiającą umorzenia zaległości z tytułu nieuiszczonych opłat za pobyt w Izbie Wytrzeźwień we W., w sytuacji gdy zakwestionował on postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 4 stycznia 2012 r., stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest usprawiedliwiony. W rozpoznawanej sprawie Z. Sz. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Podkreślić należy, że Skarżący nie oznaczył w skardze rodzaju zakwestionowanego aktu, nie podał numeru, daty aktu oraz nazwy organu, który wydał podlegające zaskarżeniu rozstrzygnięcie. Tego rodzaju braki pisma procesowego podlegają uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 ust.1 p.p.s.a. w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia, w sytuacji, gdy jest to skarga, skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z tym Sąd pierwszej instancji wezwał Skarżącego pismem z 28 marca 2012 r. do uzupełnienia skargi poprzez wskazanie daty i numeru zaskarżonego aktu. W wezwaniu zostały wymienione przykładowe akty podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie podał datę i numer decyzji Prezydenta W, co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do wniosku, że strona skarży decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sadu w tej kwestii jest błędne. Zauważyć należy, że z treści skargi Z. Sz. w żadnym razie nie wynika, że kwestionuje on decyzję Prezydenta W. zwłaszcza, że strona wyjaśnia przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (pobyt w szpitalu z powodu przebytego wypadku), a zatem wyraźnie nawiązuje do postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 4 stycznia 2012 r. Dodatkowo podnieść należy, że Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. za pośrednictwem organu odwoławczego zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z 4 stycznia 2012 r. W sytuacji, gdy Skarżący zachował tryb przewidziany w pouczeniu i złożył skargę za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. oznacza to, że jego zamiarem było poddanie kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia tego konkretnego organu. Nie bez znaczenia w sprawie jest również okoliczność, że Skarżący działał w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji samodzielnie bez pełnomocnika profesjonalnego. Odpowiedź Skarżącego na wezwanie z 28 marca 2012 r. w konfrontacji ze treścią skarg powinna co najmniej wzbudzić wątpliwości co do rzeczywistych intencji Skarżącego i przedmiotu skargi. Rozbieżności między treścią skargi i wspomnianego pisma powinny skłonić Sąd pierwszej instancji do ponownego wezwania strony w celu wyjaśnienia rzeczywistego przedmiotu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. było przedwczesne. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.