II OSK 393/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 242/20 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 grudnia 2019 r. nr WI-I.7840.2.102.2019.JD w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 242/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. L. (dalej "skarżąca") na decyzję Wojewody Małopolskiego (dalej "Wojewoda") z dnia 10 grudnia 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że okoliczności przywołane w treści skargi kasacyjnej potwierdzają niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej oraz innym uczestnikom postępowania znacznej szkody majątkowej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznych i prawnych w przypadku rozpoczęcia i zrealizowania planowanej inwestycji (budowa domów). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że co do zasady ciężar uprawdopodobnienia przesłanek zawartych w ww. przepisie spoczywa na skarżącym, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Przy ocenie wniosku Sąd zobowiązany jest ważyć interes zarówno strony skarżącej jak i inwestora. Wykonanie obiektów budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się bowiem na ryzyko inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc to po stronie inwestora może zaistnieć stan znacznej szkody. Podobnie w sytuacji odwrotnej, tj. wstrzymania wykonania decyzji i zablokowania procesu inwestycyjnego, co wiąże się z ingerowaniem w proces budowlany i ponoszeniem przez inwestora strat związanych z tym przestojem. Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej we wniosku należy wskazać, że nie jest ona zasadna. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że można powoływać się na zagrożenie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jeśli ma ono charakter aktualny, realny i indywidualny, bezpośrednio związany z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Tymczasem w treści skargi kasacyjnej wskazano m.in. takie okoliczności jak potencjalne naruszenie stosunków wodnych na gruncie czy naruszenie terenu zielonego. Pomijając fakt, że są to okoliczności hipotetyczne, to należy również zaznaczyć, że tego typu zagrożenia wiążą się praktycznie z każdym procesem budowlanym, a co za tym idzie nie stanowią sytuacji wyjątkowej. Co najważniejsze strona odwołując się do argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej podnosi kwestie, które nie mogą zostać rozstrzygnięte na etapie postępowania wpadkowego. Należą do nich wszelkie argumenty dotyczące nieprawidłowości projektu budowlanego. Kwestie te mogą stanowić przedmiot oceny merytorycznej sprawy ale nie mogą dawać podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.