II FZ 110/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 września 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 447/24 w sprawie ze skargi S. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 9 maja 2024 r. nr 0601-IOD-2.4100.86.2024.10 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 5 września 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 447/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę S. w K. (dalej: "strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 9 maja 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniami z 10 lipca 2024 r. strona została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.500 zł oraz uzupełnienia jej braków formalnych poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu KRS lub informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS), w terminie siedmiu dni - pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd wskazał, że przesyłka zawierająca powyższe wezwania awizowana była dwukrotnie z powodu nieobecności adresata: po raz pierwszy w dniu 17 lipca 2024 r., po raz drugi w dniu 25 lipca 2024 r., następnie w dniu 1 sierpnia 2024 r. przesyłka została zwrócona nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Strona w żaden sposób nie odpowiedziała na wyżej wymienione wezwania i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia ani wpis sądowy nie został uiszczony, ani braki formalne skargi nie zostały usunięte. Z podniesionych względów, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Pismem z dnia 7 października 2024 r. strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. W treści zażalenia wskazano, że korespondencja nie została odebrana, ze względu na to, że wszelką korespondencję kierowaną do strony odbiera Prezes Zarządu. We wskazanych w zaskarżonym postanowieniu dniach był on nieobecny w miejscu zamieszkania w związku z tym również nie mógł odebrać korespondencji kierowanej do strony na inny adres. Autor zażalenia wskazał, że okoliczności te miały charakter losowy, nie zawinione przez wyżej wymienioną osobę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Natomiast stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z akt sprawy wynika, że w związku z wniesieniem przez stronę skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 9 maja 2024 r., Przewodniczący Wydziału I WSA w Lublinie wezwał stronę do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1500 zł oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu KRS lub informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS). W wezwaniach określono siedmiodniowy termin do usunięcia wyżej wymienionych braków formalnych, liczony od dnia otrzymania wezwania, jak również zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nie uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych została przesłana na adres strony wskazany w skardze. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, po czym została zwrócona przez pocztę z adnotacją o jej niepodjęciu w terminie przez adresata – została uznana za doręczoną z dniem 31 lipca 2024 r. w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 7 sierpnia 2024 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Opłata nie wpłynęła na konto właściwego sądu administracyjnego, zatem skarga figurowała jako nieopłacona. Nie ulega również wątpliwości, że brak ten nie został uzupełniony w terminie, mimo wezwania. Nie przedłożono również dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu KRS lub informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS). Wobec nie uzupełnienia przez stronę braków formalnych i fiskalnych skargi w zakreślonym terminie, odrzucenie tego pisma przez Sąd administracyjny pierwszej instancji ocenić należy jako zgodne z prawem. Końcowo podkreślić należy, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym może złożyć jedynie wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do jej dokonania, uzasadniając jednocześnie, że niedokonanie tej czynności w terminie nastąpiło bez jej winy (por. art. 86 i art. 87 p.p.s.a.). A zatem dopiero w tym odrębnym postępowaniu mogą być analizowane podnoszone przez stronę w zażaleniu przyczyny nie uzupełnienia braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.