II SAB/Wr 9/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. K. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wydania zaświadczenia w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. UZASADNIENIE W dniu 9 grudnia 2022 r., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Y. K., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę W uzasadnieniu skargi wskazano, iż przed jej wywiedzeniem strona skarżąca w dniu 4 listopada 2022 r. wystąpiła z ponagleniem. Pismem z dnia 26 czerwca 2023 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik nadesłał ponaglenie, na którym widnieje data 20 grudnia 2022 r. W tych okolicznościach ponownie, tj. pismem z dnia 22 września 2023 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania ponaglenia wskazując, iż wezwanie dotyczy ponaglenia z dnia 4 listopada 2022 r., na które powołuje się w skardze. Również w tym przypadku w wezwaniu zakreślono termin 7 dni na dokonanie niniejszej czynności pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej strony w dniu 26 września 2023 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik nie nadesłał wymaganego ponaglenia. Ponadto, brak jest ponaglenia datowanego na dzień 4 listopada 2022 r. w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przywołanych regulacji wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2023, poz. 775, dalej "k.p.a.") organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. W niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że skarga na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wydania zaświadczenia w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę została poprzedzona złożeniem ponaglenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym skargi, przesłanych akt, dokumentów przesłanych przez stronę skarżącą) nie wynika aby przed wniesieniem skargi strona skarżąca złożyła w dniu 4 listopada 2022 r. ponaglenie. Takie ponaglenie złożyła, ale w dniu 20 grudnia 2022 r., czyli już po wywiedzeniu skargi. Tym samym przed jej złożeniem nie zostały wyczerpane przysługujące stronie skarżącej środki zaskarżenia. Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca, pomimo dwukrotnego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanych w wezwaniu czynności, nie przedstawiła w wyznaczonym przez Sąd terminie dowodów potwierdzających, że przed wniesieniem skargi kwestionującej przewlekłość organu, złożone zostało ponaglenie, na które powołuje się w treści skargi. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. i z tego względu niniejszą skargę jako niedopuszczalną odrzucił, stosownie do brzmienia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.