I OW 193/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Wielickiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Wielickim a Wojewodą Małopolskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do sfinansowania kosztów odstrzału redukcyjnego dzików i odłowu dzików wraz z ich uśmierceniem postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić Staroście Wielickiemu ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. UZASADNIENIE Pismem z 13 września 2024 r. Starosta Wielicki (dalej także: "wnioskodawca") złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Wielickim a Wojewodą Małopolskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do sfinansowania kosztów odstrzału redukcyjnego dzików i odłowu dzików wraz z ich uśmierceniem. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzją z 13 września 2023 r. nr SKO.Łow/4175/2/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zezwoliło na odstrzał redukcyjny dzików oraz ich odłów wraz z uśmierceniem w ilości 40 sztuk, orzekając przy tym, że wykonanie odstrzału i odłowu powierza się gminie Wieliczka a nadto orzekając, że koszty wykonania decyzji obciążają powiat wielicki reprezentowany przez Starostę Wielickiego i powinny być pokryte z dotacji celowej z budżetu państwa. W ocenie wnioskodawcy zadania wykonane w ramach realizacji powyższej decyzji należą do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, w związku z czym powinny zostać sfinansowane z budżetu państwa. W odpowiedzi na wniosek Wojewoda Małopolski wniósł o jego odrzucenie, z uwagi na fakt, że w sprawie nie zaistniał spór kompetencyjny w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "ppsa"), względnie o oddalenie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ppsa, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej jest sporem kompetencyjnym, rozstrzyganym przez sąd administracyjny - art. 22 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "kpa"). Rozstrzyganie sporów kompetencyjnych należących do sądów administracyjnych, objęte jest kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 ppsa. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 ppsa, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). W niniejszej sprawie oba organy uważają się za niewłaściwe do rozpoznania sprawy, zatem spór ma charakter negatywny. Spór o kompetencyjny może powstać na gruncie realizacji kompetencji organów do załatwienia konkretnej i indywidualnej sprawy administracyjnej. Istotą rozstrzygnięcia sporu, którego podstawę stanowi rozbieżność stanowisk organów administracji publicznej w zakresie wykładni i stosowania regulacji wyznaczającej właściwość tych organów jest zatem wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy administracyjnej przez wydanie rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie administracyjnej, co do zasady załatwianej w formie decyzji administracyjnej. Zwrócić należy uwagę, że warunkiem rozstrzygnięcia sporu przez wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy jest także stwierdzenie, że rozbieżności interpretacyjne organów na tle regulacji kompetencyjnej mają charakter realny (a nie pozorny), aktualny (a nie potencjalny) i konkretny (a nie abstrakcyjny). Wyłącznie sytuacja, w której organ, do którego strona zwróciła się o załatwienie sprawy, uznaje się za niewłaściwy i przekazuje podanie w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 65 § 1 kpa innemu organowi, zaś organ, któremu podanie przekazano uważa, że nie jest organem właściwym, daje podstawy do wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu na podstawie art. 4 ppsa. Tego rodzaju konfiguracja nie wystąpiła w sprawie, nie doszło bowiem do sytuacji, w której organy przestrzegając obowiązku określonego w art. 19 kpa zakwestionowały swoją właściwość do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej w drodze decyzji administracyjnej lub innego aktu z zakresu administracji publicznej. Sprawa administracyjna dotycząca odstrzału oraz odłowu dzików z terenu miejscowości L., gmina W. została bowiem rozstrzygnięta wskazaną powyżej decyzją z 13 września 2023 r. Kwestią sporną pozostaje wyłącznie rozliczenie kosztów zadań wykonanych w ramach realizacji tej decyzji. Tego rodzaju spór nie ma jednak charakteru sporu kompetencyjnego w rozumieniu art. 4 ppsa, albowiem nie dotyczy tego, który z organów ma rozpoznać sprawę z zakresu administracji publicznej, ale wyłącznie wskazania sposobu finansowania już wydanej w tej sprawie decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2022 r. sygn. akt III OW 201/21). Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela poglądu wyrażonego w powołanym przez wnioskodawcę postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2020 r. sygn. akt II OW 90/20. W ocenie składu orzekającego sprawa nie ma charakteru sporu kompetencyjnego, który może zostać rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny w drodze wskazania organu właściwego do załatwienia sprawy. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 ppsa orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie całego uiszczonego wpisu sądowego orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 ppsa.