II GSK 930/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt I SA/Op 411/09 w sprawie ze skargi D. Spółki z o.o. w P. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa O. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa O., 3. zasądza od Zarządu Województwa O. na rzecz D. Spółki z o.o. w P. kwotę 660 (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I SA/Op 411/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę D. Spółki z o.o. w P. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Opolskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd przyjął następujący stan sprawy. W dniu 8 lipca 2009 r. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła w Opolskim Centrum Rozwoju Gospodarki - Instytucji Pośredniczącej II stopnia - wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. poinformowano wnioskodawcę, że podczas oceny formalnej stwierdzono, iż wniosek nie spełniał szczegółowych warunków charakterystycznych dla poddziałania 1.1.2, zgodnie z punktem 1 Szczegółowego opisu osi priorytetowych RPO WO 2007-2013, gdyż w ramach poddziałania do dofinansowania kwalifikowały się projekty, w których beneficjent miał prawną siedzibę na terenie województwa opolskiego. Z odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców wywiedziono natomiast, iż siedziba prawna przedsiębiorstwa znajdowała się poza terenem tego województwa. Z uwagi na powyższe wniosek Spółki został odrzucony. W złożonym proteście Spółka wskazała, że w dniu 8 czerwca 2009 r. nastąpiła zmiana jej siedziby. W dniu 10 czerwca 2009 r. złożyła wniosek do Sądu Rejonowego dla Ł. [...] Sąd Gospodarczy o zmianę lokalizacji głównego zakładu z W. ul. T. [...] województwo łódzkie na P. ul. B. [...] województwo opolskie. Sąd dokonał stosownego wpisu w dniu 7 lipca 2009 r. w godzinach popołudniowych, co potwierdza postanowienie wraz z zaświadczeniem o dokonaniu wpisu z dnia 7 lipca 2009 r. przedłożone wraz z protestem. Jednocześnie wskazano, że z uwagi na to, że w dniu złożenia wniosku Spółka nie posiadała jeszcze dokumentu potwierdzającego dokonanie zmiany siedziby, wniosek wraz z kompletem dokumentów ze względu na spójność danych, złożony został według danych zawartych w posiadanym wówczas najbardziej aktualnym wypisie z KRS, w którym jeszcze jako siedziba Spółki ujawniony był W. W rozstrzygnięciu protestu z dnia [...] sierpnia 2009 r. Instytucja Zarządzająca uznała, że na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie Spółka dostarczyła nieaktualny KRS przez co zgodnie z Załącznikiem 5 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych (...) - Kryteria wyboru projektów (...) nie spełniła kryterium bezwzględnego pod nazwą Beneficjent uprawniony do składania wniosku, gdzie w zakresie poddziałania 1.1.1 oraz 1.1.2 prawna siedziba beneficjenta winna znajdować się w województwie opolskim. W rozstrzygnięciu podano również, że zgodnie z Informacjami na temat Osi priorytetowych i działań RPO WO 2007-2013, dotyczących poddziałania 1.1.2 Inwestycje w mikroprzedsiębiorstwach, wiersz 19 "Warunki szczegółowe" stanowił, iż w ramach poddziałania do dofinansowania kwalifikować się będą projekty, których beneficjent ma prawną siedzibę na terenie województwa opolskiego (...). Instytucja zarządzająca wskazała także, że zgodnie z Vademecum dla beneficjentów (...) Rozdział 1 - Przygotowanie i wybór projektów ramach RPO WO 2007-2013, podrozdział 1.2.4.1 Ocena formalna przewidywał, iż: (...) W sytuacji, gdy wniosek nie spełnia bezwzględnych kryteriów formalnych (...) wniosek zostaje odrzucony a beneficjent o tym fakcie powiadomiony, zatem beneficjent nie ma możliwości złożenia uzupełnień i stosownych poprawek do dokumentacji projektowej. Jednocześnie zważono, iż Instytucja Zarządzająca w toku rozpoznawania protestu nie mogła odnieść się do jego zarzutów, gdyż oparte one zostały na nowych informacjach, co do rzeczywistej siedziby prawnej wnioskodawcy, natomiast zgodnie z Rozdziałem 2 - Procedura odwoławcza na etapie przedsądowym, pkt 2.12 - Rozpatrzenie protestu, ppkt 3, Wytycznych Instytucji Zarządzającej w zakresie procedury odwoławczej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013, "Protest jest rozpatrywany wyłącznie w oparciu o dokumentację złożoną do konkursu oraz uzupełnioną w trakcie oceny wniosku o dofinansowanie w ramach tego konkursu. Podczas rozpatrywania protestu nie będą brane pod uwagę inne dokumenty, które wcześniej nie zostały dostarczone przez wnioskodawcę w ramach procedury naboru i oceny wniosku, zatem bazować może jedynie na dokumentacji będącej przedmiotem oceny". Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w oddalając skargę D. Spółki z o.o. na powyższe rozstrzygnięcie stwierdził, że ocena projektu przedstawionego przez skarżącą przeprowadzona została w sposób nienaruszający prawa. Sąd pierwszej instancji podał, że istota sporu sprowadzała się do kwestii, czy wniosek Spółki o dofinansowanie projektu spełniał w dacie jego złożenia kryterium bezwzględne, stanowiące, iż prawna siedziba wnioskodawcy winna znajdować się w województwie opolskim. W ocenie Sądu to osoba ubiegająca się o dofinansowanie zobligowana była do wykazania powyższego faktu. Z treści wniosku skarżącej i dołączonego przez nią odpisu z KRS Sąd pierwszej instancji wywiódł, że siedziba Spółki znajdowała się w W. Sąd ten wskazał też, że dopiero z późniejszych dokumentów rejestrowych przedłożonych na etapie postępowania odwoławczego wynikało, iż w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie, pierwotnie wskazywane przez Spółkę dane co do siedziby uległy już zdezaktualizowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał jednak, że brak było w tym względzie rzetelnej informacji ze strony wnioskodawcy pomimo, że był on już w tym czasie w jej posiadaniu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji słusznie zatem Instytucja Pośrednicząca II stopnia, opierając się na danych wskazywanych przez skarżącą w samym wniosku, a potwierdzonych odpisem z KRS z dnia 3 lipca 2009 r., uznała, iż prawna siedziba Spółki usytuowana była w W. w województwie łódzkim. Sąd pierwszej instancji nie podzielił wywodów skarżącej, że już na etapie złożenia wniosku o dofinansowanie, Spółka wskazywała w jego treści oraz przedłożonych załącznikach (Biznesplanie) okoliczność dokonania zmiany swojej siedziby. Wskazanie bowiem innego adresu do doręczeń, niż wskazywana we wniosku siedziba, czy też zawarcie informacji o usytuowanie działalności gospodarczej w innej miejscowości, w sytuacji gdy z przedłożonego odpisu KRS wynikało, że już wówczas skarżąca posiadała też oddział w miejscowości P., powiat o., województwo opolskie, nie dawało w ocenie Sądu podstaw do przyjęcia, że informacje te nawiązywały do kwestii samej siedziby Spółki. Sąd pierwszej instancji podał, że o fakcie dokonanej zmiany siedziby wnioskodawczyni poinformowała Instytucję Zarządzającą dopiero w złożonym proteście. Jednakże podczas rozpatrywania protestu nie mogły być brane pod uwagę inne dokumenty, niż te, które wcześniej zostały dostarczone w ramach procedury naboru i oceny wniosku. W podsumowaniu swoich rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organy nie były władne do samodzielnego ustalania kwestii prawnej siedziby wnioskodawcy, na którym spoczywał obowiązek prawidłowego wskazania i potwierdzenia tej okoliczności stosownym odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego. Od powyższego wyroku D. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną, którą, na podstawie art. 30 d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), zaskarżyła to orzeczenie w całości zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem następujących przepisów prawa: art. 3 § 1, art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na akceptacji stanu rzeczy, w którym - jak ustalił Sąd meriti - Instytucja Zarządzająca dokonała oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu, podczas gdy art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewiduje wyłącznie ocenę projektu. Nie ma więc podziału na ocenę formalną wniosku i ocenę formalną projektu. Nie ma też podziału na ocenę formalną i inną. Z uzasadnienia Sądu nie wynika, że przedmiotem jego oceny może być i była w rzeczywistości wyłącznie ocena projektu, która poprzedza etap zakwalifikowania do programu (art. 30a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W ten sposób naruszono również art. 134, art. 135 p.p.s.a. i art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez ich niezastosowanie. Sąd nie dostrzegł, że skarga nie wytyka wszystkich naruszeń, a te w rzeczywistości mają miejsce, lecz konieczne było ich rozważenie w granicach sprawy, a nie skargi. Taka sytuacja istotnie rzutuje na wynik sprawy, gdyż w drodze prawa do sądu skarżącą pozbawiono korzyści z projektu, art. 5 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art. 133 § 1 i art. 32 p.p.s.a. i art. 15 pkt 2, art. 31 ust. 2 i 4, art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3, art. 18 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. Nr 142, poz. 1590) oraz § 56 pkt 1, § 57 pkt 2 i 3 uchwały Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XXXVII/346/2005 z dnia 26 lipca 2005 r. w przedmiocie Statutu Województwa; poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na nierozważeniu, że Instytucją Zarządzającą jest zarząd województwa (art. 5 ust. 2 ustawy); natomiast w sprawie występuje marszałek województwa, nie wykazuje się on przy tym żadnym umocowaniem do działania w imieniu organu kolegialnego, jakim jest zarząd. W ten sposób naruszono również art. 134, art. 135 p.p.s.a. i art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez ich niezastosowanie. Sąd nie dostrzegł, że skarga nie wytyka wszystkich naruszeń, a te w rzeczywistości mają miejsce, lecz konieczne było ich rozważenie w granicach sprawy, a nie skargi. Taka sytuacja istotnie rzutuje na wynik sprawy, gdyż w drodze prawa do sądu skarżącego pozbawiono korzyści z projektu, § 1 uchwały Zarządu Województwa Opolskiego Nr 3441/2009 z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie zmiany uchwały Nr 1324/2008 z dnia 3 stycznia 2008 r. w sprawie przyjęcia Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013, zmienionej uchwałami Nr 1365/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r., Nr 1419/2008 z dnia 4 lutego 2008 r., Nr 1752/2008 z dnia 15 kwietnia 2008 r., Nr 2101/2008 z dnia 15 lipca 2008 r., Nr 2438/2008 z dnia 9 października 2008 r., Nr 2879/2009 z dnia 5 lutego 2009 r. oraz Nr 3117/2009 z dnia 31 marca 2009 r. - (wprowadzający treść załączników w nowym brzmieniu); załącznik 5 do uchwały poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Sąd pominął, że na stronie 201 tego załącznika przewidziano, że siedziba prawna beneficjenta podlega weryfikacji przez pracowników Instytucji Zarządzającej na podstawie źródła informacji, jakim są dane wnioskodawcy zawarte we wniosku. Podczas gdy Sąd zaakceptował stan rzeczy i włączył w swe ustalenia faktyczne w ślad za Instytucją Zarządzającą, że okoliczność ta została ustalona wyłącznie na podstawie załączników do wniosku. Rubryka źródło informacji wyraźnie je różnicuje na: dane zawarte we wniosku, wniosek oraz załączniki do wniosku. W ten sposób naruszono również art. 141 § 4, art. 135 p.p.s.a. i art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez ich niezastosowanie, w uzasadnieniu wyroku trudno bowiem poszukiwać tych ocen. Sądowi zarzucono naruszenie § 1 uchwały Zarządu Województwa Opolskiego Nr 3441/2009 z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie zmiany uchwały Nr 1324/2008 z dnia 3 stycznia 2008 r. w sprawie przyjęcia Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013, zmienionej uchwałami Nr 1365/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r., Nr 1419/2008 z dnia 4 lutego 2008 r., Nr 1752/2008 z dnia 15 kwietnia 2008 r., Nr 2101/2008 z dnia 15 lipca 2008 r., Nr 2438/2008 z dnia 9 października 2008 r., Nr 2879/2009 z dnia 5 lutego 2009 r. oraz Nr 3117/2009 z dnia 31 marca 2009 r. - (wprowadzający treść załączników w nowym brzmieniu); załącznik 5 do uchwały poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na tym, że Sąd dokonał błędnego odkodowania treści tych norm prawnych i wprowadził pozaprawne kryterium, że wnioskodawca zobligowany jest do wykazania swej siedziby, podczas gdy powyższe przepisy prawa w tym zakresie wymagają, że decydująca jest treść wniosku. Zdaniem Spółki Sąd miesza te kryteria uznając, że nie można czynić zarzutu Instytucji pośredniczącej, gdyż opierała się na danych wniosku oraz potwierdzonych odpisem KRS, podczas gdy powinna ona bazować wyłącznie na danych wniosku, a ewentualne wątpliwości wyjaśnić, art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy polegający na tym, że Sąd zaakceptował stan rzeczy w którym - mimo, że Instytucja Zarządzająca miała określone czytelne kryteria oceny i konkursu - odrzucając projekt skarżącego, z przyczyn o których mowa powyżej i opierając się w tym zakresie na kryterium pozaprawnym (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego zamiast wniosek) naruszyła zasadę uczciwości konkursu. Artykuł 3 § 1, art. 133 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy polegający na tym, że Sąd zaakceptował tłumaczenia organu oraz przyjął je za własne ustalenia stanu faktycznego, że organ nie mógł nadać biegu wnioskowi mimo, że: wprawdzie z wniosku wynikało, że siedziba została przeniesiona na teren województwa opolskiego; projekt będzie realizowany na terenie województwa opolskiego; jednak KRS nie pozwalał na uwzględnienie wniosku wbrew załącznikowi 5 podczas gdy okoliczność tę ustala się na podstawie treści wniosku. Do tego wątpliwości organu rozwiać winna zmiana danych w KRS, która moc prawną uzyskała już w dniu 7 lipca 2009 r. (wniosek złożono w dniu 8 lipca 2009 r.). Załącznik 5 na s. 201 wyraźnie wskazywał, że siedziba podlega weryfikacji, art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 28 ust. 1 pkt 3, art. 30c ust. 3 pkt 1 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy polegający na tym, że Sąd nie dopatrzył się, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a w ten sposób Sąd również wskazane przepisy naruszył uznając, że wnioskodawca winien dokonywać swoich czynności z należytą starannością, powinien przejawiać własną inicjatywę, powinien uregulować własną sytuację prawną, powinien dopełnić wymagań formalnych, nie może obciążać organu za swą nieustabilizowaną sytuację prawną. Taka ocena według skarżącej po pierwsze posługuje się kryteriami celowościowymi i słusznościowymi, podczas gdy zgodnie z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych jedynym kryterium jest legalność. Po drugie za wadliwą ocenę przepisów prawa uznać należy, że wniosek o zmianę siedziby spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest przejawem nieustabilizowanej sytuacji prawnej. Po trzecie takie oceny Sądu - poza tym nie mają oparcia w ustawie - prowadzą do stanu, w którym wnioskodawca - gdyby złożył wniosek w województwie łódzkim - również z tych przyczyn spotkałby się z odrzuceniem złożonego wniosku. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O., ewentualnie o uchylnie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi zgodnie z jej wnioskami, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podała, iż choć w sprawie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, standardy postępowania administracyjnego winny zostać zachowane. W związku z powyższym za niezasadne skarżąca uznała rozważania Sądu, iż organ nie był władny weryfikować okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Spółka wskazała, że z załącznika 5 s. 201 Szczegółowego opisu osi priorytetowych wynikało, iż siedziba wnioskodawcy podlega weryfikacji (expressis verbis), której dokonuje pracownik Instytucji Zarządzającej. Źródłem informacji były dane zawarte we wniosku, zaś powołanie się przez organ i Sąd wyłącznie na załącznik było niewystarczające. Skarżąca podała, że nie popełniła żadnego błędu, gdyż złożyła aktualnie posiadane dokumenty, a we wniosku zawarła stosowne informacje. Zdaniem Spółki podstawą badania planu co do okoliczności siedziby winien być, zgodnie z przepisami prawa miejscowego, wniosek. W razie zaś wątpliwości, konieczne było sprawdzenie danych we wniosku zawartych. W toku takiej weryfikacji okazałoby się, że Sąd rejestrowy zmiany w rejestrze dokonał na dzień poprzedzający złożenie wniosku. Pominięcie tej okoliczności było rażącym naruszeniem prawa. Ponadto zdaniem skarżącej posługiwanie się przez Sąd argumentacją, że wnioskodawcę obciąża staranność oraz że winien mieć on ustabilizowaną sytuację prawną w rzeczywistości zwalnia organ z uwzględnienia powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Poza tym Sąd dowolnie oznaczył miejsce ciężaru dowodu w postępowaniu oraz do weryfikacji rozstrzygnięcia zastosował kryteria inne niż legalność. Wskazując, że Instytucją Zarządzającą jest Zarząd Województwa jako organ kolegialny działający za pośrednictwem uchwał, Spółka zauważyła, że w sprawie występował Marszałek. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak było jednak rozważań, co do upoważnienia i umocowania Marszałka do działania w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Instytucja Zarządzająca - Zarząd Województwa Opolskiego wniosła o pozostawienie skargi bez rozpoznania z powodu naruszenia procedury odwoławczej skutkującego niedochowaniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto stwierdziła, że przepis art. 30d ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zmienia trybu wnoszenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec czego wskutek złożenia skargi bezpośrednio do NSA, zamiast do WSA, nie został przez skarżącą dochowany termin 14 dni, o jakim mowa w art. 30d ust. 1 wyżej wskazanej ustawy. Tym samym skarga, zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 1 tej ustawy, powinna być pozostawiona bez rozpoznania. Instytucja Zarządzająca podała także, że rozstrzygnięcie protestu w dniu [...] sierpnia 2009 r. podpisała wicemarszałek województwa, a więc osoba uprawniona. Protest skarżącej Spółki był zaś przedmiotem obrad zarządu (jako Instytucji Zarządzającej) w dniu [...] sierpnia 2009 r. i został rozpatrzony negatywnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej, jakkolwiek oparte na różnych podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., w istocie wiążą się z wykładnią i stosowaniem przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). W ustawie tej zawarto podstawowe reguły odnoszące się do rozdziału funduszy strukturalnych Unii Europejskiej. Proces rozdziału tych środków pomiędzy poszczególne państwa członkowskie odbywa się na podstawie przepisów prawa wspólnotowego, natomiast ich rozdział w ramach poszczególnych państw odbywa się w zasadzie na podstawie przepisów prawa krajowego. Kwestie związane z ukształtowaniem procedury rozdziału środków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności należą do kompetencji państw członkowskich w zakresie, w jakim nie zostały uregulowane przepisami prawa wspólnotowego. Na gruncie prawa krajowego podstawowym aktem w tym zakresie jest wspomniana wyżej ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w której na podstawie art. 26 ust. 1 wyznaczono instytucji zarządzającej m.in. zadania dotyczące przygotowania szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz wyborów projektów, które będą realizowane w ramach programu operacyjnego. Realizując powyższe zadania Instytucja Zarządzająca - Zarząd Województwa Opolskiego w załączniku Nr 5 do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013 przyjął jako kryterium bezwzględne, iż beneficjentem uprawnionym do składania wniosku dla poddziałania 1.1.2 jest beneficjent, którego prawna siedziba znajduje się w województwie opolskim. Ta siedziba jako kryterium formalne wniosku podlegała weryfikacji. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do kwestii, czy podane przez stronę informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie projektu pozwalały na przyjęcie, iż strona skarżąca ma prawną siedzibę na terenie województwa opolskiego. Sąd I instancji oceniając prawidłowość weryfikacji zgłoszonego wniosku dokonanej przez Instytucję Zarządzającą uznał, iż Instytucja badając wniosek pod względem formalnej zgodności nie miała podstaw do przyjęcia, iż strona skarżąca miała prawną siedzibę na terenie województwa opolskiego, a jedynie, iż na terenie tego województwa prowadziła działalność gospodarczą. Dokonując tej oceny Sąd I instancji nie rozważył jednak należycie, iż strona skarżąca w dołączonym do wniosku o dofinansowanie załączniku Nr 1 o nazwie "Biznesplan dla wnioskodawców ubiegających się o wsparcie w Ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego w pkt C 6.1. podała, iż (...) przedsiębiorstwo podjęło decyzję o zmianie lokalizacji siedziby głównej z W. na P., stosowne dokumenty zostały złożone w sądzie rejestrowym w Ł. (...)". Wbrew odmiennemu poglądowi Sądu I instancji powyższa informacja nie dotyczyła wyłącznie faktycznej zmiany siedziby Spółki, lecz zmiany siedziby prawnej, skoro strona skarżąca powołała się na "stosowne dokumenty złożone w sądzie rejestrowym w Ł.". W tej sytuacji nie chodziło zatem tylko o informację dotyczącą usytuowania działalności gospodarczej w innej miejscowości. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał m.in., iż "Skoro bowiem w dniu 8.06.2009 r. doszło do podjęcia w ramach Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników uchwały Nr [...] o przeniesieniu siedziby Spółki z W. do P. (akt notarialny, Repertorium [...] numer [...]), a także do złożenia w dniu 10.06.2009 r. wniosku do Sądu dla Ł. [...] Sąd Gospodarczy o dokonanie w tym zakresie zmian wpisu w KRS [...], to w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie do Instytucji Pośredniczącej II stopnia w dniu 8 czerwca 2009r., po stronie skarżącej istniała świadomość toczącego się postępowania rejestrowego, o czym nie poinformowano instytucji badającej wniosek pod względem formalnej zgodności". Ta ostatnia konkluzja Sądu nie znajduje więc oparcia w treści informacji zawartej w powołanym wyżej Biznesplanie, w którym strona skarżąca powołała się na decyzję o zmianie siedziby głównej i złożone na tę okoliczność stosowne dokumenty w sądzie rejestrowym. W opisanej wyżej sytuacji decydującego znaczenia przy ocenie złożonego przez stronę skarżącą projektu nie mógł mieć odpis z KRS z dnia 3 lipca 2009 r., w którym podano siedzibę prawną Spółki w W. w województwie łódzkim, skoro w dacie złożenia wniosku (8 lipca 2009 r.) strona skarżąca poinformowała o podjętej decyzji w sprawie zmiany jej siedziby prawnej. Zauważyć przy tym należy, iż w skardze do Sądu I instancji strona skarżąca przekonywująco wyjaśniła, iż z formalnego punktu widzenia dołączono do wniosku jedyny odpis, którym w tym czasie Spółka dysponowała, zaś nowy odpis z uwagi na to, że sąd rejestrowy dokonał wpisu nowej siedziby Spółki w dniu 7 lipca 2009 r. w późnych godzinach popołudniowych, nie mógł być jeszcze wydany. W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, gdyż nie uwzględniała całości dokumentacji złożonej przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast zarzutów skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. pominął, iż w sprawie występował marszałek województwa podczas gdy instytucją zarządzającą jest zarząd województwa. Z akt sprawy administracyjnej wynika bowiem, iż rozstrzygnięcie protestu nastąpiło w formie uchwały Zarządu Województwa Opolskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] (jako Instytucji Zarządzającej), a pismo z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawiadamiające stronę skarżącą o rozstrzygnięciu protestu zostało podpisane przez marszałka województwa, który jako przewodniczący zarządu reprezentował zarząd na zewnątrz (art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa). Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił też zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczących wadliwego - zdaniem Zarządu Województwa Opolskiego - złożenia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego zamiast za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 177 § 1 p.p.s.a.), gdyż w niniejszej sprawie jako przepis szczególny miał zastosowanie w pierwszej kolejności przepis art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dniu od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wprawdzie w tym ostatnim przepisie nie wskazano wprost, iż skargę kasacyjną wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz zawarto odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 30c ust. 2, w którym jest mowa o wznoszeniu skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a to oznacza, iż przy odpowiednim stosowaniu tego przepisu skargę kasacyjną wnosi się bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku na mocy art. 188 p.p.s.a. i art. 30c ust. 2 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. O kosztach postępowania za obydwie instancje orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 200 w związku z art. 193 p.p.s.a.