II OSK 1141/23

SENTENCJA Dnia 19 września 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi M. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 3948/19 uchylającym zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 25/19 i oddalającym skargi J. B. i M. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 listopada 2018 r. nr IFXIV.7840.10.24.2017 w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 3948/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 25/19, i oddalił skargi J. B. i M. S. na decyzję z dnia 15 grudnia 2016 r., nr WOP.7721.175.2016.PB, w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony M. S. w dniu 4 maja 2023 r. W dniu 24 maja 2023 r. M. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem NSA, która została oparta na podstawie art. 271 pkt 2 w zw. z art. 273 § 2 i 3 w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Na wezwanie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego w dniu 17 lipca 2023 r. nadesłał pełnomocnictwo wraz z dowodem opłaty skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w art. 271-285 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ponadto stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, pomimo, że została formalnie oparta na następujących przesłankach, zgodnie z którymi można żądać wznowienia postępowania: - z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.); - w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.); - w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Ponadto w skardze o wznowienie powołano się na przesłankę nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., tj. jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W tym miejscu należy wskazać, że argumentacja skargi o wznowienie w odniesieniu do kwestii pominięcia jako strony postępowania właściciela obiektu infrastruktury technicznej, tj. Spółki O., nie dotyczy interesu prawnego skarżącego, który w tym zakresie nie może skutecznie występować w interesie innego podmiotu i twierdzić, że ww. Spółka została pozbawiona możności obrony swych praw. Przesłanki o wznowienie postępowania sądowego nie stanowi także wskazywane przez skarżącego "rażące naruszenie prawa" przez Sąd Administracyjny, tj. art. 79 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Także argumentacja skarżącego, że wyrok nie zawiera jakiejkolwiek konkretnej jednostki prawnej, co uniemożliwia skarżącemu złożenie skargi konstytucyjnej – nie stanowi przesłanki wznowienia. Nie stanowią także przesłanek wznowienia postępowania okoliczności (np. cofnięcie skargi kasacyjnej) zaistniałe w innej sprawie, w której Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w dniu 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/22. Brak jest podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju okoliczności oznaczają, że w niniejszej sprawie skarżący został pozbawiony możności działania. Nadto ponoszona przez skarżącego argumentacja dotycząca kwestii merytorycznych związanych z zakresem mocy wiążącej ww. uchwały NSA, czy też prawidłowości zastosowania tej uchwały co do zastosowania do określonych przepisów prawa, mocy anten i ich pochylenia – nie stanowi żadnej z przesłanek wznowieniowych, w tym tych wskazanych w ramach przywołanych przez skarżącego podstaw prawnych skargi o wznowienie postępowania. Przywołana przez skarżącego okoliczność, że Spółka ukrywała przed NSA, iż w dniu podejmowania wyroku moce obiektu były już wielokrotnie zwiększone, nie ma w ogóle znaczenia w sprawie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ to jak faktycznie użytkowana jest inwestycja jest odrębnym zagadnieniem od oceny legalności pozwolenia na budowę. Nie są to zatem okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przedstawiona w skardze o wznowienie argumentacja wskazuje, że nie wyczerpano przesłanek wynikających z art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a., co uprawnia Sąd Administracyjny do zastosowania 280 § 1 p.p.s.a. i odrzucenia skargi o wznowienie jako niespełniającej ustawowych wymagań. Argumentacja skargi o wznowienie postępowania wniesionej przez skarżącego opiera się na twierdzeniach, które nie dotyczą sprawy, w której zapadł ww. wyrok NSA, jak i nie dotyczą istoty przesłanek wznowienia postępowania. W konsekwencji stwierdzić należy, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał w skardze ustawowe podstawy wznowienia postępowania sądowego (art. 271 pkt 2, art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a.), to jednak w rzeczywistości podstawy te w świetle uzasadnienia skargi nie występują. Z powyższych względów, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.