II SA/Wa 1515/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego oddala skargę UZASADNIENIE K T. (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dalej, także, jako: Prezes) z dnia [...] maja 2023 r. w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Stan sprawy przedstawia się następująco. Skarżąca złożyła w dniu [...] lutego 2023 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w B. (dalej także, jako: Dyrektor) wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Z wniosku wynika, że strona na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. D. [...] B. D. i Z. pełni zawodową służbę wojskową w JW nr [...] w B., gdzie od [...] lutego 2023 r. została wyznaczona na stanowisko służbowe. Skarżąca we wniosku wskazała, że pozostaje w związku małżeńskim z P. T., żołnierzem zawodowym, który otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery. W aktach sprawy znajduje się umowa nr 94/2006 z dnia 14 lutego 2006 r. o wypłacie ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację z kwatery, zawarta pomiędzy P. T., a Dyrektorem Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. (obecnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w B.). Dyrektor zawiadomieniem z dnia [...] marca 2023 r. poinformował skarżącą o wszczętym na jej wniosek postępowaniu administracyjnym, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. orzekł o odmowie wypłaty skarżącej świadczenia mieszkaniowego. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 21 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2022 r. poz. 1623, dalej także, jako: ustawa) żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia [...] czerwca 2004 r. Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się. W odwołaniu podniosła, że P. T. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery w 2006 r., będąc wówczas w związku z jego poprzednią małżonką E. T., w związku z czym sama skarżąca nie skorzystała z tej formy pomocy. Wskazała również, że w zaistniałych okolicznościach odmawianie jej, jako żołnierzowi zawodowemu, prawa do zakwaterowania w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego jest krzywdzące i niesprawiedliwe, gdyż to poprzednia małżonka P. T. skorzystała z ekwiwalentu pieniężnego przyznanego jej obecnemu mężowi. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2023 r. Prezes utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 21 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust, 6 pkt 1-5 ustawy i podał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy bezspornym jest, że skarżąca jest żołnierzem zawodowym i obecnie pozostaje w związku małżeńskim z P. T., również żołnierzem zawodowym, który na podstawie umowy nr [...] z [...] lutego 2006 r. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia [...] czerwca 2004 r. Kwestią sporną w sprawie jest natomiast prawo do zakwaterowania skarżącej. Należy ocenić, zdaniem Prezesa, czy ww. okoliczności stanu faktycznego, w zestawieniu z dyspozycją art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy, stanowią podstawę odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego K. T.. Dokonując analizy materialnoprawnej ww. przepisów organ odwoławczy stwierdził, że prawo do zakwaterowania, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy, nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu w przypadku określonym w ust. 6 pkt 1 tego artykułu, tj. jeżeli żołnierz zawodowy lub jego małżonek otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery. W treści art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy ustawodawca nie precyzuje żadnych innych okoliczności niejako towarzyszących skorzystaniu z ekwiwalentu pieniężnego, zaś w sposób jednoznaczny wskazuje na negatywną przesłankę, pozbawiającą żołnierza zawodowego prawa do zakwaterowania (w tym do wypłaty świadczenia mieszkaniowego). Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje więc okoliczność, w jakiej dacie obecny mąż skarżącej - P. T., otrzymał ekwiwalent pieniężny oraz fakt, że otrzymał go nie będąc wówczas małżonkiem K. T.. Odpowiadając na zarzuty skarżącej Prezes wskazał, że decydujące znaczenie w sprawie ma sam fakt otrzymania ekwiwalentu pieniężnego przez małżonka żołnierza, czyli jedną z osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 21 ust. 6 ustawy. W istocie samo nabycie tego świadczenia, skutkuje tym, że Dyrektor nie może pozytywnie rozpatrzyć wniosku żołnierza zawodowego ubiegającego się o realizację prawa do zakwaterowania Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że przypadki wskazane w art. 21 ust. 6 ustawy, w jakich żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania dotyczą nie tylko żołnierza, jako osoby uprawnionej do określonego świadczenia, ale i jego małżonka. Skoro zatem skarżąca, w dacie ubiegania się o realizację prawa do zakwaterowania pozostaje w związku małżeńskim z P. T., który otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, to okoliczność ta uzasadniała odmowę wypłaty skarżącej świadczenia mieszkaniowego. Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, o wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie prawa procesowego, tj.; 1. naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji wbrew zasadzie praworządności wynikającej z ww. przepisu i dokonanie interpretacji praw przysługujących żołnierzowi zawodowemu przy zastosowaniu niedozwolonej analogii, dywagacji i domniemań, których skutkiem jest błędna i niedopuszczalna wykładnia przepisów prawa materialnego wymienionych w zaskarżonej decyzji, prowadząca do tego, że skarżącej odmówiono prawa do świadczenia pieniężnego - świadczenia mieszkaniowego wynikającego z przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, które to prawo winno zostać zgodnie z przepisami prawa materialnego skarżącej przyznane, z uwagi na fakt, że otrzymanie ekwiwalentu przez małżonka, który w dniu otrzymania tegoż ekwiwalentu nie był małżonkiem skarżącej oraz ekwiwalent ten wszedł do majątku wspólnego obecnego małżonka skarżącej oraz jego byłej żony, 2. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego oceny w sposób dowolny i wybiórczy, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia mieszkaniowego, podczas gdy wszechstronna i wyczerpująca, oparta na zasadach logicznego rozumowania, wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do biegunowo przeciwstawnego wniosku, tj. ustalenie, że Skarżącej przysługuje prawo do świadczenia mieszkaniowego; 3. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez nieprzeprowadzenie praworządnego i sprawiedliwego postępowania, które wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz przede wszystkim uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, co w niniejszym postępowaniu zostało pominięte; jak również poprzez arbitralne ograniczanie praw podmiotowych skarżącej i pominięcie konieczności maksymalnego ukształtowania ekspektatywy prawa do świadczenia mieszkaniowego, tzn. ekspektatywy spełniającej zasadniczo wszystkie przesłanki ustawowe nabycia tegoż prawa bez względu na stosunek do nich i subiektywne odczucie organu, 4. naruszenie art. 7, art. 7a § 1 i art. 81a K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przedkładanie interesu społecznego nad słuszny interes jednostki w sytuacji ustawowego jednoznacznego uprawnienia żołnierza do otrzymania świadczenia mieszkaniowego, 5. naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez uwzględnienie jedynie interesu społecznego (publicznego) i rozszerzenie interpretacji przepisów w zakresie praw i obowiązków jednostki, które winny być i są literalnie uregulowane w ustawie, a przez to działanie z wyraźnym pokrzywdzeniem skarżącej, 6. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez zaniechanie kierowania się przez organ zasadą bezstronności i równego traktowania oraz interpretację prawa jedynie na korzyść iluzorycznego w tym przypadku interesu społecznego, 7. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Dyrektora Agencji Mienia Wojskowego Oddziału Regionalnego w B. z dnia [...] kwietnia 2023 r. w sprawie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przyznaniu skarżącej prawa do ww. świadczenia pieniężnego; naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: 1. naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy po rozpoczęciu zawodowej służby wojskowej przez skarżącą mąż skarżącej nie otrzymał ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery wobec powyższego prawi do kwatery skarżącej i jej rodziny nie zostało zaspokojone w żadnej postaci, 2. naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy poprzez dowolne, pozbawione podstawy faktycznej przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo od świadczenia mieszkaniowego z uwagi na okoliczność otrzymania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery przez osobę, która w dniu otrzymania tego świadczenia nie była małżonkiem skarżącej, 3. naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy poprzez dowolne, pozbawione podstawy prawnej przyjęcie, iż w systemie prawnym obowiązuje zakaz korzystania z pomocy Skarbu Państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych więcej niż raz, a w szczególności że zasada taka obowiązuje na gruncie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji w której mąż skarżącej otrzyma ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery w 2006 r., a zatem wbrew językowo jednoznacznemu zapisowi wskazującemu na otrzymanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, wypłaconego na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r., 4. naruszenie art. 21 ust 6 pkt 1 ustawy, poprzez zastosowanie wykładni celowościowej i systemowej, wskutek organy obu instancji uznały, że żołnierz nie może otrzymać pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych więcej niż raz podczas gdy w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżąca nie otrzymała pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych ani razu, 5. art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy, poprzez przyjęcie jego rozszerzającej wykładni oraz faktycznym oparciu negatywnego dla strony rozstrzygnięcia na nieznanej ustawie negatywnej przesłance ziszczającej się, rzekomo, gdy osoba, która nie była w tamtym czasie małżonkiem skarżącej będąc żołnierzem otrzymała ekwiwalent pieniężny za rezygnację z kwatery, co w ocenie Skarżącej podważa istotę i charakter prawa żołnierza do zakwaterowania, 6. naruszenie art 21 ust. 6 pkt 1 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie, będące skutkiem wadliwego przyjęcia, że w niniejszej sprawie przyznanie skarżącej świadczenia mieszkaniowego stanowiłoby przyznanie jednej osobie pomocy dwukrotnie, 7. naruszenie art. 23 ust. 9 ustawy przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy po rozpoczęciu zawodowej służby wojskowej skarżąca ani jej małżonek nie otrzymali ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, ani też gdy prawo skarżącej do zakwaterowania nie zostało zaspokojone w żadnej innej postaci, 8. naruszenie art. 21 ust 6 pkt 1 ustawy poprzez przyjęcie, że potrzeby mieszkaniowe skarżącej zostały zaspokojone z uwagi na otrzymanie ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery osobie, która w czasie jej otrzymania nie była małżonkiem skarżącej oraz w sytuacji w której świadczenie to weszło w skład majątku wspólnego żołnierza i byłej małżonki (a więc w tamtej chwili obcych osób dla skarżącej), co do którego świadczenia skarżąca nie miała żadnych praw oraz nie mogło zaspokoić ono jej potrzeb mieszkaniowych oraz w sytuacji w której świadczenie to zostało przyznane w 2006 r. a więc nie wypełnia dyspozycji przedmiotowego przepisu, 9. naruszenie art. 2 i art 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że pominięcie zasady równości i sprawiedliwości społecznej, które nie sprzeciwiają się przyznaniu skarżącej wnioskowanego świadczenia mieszkaniowego, 10. naruszenie art. 18 Konstytucji RP, zapewniającego małżeństwu i rodzinie szczególną ochronę i opiekę Państwa - poprzez odmowę przyznania skarżącej świadczenia mieszkaniowego, które to świadczenie jak uznały organy obu instancji - należałaby się gdyby nie otrzymany przez męża skarżącej ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, która to okoliczność, w ocenie Skarżącej, pozostaje bez znaczenia dla jej uprawnienia do otrzymania świadczenia mieszkaniowego, 11. art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności wynikających z niej dyrektyw zaufania obywateli do państwa i prawa, w sytuacji, gdy organy władzy administracyjnej oraz sądowniczej orzekają naruszając prawa uprawnionego - skarżącej, w zakresie prawa do świadczenia mieszkaniowego - poprzez odmowę przyznania, podczas gdy z obowiązujących przepisów prawa wynika jednoznacznie, że świadczenie to winno być skarżącej przyznane i wypłacone. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. W myśl art. 21 ust. 2 ustawy, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Stosownie do treści art. 21 ust. 6 ustawy, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: 1) otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; 2) otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; 3) nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4) otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36); 5) nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Zawarty w art. 21 ust. 6 ustawy kategoryczny zwrot "nie przysługuje prawo do zakwaterowania" oraz ogólne sformułowanie negatywnych przesłanek realizacji prawa do zakwaterowania, z uwzględnieniem celowościowej i systemowej interpretacji przepisów dotyczących prawa do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, implikują twierdzenie, że żołnierz czy jego rodzina może prawo do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wykorzystać tylko jeden raz. Zamierzeniem ustawodawcy było wyłączenie z powyższego uprawnienia osób, które już skorzystały z pomocy Państwa (ze środków publicznych) na cele mieszkalne (vide wyroki NSA: z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3038/12 oraz z 12 lutego 2015 r., sygn. akt 1037/13). Powyższy pogląd dotyczy również uprawnienia żołnierza zawodowego do świadczenia mieszkaniowego jako prawa pochodnego w stosunku do prawa podstawowego, tj. prawa do zakwaterowania. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżąca jest żołnierzem zawodowym i obecnie pozostaje w związku małżeńskim z P. T., również żołnierzem zawodowym, który na podstawie umowy nr [...] z [...] lutego 2006 r. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia [...] czerwca 2004 r. W ocenie Sądu, w tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych sprawy, niewątpliwie spełniona została przesłanka negatywna do wypłaty skarżącej świadczenia mieszkaniowego, określona w art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy. Istotne jest bowiem to, czy osoba posiadająca obecnie status żołnierza zawodowego lub jej małżonek kiedykolwiek wcześniej skorzystała z jednej z form pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o której mowa w art. 21 ust. 6 ustawy. Podkreślić należy, że przepis art. 21 ust. 6 ustawy posługuje się pojęciem "małżonek" w znaczeniu podmiotowym. Określa dwie kategorie osób, których przedmiotowa norma prawna dotyczy: żołnierza i jego małżonka. Przepis ten nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim został zawarty związek małżeński. Na potrzeby jego stosowania istotne znaczenie ma odpowiedź na pytanie, czy żołnierz lub jego małżonek kiedykolwiek skorzystał z jednej z form pomocy Skarbu Państwa, Agencji lub jednostki samorządu terytorialnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o której mowa w art. 21 ust. 6 pkt 1-5 powołanej ustawy. Jeżeli, jak w sprawie niniejszej, odpowiedź ta jest twierdząca, to żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje uprawnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych, wypracowane na kanwie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, w odniesieniu do stanów faktycznych, w których organy podejmowały rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego na rzecz wnioskodawcy - żołnierza zawodowego, który sam lub jego małżonek nabyli lokal mieszkalny w sposób wskazany w powołanym przepisie. Tego rodzaju okoliczność, tj. nabycie przez małżonków lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji lub jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia - bez względu na datę nabycia takiego lokalu, małżeński ustrój majątkowy między małżonkami w dacie nabycia lokalu, okoliczność czy lokal ten pozostaje nadal własnością małżonka, czy też nie, a także bez względu na okoliczność, czy małżonek w dacie nabycia lokalu pozostawał w związku małżeńskim z wnioskodawcą, czy też nie - traktowana była jako przeszkoda w uznaniu, że żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania, w tym także do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2710/21, treść przepisu art. 21 ust. 6 ustawy nie uprawnia do konstruowania czy wprowadzania jakichkolwiek dodatkowych warunków wyłączających zaistnienie przesłanki negatywnej w nim zawartej. Analiza wszystkich przypadków wyłączenia prawa do zakwaterowania zawartych w punktach 1-5 ustępu 6 art. 21 ustawy dowodzi, że istotny jest jedynie fakt uzyskania pomocy publicznej w określonej formie (ekwiwalentu, odprawy, bonifikaty w cenie nabycia, itp.). Skoro zatem w tej sprawie małżonek skarżącej z takiej pomocy skorzystał, brak było podstaw prawnych do wypłacania skarżącej świadczenia mieszkaniowego w okresie objętym poddaną kontroli decyzją. Analiza wszystkich przypadków wyłączenia prawa do zakwaterowania zawartych w punktach 1-5 ustępu 6 art. 21 ustawy dowodzi, że istotny jest jedynie fakt uzyskania pomocy publicznej w określonej formie (ekwiwalentu, odprawy, bonifikaty w cenie nabycia, itp.). Interpretacja przepisu art. 21 ust. 6 ustawy, zaprezentowana przez skarżącą, stoi w sprzeczności z jego treścią oraz funkcją, jaką miał pełnić, czyli wykluczenia możliwości wielokrotnego korzystania z pomocy Państwa. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (w szczególności tych wskazanych w skardze) albo też przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. W konsekwencji, Sąd nie stwierdził naruszenia opisanych w skardze zasad konstytucyjnych, takich jak zasada demokratycznego państwa prawnego, zasada ochrony czy zasada równości (art. 2, art. 18 i art. 32 Konstytucji RP). Zarzuty skarżącej w tym zakresie wynikają z dokonania wadliwej wykładni wskazanych wyżej przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.