I SA/Gd 374/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 17 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 r. oddalił skargę M. S. na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej. W dniu 2 września 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżący, działając przez pełnomocnika adwokata P. M., wniósł skargę kasacyjną od ww. orzeczenia. Na powyższe pismo procesowe naklejono dwa znaki opłaty sądowej po 200 zł każdy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 września 2011 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 200 zł, stosownie do § 1 pkt 2 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Poinformowano też, że wymienioną kwotę należy uiścić w kasie Sądu bądź na wskazany rachunek bankowy Sądu. Pomimo wezwania, doręczonego pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 28 września 2011 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 95), wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 5 października 2011 r. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują możliwości uiszczenia wpisu znakami opłaty sądowej, jak to uczynił pełnomocnik skarżącego. Przepis art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi bowiem wyraźnie, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W związku z tym unormowaniem nie ma możliwości skutecznego uiszczania wpisu znakami opłaty sądowej, tak jak przed sądami powszechnymi. Znalazło to potwierdzenie w orzecznictwie NSA wydanym w związku z tym przepisem. W postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r., FZ 28/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 4, NSA, oddalając zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucające skargę kasacyjną, od której wpis stały radca prawny uiścił znakami opłaty sądowej, stwierdził, że uiszczenie opłaty sądowej nie może nastąpić w innej formie niż przewidziana w art. 219 § 2 p.p.s.a. Stanowisko to nie budzi wątpliwości (np. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OZ 288/08, LEX nr 493894). Należy przy tym dodać, że art. 219 § 2 p.p.s.a. w tym zakresie był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05, OTK-A 2006, nr 3, poz. 27, stwierdził, że jest on zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał nie podzielił stanowiska wnoszącego skargę konstytucyjną, któremu w postępowaniu sądowoadministracyjnym odrzucono skargę kasacyjną z powodu braku opłaty, że wyeliminowanie w tym przepisie jednej z trzech form opłat sądowych - opłaty znakami sądowymi - jest takim utrudnieniem prawa do sądu, że narusza Konstytucję. Podniósł przy tym, że opłata znakami sądowymi była powszechnie uznawana za uciążliwą organizacyjnie (zob. Komentarz do art. 219 ustawy – Prawo przed sądami administracyjnymi, Małgorzata Niezgódka-Medek, LEX). Z tych względów Sąd uznał, że naklejenie przez pełnomocnika skarżącego na pismo procesowe (skargę kasacyjną) znaków opłaty sądowej w kwocie 400 zł (na marginesie można wskazać, że w wysokości dwukrotnie przewyższającej należny w niniejszej sprawie wpis od skargi kasacyjnej) nie może być prawnie skuteczne. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie wskazanego przepisu, orzekł jak w sentencji postanowienia.