I SA/Wa 1868/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu 22 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego Oddział Regionalny w Warszawie na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr 508/2023 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 13 września 2023 r. Agencja Mienia Wojskowego Oddział Regionalny w Warszawie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr 508/2023 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 50 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) legitymację do wniesienia skargi posiada każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W katalogu "innych przyczyn" niedopuszczalności zaliczyć należy m. in. wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, tzn. taki, który z założenia nie może być skarżącym, podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia. Podmiotem takim jest w szczególności organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym (J.P. Tarno, w: R. Hauser (red.), System Prawa Administracyjnego, Tom 10, "Sądowa kontrola administracji publicznej", 2016, Legalis, § 42, teza 36-37). Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie, który – działając jako organ I instancji – wydał postanowienie z dnia 11 maja 2023 r. nr 1/OW-DN/2023 odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] o powierzchni 0,0020 ha z obrębu [...], na które W. D. wniósł zażalenie do Wojewody Mazowieckiego, a organ odwoławczy to postanowienie uchylił. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego w Warszawie Agencji Mienia Wojskowego nie znajdował się wśród podmiotów mających interes prawny do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że organ, który w I instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie (postanowienie, decyzję), nie posiada legitymacji do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego, nawet gdyby dotyczyło to jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu. Nie może zatem dochodzić do takiej sytuacji, kiedy w jednym postępowaniu zachodzi łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, gdy ten sam podmiot działał jako organ administracji publicznej, a następnie złożył skargę na akt organu odwoławczego o odmiennej treści jako strona, która wnosi o ochronę przed działaniami organu II instancji. W zależności od etapu, na którym znajduje się sprawa z zakresu administracji publicznej, nie może zaistnieć sytuacja, gdy ten sam podmiot zajmuje raz pozycję organu, a kolejnym razem strony postępowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1984 r. sygn. akt III AZP 5/84; OSNC 1985, z. 7, poz. 86 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 550/08, I OSK 1326/18 i I OSK 551/08). Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji.