II SAB/Wr 713/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. M. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 2 lipca 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w opisanym w sentencji postanowienia przedmiocie. Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2024 r. skarżący została wezwany do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia z trybie art. 37 k.p.a., podania numeru PESEL oraz uiszczenia opłaty od wniesionej skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skierowane zostało na adres strony wskazany w skardze. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie, została – po dwukrotnym awizowaniu – zwrócona do sądu. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy przesyłkę zawierającą wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 21 sierpnia 2024 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 28 sierpnia 2024 r. Braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935.) – dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) – dalej jako "k.p.a.". stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a. W przypadku pozostawienia podania strony bez rozpoznania stronie służy skarga do sądu – na bezczynność organu. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują jednak jakichkolwiek wyjątków dla skarg o bezczynność organu w przypadku pozostawienia podania bez rozpatrzenia oraz innych. Wobec czego uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie, tak jak w przypadku innych skarg na bezczynność, dla skutecznego zaskarżenia bezczynności organu, niezbędne jest wcześniejsze wniesienie ponaglenia do – w omawianym przypadku – Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Przy czym sposób rozpoznania tego ponaglenia, nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi do sądu złożonej w przedmiocie bezczynności. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przez stronę skarżącą trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, warunkowało złożenie do Sądu skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Nadto, w niniejszej sprawie, zastosowanie znalazł przepis art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. dotyczący fikcji doręczenia. Zgodnie z § 1 wspomnianego artykułu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. , pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z § 2, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Jak stanowi § 3 w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie z § 4, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Nadto, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak stanowi bowiem art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania strony oraz numer PESEL strony wnoszącej pismo. Skarga zatem nie może być przez Sąd merytorycznie rozpoznana, gdy strona skarżąca nie uzupełni w zakreślonym terminie braków formalnych skargi. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotowa skarga dotknięta jest brakami formalnymi, które nie zostały uzupełnione - pomimo wezwania - w zakreślonym terminie. Wobec powyższego skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.. Brak opłaty od skargi również obligował Sąd do jej odrzucenia, stosownie do treści art. art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.