II OZ 529/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 17 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1644/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2023 r. nr WI-I.7840.5.70.2023.DS w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1644/23, po rozpoznaniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie (dalej jako skarżąca), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2023 r. nr WI-I.7840.5.70.2023.DS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego o 27 lokalach mieszkalnych, garażem podziemnym wielostanowiskowym na 24 miejsca postojowe, pomieszczeniami gospodarczymi, technicznymi, oświetleniem terenu, układem ciągów komunikacyjnych i parkingami oraz 2 zjazdami, wewnętrznymi instalacjami: wody zimnej, ciepłej co., kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektrycznej, teletechnicznej, rozbiórki 6 garaży blaszanych, przebudowa linii nN wzdłuż zachodniej części działki, przebudowa 2 linii SN wzdłuż południowej części działki po istniejących trasach, przebudowa węzła hydrantowego i rozbiórka nieczynnych kabli nN i SN na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy ul [...] w Krakowie". Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowuje trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd wskazał, że zdaniem skarżącej rozpoczęcie realizowania inwestycji oddziałuje na zabezpieczenie przeciwpożarowe budynku istniejącego, gdyż nie zbadano zachowania właściwości przez poprzednio wytyczoną drogę pożarową wedle stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Według jej najlepszej wiedzy, droga prawdopodobnie oznaczona w zaskarżonej decyzji jako droga przeciwpożarowa, jest obecnie zwężona przez postawione słupki zaporowe i nie spełnia norm szerokości przewidzianych w odpowiednich rozporządzeniach w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, co powodowałoby skutek w postaci odcięcia budynku skarżącej od drogi ewakuacyjnej. W ocenie Sądu ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika podnoszona przez skarżącą okoliczność, że na skutek zawężenia drogi przez posadowione słupki zaporowe, droga dojazdowa spełniająca równocześnie do tej pory rolę drogi pożarowej budynku skarżącej, przestała tę funkcję spełniać. Sąd pierwszej instancji uznał, że argumentacja skarżącej oparta jest na przypuszczeniach, co przyznała sama skarżąca, twierdząc, na stronie 10 skargi, że stwierdzenie ograniczenia szerokości ul. [...] i jego konsekwencje dla pełnienia funkcji drogi pożarowej może być obarczone błędami, ponieważ było jedynie przedmiotem analiz Zarządu Wspólnoty i jej pełnomocników przy pomocy dostępnych narzędzi. Skarżąca wniosła zażalenie na opisane wyżej postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 61 § 3 P.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że udzielenie pozwolenia na budowę budynku bez zbadania, czy planowana inwestycja narusza bezpieczeństwo przeciwpożarowe budynku sąsiedniego nie wypełnia znamion niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; 2) art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 232 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550; dalej jako K.p.c.) przez uznanie, że skarżąca jest obowiązana do wskazania dowodów na potwierdzenie faktów; 3) art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. przez uznanie, że w kompetencji wojewódzkiego sądu administracyjnego leży kontrola działalności strony składającej skargę, a nie kontrola działalności administracji publicznej i oparcie rozstrzygnięcia na stwierdzeniu dostarczenia przez skarżącą niewystarczających dowodów na poparcie twierdzeń stawianych w złożonej skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wskutek wykonania zaskarżonej decyzji doszło do powstania skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., których wystąpienie warunkuje udzielenie ochrony tymczasowej, a w zażaleniu nie zdołała podważyć prawidłowego stanowiska Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Zgodnie z powołanym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W okolicznościach tej sprawy podnoszone argumenty, mające przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej sąd nie ocenia prawidłowości tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącej. Nie chodzi tutaj o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Skarżąca nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo powstania takich skutków. Argumentacja przedstawiona na poparcie zasadności wniosku odnosi się do ogólnego twierdzenia, że planowana inwestycja może skutkować odcięciem budynku skarżącej od jedynej dostępnej drogi ewakuacyjnej. Skarżąca podniosła, że droga prawdopodobnie oznaczona w zaskarżonej decyzji jako droga przeciwpożarowa, jest obecnie zwężona przez postawione słupki zaporowe i nie spełnia norm szerokości przewidzianych w odpowiednich przepisach w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca w istocie nie przedstawiła obiektywnych, rzeczywiście istniejących na chwilę wydania zaskarżonej decyzji okoliczności, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogłyby powodować realne i rzeczywiste niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W rzeczy samej argumentacja skarżącej sprowadza się do przedstawienia jej przyszłych obaw odnośnie legalności zastosowanych w projekcie budowlanym rozwiązań, które na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogły być przedmiotem oceny sądu. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać mogą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które powodują realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 643/16, publ.: CBOSA). Należy mieć na względzie, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi, co sprawia, że to na nim będzie ciążył obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w przypadku, gdyby okazało się, że skarga zostanie uwzględniona (por. postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1262/12, CBOSA). Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.