II SAB/Wr 1270/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi I. K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego O. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. UZASADNIENIE I. K. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego O. K. (dalej: skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 22 lipca 2022 r. (data wpływu do organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 17 kwietnia 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że znajdująca się w aktach sprawy decyzja z dnia 31 marca 2022 r. nie została stronie prawidłowo doręczona. W dniu 29 maja 2023 r. organ nadesłał dowód doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 kwietnia 2022 r. Z akt sprawy wynika, że organ w dniu 31 marca 2022 r. wydał decyzję udzielającą skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, a w dniu 8 kwietnia 2022 r. doręczył ją pełnomocnikowi skarżącego. W aktach postępowania znajduje się również wyciąg z wniosku o wydanie karty pobytu z 28 czerwca 2022 r. oraz dowód wpłaty dokonanej 21 kwietnia 2022 r. przez przedstawiciela ustawowego skarżącego tytułem: "opłata za wydanie karty pobytu I. K.". Na wezwanie Sądu Wojewoda w dniu 8 sierpnia 2023 r. oświadczył, że cudzoziemiec odebrał kartę pobytu w dniu 22 lipca 2023 r. oraz nadesłał dowód doręczenia decyzji matce małoletniego skarżącego, z którego wynika, że decyzja została jej skutecznie doręczona w dniu 12 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd stwierdził, że niniejszej skarga na przewlekłość Wojewody podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z tego względu, że została wniesiona po załatwieniu sprawy przez organ. Z akt wynika bowiem, że decyzja załatwiająca sprawę o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wszczętą wnioskiem strony skarżącej, wydana została w dniu 31 marca 2022 r. i doręczona 14 kwietnia 2022 r., a więc przed wniesieniem skargi na przewlekłość, co miało miejsce w dniu 22 lipca 2022 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych spornym było, czy skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po jego zakończeniu, a poprzedzona ponagleniem złożonym w trakcie postępowania administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 p.p.s.a., czy też powinna być rozpoznana z uwzględnieniem art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 marca 2022 r. podjął w składzie siedmiu sędziów uchwałę (uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, ONSAiWSA 2022, nr 3, poz. 34), zgodnie z którą skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przewlekłość postępowania administracyjnego, jako stan faktyczny, nie jest stanem ciągłym, lecz ma swój kres w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Za rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji należy przy tym uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Ustanie przewlekłości postępowania poprzez ostateczne zakończenie postępowania przez organ administracji, należy traktować jako brak przedmiotu zaskarżenia, skutkujący odrzuceniem skargi przez sąd administracyjny ze względu na jego niedopuszczalność z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Badanie przez sąd administracyjny dopuszczalności skargi polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy istnieje przedmiot zaskarżenia, co w realiach niniejszej sprawy oznacza konieczność zbadania, czy na dzień wniesienia skargi istniał zarzucany przez stronę skarżącą stan przewlekłości postępowania. Jeżeli bowiem przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jej niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Przestaje bowiem istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, gdyż nie ma czego kontrolować (por. T. Woś, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, art. 58, Warszawa 2016 s. 528). W niniejszej sprawie decyzja kończąca postępowanie została wydana w dniu 31 marca 2022 r. i doręczona jednemu z dwóch przedstawicieli ustawowych małoletniego skarżącego – jego matce K. K. w dniu 14 kwietnia 2023 r., który w jego imieniu złożył wniosek o udzielenie zezwolenia pobytowego. Data doręczenia decyzji jednemu z przedstawicieli ustawowych znajduje potwierdzenie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej ten akt administracyjny, którego kserokopię nadesłał na wezwanie Sądu Wojewoda (k. 48 akt sądowych). Podkreślić bowiem należy, że w postępowaniu administracyjnym w imieniu małoletniego działali oboje jego przedstawiciele ustawowi – matka K. K. oraz ojciec O. K., przy czym, tylko ojciec działał przez pełnomocnika, o czym świadczy treść udzielonego pełnomocnictwa, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Nie ulega więc wątpliwości, że doręczenie decyzji z dnia 31 marca 2022 r. udzielającej małoletniemu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy nastąpiło w dniu 14 kwietnia 2022 r. jego przedstawicielowi ustawowemu - matce. Tym samym akt ten został, zgodnie z przywołaną uchwałą NSA, uzewnętrzniony i wprowadzony do obrotu prawnego, co poprzedziło wniesienie przez stronę skarżącą skargi na przewlekłość. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę wniesiona została po załatwieniu sprawy przez organ, wobec czego stwierdzić należy brak przedmiotu zaskarżenia i w konsekwencji, zgodnie z przedstawioną wyżej uchwałą NSA, zachodzi konieczność odrzucenia skargi z powodu jej niedopuszczalności. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uwzględnił treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści powołanej regulacji zasadnie wywodzi się moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, a istota tego związania oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w pkt I sentencji. Zwrot uiszczonego wpisu w pkt II postanowienia nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.