III SA/Lu 333/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej: organ odwoławczy, Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania A. T. (dalej: skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] 2019 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii AM, B1, B oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 12 grudnia 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o cofnięcie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, z uwagi na popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat od uzyskania po raz pierwszy uprawnień. Decyzją z dnia [...] 2019 r. organ I instancji działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) dalej: p.r.d. orzekł o cofnięciu skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B i na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej: k.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji skarżąca zarzuciła przede wszystkim naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z 80 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę wszelkich okoliczności ujawnionych w sprawie karnej prowadzonej w związku z przedmiotowym czynem, faktu iż skarżąca nie miała nigdy problemów z prawem oraz była posiadaczką uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi za granicą (Stany Zjednoczone) przez około 18 lat. Skarżąca zarzuciła również, że art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d. nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na zapadły w sprawie prawomocny wyrok karny, a ponadto z uwagi na fakt, że przepis ten został uchylony i nie obowiązuje. Kolegium nie znajdując postaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i ponownie rozpatrując sprawę w pierwszej kolejności zauważyło, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957) do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (ustawy Prawo o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie stosuje się m.in. art. 125 pkt 16 przepisu ustawy zmienianej w art. 2 (ustawy o kierujących pojazdami), który to przepis uchylał art. 140 i art. 140a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z art. 14 ust. 2 powyższej ustawy wynika, że minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Wobec jednak nie określenia tego terminu przez właściwego ministra przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym ciągle obowiązuje. Następnie Kolegium argumentowało, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego L.-Z., sygn. akt IV K [...] z [...] 2018 r. warunkowo umorzono postępowanie karne na okres próby 2 lat wobec skarżącej, oskarżonej o czyn z art. 177 § 1 kodeksu karnego, czyli o to, że 6 grudnia 2017 r. w L. nieumyślnie naruszyła zasady ruchu drogowego w wyniku czego doprowadziła do zderzenia pojazdów, w następstwie czego kierujący drugim pojazdem doznał obrażeń, które spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni. Z przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d. wyraźnie natomiast wynika, że podstawą do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi jest stwierdzenie, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nie jest zatem konieczne skazanie kierowcy prawomocnym wyrokiem, a wystarczające jest stwierdzenie popełnienia przestępstwa na podstawie wyroku. W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, zdaniem organu odwoławczego, że kierowca takie przestępstwo popełnił. Podstawą zastosowania warunkowego umorzenia postępowania musi być bowiem ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Warunkowe umorzenie postępowania oznacza przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie organu odwoławczego, została spełniona przesłanka do cofnięcia skarżącej uprawienia do kierowania pojazdami. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że w przepisie będącym podstawą do wydania zaskarżonej decyzji chodzi o wydanie po raz pierwszy prawa jazdy w Polsce, co wynika z definicji prawa jazdy zawartej w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019, poz. 341) - art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy. Dlatego też dowodzenie, iż strona posiadała uprawnienia do kierowania pojazdami uzyskane w Stanach Zjednoczonych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Kolegium, brak było też podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze na ostateczną decyzję organu skarżąca zaskarżyła decyzję Kolegium w całości zarzucając błąd organu w przyjęciu, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie traktuje się jako wyrok skazujący oraz pominięcie faktu posiadania przez skarżącą uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi około dwudziestu lat. Zdaniem organu, w tych okolicznościach organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontroli legalności w niniejszej sprawie została poddana decyzja cofająca skarżącej uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1,B. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na wstępie zatem należy wyjaśnić, czy przepis ten mógł stanowić postawę rozstrzygnięcia, a więc czy obowiązywał w dacie podjęcia przez organ decyzji, co skarżąca kwestionowała w odwołaniu. Mimo, iż kwestia ta nie jest już przedmiotem zarzutu na etapie postępowania sądowego odniesienie się do tego zagadnienia jest istotne, z uwagi na fakt, że prawidłowo ustalony stan faktyczny musi zostać oceniony w świetle treści właściwej normy prawa materialnego. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, że powyższy przepis został uchylony na mocy art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie natomiast z art. 139 pkt 3 tej ustawy w brzmieniu na dzień wydania decyzji zarówno przez organ I instancji jak i przez Kolegium przepis ten stanowił, że "(...) art. 125 pkt 10 lit. g w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, pkt 13 oraz pkt 16 w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3, 3a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, (...) wchodzą w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.". Równocześnie jednak z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz ustawie Prawo o ruchu drogowym, w art. 14 ust. 1 przewidziano, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (a więc Prawa o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, "przepisów (...) art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się". W ust. 2 tej regulacji przewidziano z kolei, że minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Z powyższej regulacji wynika zatem, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego przepis art. 140 i art. 140a Prawa o ruchu drogowym. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d. mógł mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Jak ustalono Minister Cyfryzacji wydał komunikat z dnia 28 czerwca 2018 r. (Dz. Urz. Ministra Cyfryzacji, poz. 22) jednak wskazany komunikat został wydany na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej i wiąże z wdrożeniem rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie informacji do centralnej ewidencji pojazdów o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) oraz o informacji o jego zwrocie, podobnie jak odrębny komunikat z dnia 22 lutego 2019 r. – w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie danych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów do ponownego wykorzystywania za pośrednictwem usług sieciowych (Dz. Urz. Ministra Cyfryzacji, poz. 5), który został wydany na podstawie art. 12 ust. 2 tej ustawy. Tymczasem, na zasadzie art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawodawca powiązał stosowanie art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami z wdrożeniem innych rozwiązań technicznych, tj. umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq Prawa o ruchu drogowym. Skoro co do tych rozwiązań minister właściwy do spraw informatyzacji nadal nie wydał komunikatu określającego termin wdrożenia, to przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 164/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 8 sierpnia 2019 r ., sygn. akt II SA/Rz 589/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 951/18 i z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 10/19 (dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA), które to stanowisko Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d. decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, że organ ma obowiązek cofnąć uprawnienia w sytuacji zaistnienia okoliczności, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie z kolei z art. 4 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest: 1) wydane w kraju: a) prawo jazdy, b) pozwolenie wojskowe, c) międzynarodowe prawo jazdy; 2) wydane za granicą: a) międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 321 i 322), b) krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. poz. 40 i 44), c) krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, d) krajowe prawo jazdy określone w umowie międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska. 3) zagraniczny dokument wojskowy, określony w umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy oraz krajowego prawa jazdy osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organem odwoławczym, że art. 140 ust. 1 pkt 3a lit.a p.r.d. należy wykładać w powiązaniu z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami. Skarżąca uzyskała w Polsce uprawnienia do kierowania pojazdami po raz pierwszy w dniu 14 marca 2016 r. Nie wykazała też aby prawo jazdy, którym dysponowała wcześniej (amerykańskie ) było prawem jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Pełnomocnik skarżącej do odwołania przedłożył tylko jego kserokopię nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem i bez tłumaczenia na język polski. Kolegium odniosło się do przedłożonego przez pełnomocnika skarżącej dowodu z kserokopii dokumentu amerykańskiego prawa jazdy i nie kwestionując jego treści, trafnie, zdaniem Sądu, oceniło, że w świetle brzmienia przepisów prawa materialnego chodzi o wydane w Polsce prawo jazdy i dowodzenie, iż strona posiadała uprawnienia do kierowania pojazdami uzyskane w Stanach Zjednoczonych nie ma znaczenia dla rozstrzygniecia. Skarżąca tych ustaleń i oceny organu nie podważyła. Pełnomocnik skarżącej nie precyzując zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a mianowicie nie wziął pod uwagę faktu posiadania przez skarżącą uprawnień do kierowania pojazdami za granicą przez 20 lat. Zarzut ten nie może być uznany za trafny w sytuacji, gdy organ uzasadnia z odwołaniem do przepisów prawa dlaczego dokument ten nie może mieć w znaczenia w sprawie, a pełnomocnik skarżącej poza twierdzeniem, że jest inaczej z niczego takich wniosków nie wyprowadza i nie uzasadnia dlaczego to jego stanowisko jest prawidłowe. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nałożony na organy administracji publicznej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie oznacza, że również i na stronie nie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Jak wskazano wyżej kierujący może mieć tylko jedno ważne prawo jazdy (art. 4 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami.). Sąd zauważa przy tym, że Stany Zjednoczone nie są stroną Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b, i że wyjątki od wskazanej wyżej zasady posiadania tylko jednego ważnego prawa jazdy nie dotyczą skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane przez każdego starostę, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą na podstawie krajowego prawa jazdy. Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane na okres 3 lat, nie dłużej jednak niż na okres ważności krajowego prawa jazdy. W myśl natomiast art. 10 ust. 3 tej ustawy szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz innym osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje nieodpłatnie - nie zatrzymując prawa jazdy wydanego w państwie wysyłającym - marszałek województwa mazowieckiego, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych. Z kolei, w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Skarżąca nie wykazała aby taka sytuacja miała miejsce, a z akt sprawy wynika, że przed uzyskaniem w Polsce prawa jazdy złożyła egzamin praktyczny i teoretyczny. W tej sytuacji nie można uznać oceny organu odwoławczego za dowolną. Kolegium, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a., wskazało fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparło, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśniło podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie jest również zasadny zarzut skargi, że organ nie odniósł się do okoliczności ujawnionych w sprawie karnej. Organ odwoławczy wyjaśnił jakie jest znaczenie prawomocnego wyroku karnego umarzającego postępowanie, którą to ocenę w pełni akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że do cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. pkt 3a lit. a p.r.d. nie jest wymagane skazanie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Do zastosowania z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d. wystarczające jest jedynie stwierdzenie popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Takie uregulowanie pozostaje w zgodzie z zasadami prawa karnego, gdzie czym innym jest stwierdzenie popełnienia przestępstwa, a czym innym orzeczenie kary za danego rodzaju przestępstwo. W odniesieniu do rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 9 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.), sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Z przepisu tego wynika, że podstawą zastosowania warunkowego umorzenia musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Warunkowe umorzenie postępowania oznacza tym samym przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa. W przypadku warunkowego umorzenia postępowania sąd karny stwierdza winę oskarżonego, jednak nie wymierza mu kary. Postępowanie karne zostaje w takim przypadku warunkowo umorzone na okres próby, który wynosi od roku do lat 3 (art. 67 § 1 k.k.). W sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d. istotną okolicznością jest samo popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie okoliczności jego popełnienia. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne potwierdza zatem zaistnienie danego czynu. (por. kom. do art. 66 Marek Mozgawa (red), Kodek Karny Komentarz aktualizowany, LEX/el.2019, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie sygn. akt II SA/Ke 1050/16, CBOSA). Uwzględniając powyższe należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d., gdyż skarżąca w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy popełniła przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego L.-Z., sygn. akt IV K [...] z dnia 25 czerwca 2018 r., który warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby 2 lat wobec skarżącej oskarżonej o czyn z art. 177 § 1 k.k., to jest o to, że 6 grudnia 2017 r. w L. nieumyślnie naruszyła zasady ruchu drogowego w wyniku czego doprowadziła do zderzenia pojazdów, w następstwie czego kierujący drugim pojazdem doznał obrażeń, które spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni. Podsumowując, Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad o jakich mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy zgromadziły zupełny materiał dowodowy dla podjęcia rozstrzygnięcia i dokonały jego oceny bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Natomiast fakt, iż ocena ta pozostaje odmienna od stanowiska strony, sam w sobie nie świadczy o wadliwości postępowania administracyjnego, a w dalszej kolejności o błędnej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawa materialnego. Dokonana w sprawie ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, organy uwzględniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały ich prawidłowej oceny prawnej, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a p.r.d., który co należy jeszcze raz podkreślić, do chwili obecnej nie został skutecznie derogowany. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.