VII SA/Wa 1130/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, asesor WSA Paweł Konicki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 marca 2023 r. nr 242/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Wojewoda Mazowiecki (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), decyzją z dnia 23 marca 2023 r., nr 242/OPON/2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351, zwanej dalej: "Pr.bud."), po rozpatrzeniu odwołania A. D. (dalej jako "Skarżący") – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej także: "organ I instancji") z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestorów: M. D., H. U. i P. U., obejmujące zamierzenie inwestycyjne polegające na: rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej - segment wschodni projektowanej na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. A. w W., dzielnicy [...] Do wydania decyzji Wojewody doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ. W dniu 5 maja 2022 r. do Prezydenta [...] wpłynął wniosek inwestorów – M. D. , H. U. oraz P. o udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "przebudowa, rozbudowa, nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej -budynek nr 2 - segment wschodni". Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...], organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia i usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. W dniu 27 lipca 2022 r. do organu I instancji wpłynęły uzupełnione egzemplarze dokumentacji projektowej w odpowiedzi na ww. postanowienie. Prezydent [...] decyzją z [...] sierpnia 2022 r. nr [...], zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestorów obejmujące zamierzenie inwestycyjne polegające na: rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej - segment wschodni projektowanej na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. A .w W., dzielnicy [...]. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniósł A. D. Wspomnianą na wstępie decyzją z 23 marca 2023 r., nr 242/OPON/2023, Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przytoczył treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. i wyjaśnił, że zatwierdzenie projektu w decyzji musi być poprzedzone jego wnikliwą kontrolą przeprowadzoną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W dalszej kolejności, na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda [...] dostrzegł inne braki w dokumentacji projektowej i uznał, że niezbędne jest wyjaśnienie wątpliwości odnośnie ustaleń będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Korzystając zatem z uprawnienia wynikającego z art. 50 k.p.a., pismem z dnia 5 grudnia 2022 r., znak: WI-II.7840.4.10.2022.DS Wojewoda wezwał inwestorów do uzupełnienia braków dokumentacji projektowej. Inwestorzy pismem z dnia 16 stycznia 2023 r. uzupełnili dokumentację projektową oraz złożyli niezbędne wyjaśnienia. Wojewoda wskazał, że ponowna analiza dokumentacji uwzględniająca dokonane uzupełnienia wykazała, że nałożone w toku postępowania odwoławczego obowiązki zostały wypełnione przez inwestorów - nie stwierdzono naruszeń mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż ww. art. 35 ust. 1 Pr. bud. nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Organ II instancji przytoczył treść art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 Pr. bud., określający podstawowe obowiązki projektanta. Po zapoznaniu się z aktami sprawy, Wojewoda stwierdził, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Pr. bud. Inwestorzy do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączyli wymagane prawem dokumenty, spełniając wymogi art. 35 Pr.bud., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestorzy ponadto przedłożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę nr [...] z obr. [...], położonej na terenie W. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszarów Nr [...] i [...], wymienionych w uchwale Nr 76/XXIII/95 Rady Miasta Wesoła z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Wesoła oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Wesoła, położonych w Wesołej Centrum i Wesołej-Woli Grzybowskiej, zatwierdzony Uchwałą Nr 211/LX/98 Rady Miasta Wesoła z dnia 24 kwietnia 1998 r. (dalej: "Plan miejscowy", "MPZP"). Organ odwoławczy zaznaczył, że analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby projektowana rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej - segment wschodni projektowanej na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. A. w W. , dzielnicy W., naruszała ustalenia ww. Planu miejscowego, terenu oznaczonego symbolem MN - teren zabudowy mieszkaniowej niskiej jednorodzinnej. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że zachowane zostały wyznaczone warunki w zakresie zapewnienia miejsc postojowych ca 2-3 miejsca parkingowe na domek lub segment dla budynków jednorodzinnych - zaprojektowano 2 miejsca postojowe, na terenie działki, na segment budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej); obowiązkowe dachy spadziste (z wyjątkiem remontów nie obejmujących konstrukcji istn. budowli i z wyjątkiem budowli zaprojektowanych indywidualnie) - projektowany dach spadzisty 25°; wskaźnik intensywności zabudowy max 0,5 - projektowany 0,41; powierzchnia zabudowana obiektami kubaturowymi nie może przekroczyć ca 55% ogólnej powierzchni działki - projektowana 16,69%; nieprzekraczalna wysokość zabudowy - ca 2,5 kondygnacji - projektowana 2,5 kondygnacji (parter, I piętro, i poddasze użytkowe). Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 2, w tomie III - załączniki projektu budowlanego), prawidłowo sporządzoną analizę nasłoneczniania oraz przesłaniania (rysunki nr PZT.01 i PZT.02, w tomie 1 - projekt zagospodarowania terenu), która wykazała spełnienie wymagań z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") Budynek należy do II kategorii geotechnicznej w warunkach prostych, zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463 ze zm.) wystąpiła konieczność przedłożenia oprócz opinii geotechnicznej dodatkowo dokumentacji badań podłoża gruntowego oraz projektu geotechnicznego. Inwestorzy do projektu budowlanego dołączyli wszystkie ww. dokumenty (str. 17-26 w tomie III - załączniki). Wojewoda odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących niezgodności projektowanej inwestycji z przepisem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych regulującym odległości od granicy z działką sąsiednią wyjaśnił, że pismem z 5 grudnia 2022 r. wezwał inwestorów do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ww. § 12 rozporządzenia. Zdaniem Wojewody, z akt sprawy i wyjaśnień inwestorów wynika, że ściana wschodnia budynku zlokalizowania jest w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki z działkami [...] tylko w przypadku ściany w osi 4 (4’), ściana w tej osi zlokalizowana jest w odległości 3,45 m (wliczając w to projektowane ocieplenie budynku). Jednakże w ww. ścianie, zwróconej w stronę granicy nie zaprojektowano żadnych okien ani drzwi, jedynie otwory wypełnione pustakami szklanymi (luksfery), w związku z czym nie traktuje się tej ściany jako ściany z oknami lub drzwiami, a jako ścianę pełną. Drzwi na taras zewnętrzny parteru zaprojektowane są w ścianie w osi 3, która to ściana zlokalizowana jest w odległości 4,84 m (uwzględniając projektowane ocieplenie) od granicy wschodniej działki - w związku z czym spełnia § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Drzwi na taras zewnętrzy dostępny z proj. poddasza zaprojektowane są w ścianie w osi 2’, która to ściana zlokalizowana jest w odległości 5,81 m (uwzględniając projektowane ocieplenie) od granicy wschodniej działki - w związku z czym spełnia warunki § 12 ww. rozporządzenia. Okno/portfenetr z barierką na kondygnacji poddasza zaprojektowano w ścianie w osi 3’, która to ściana zlokalizowana jest w odległości 4,84 m (uwzględniając projektowane ocieplenie) od granicy wschodniej działki - w związku z czym spełnia § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda wyjaśnił, że w § 12 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, mowa jest o "sytuowaniu budynku" (czyli obiektu budowlanego wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych) zwróconego do granicy ścianą z oknami lub drzwiami, a nie umiejscowieniu zagłębionych w ścianę główną budynku okien czy drzwi. Jednakże po ponownej analizie materiału dowodowego stwierdził, że wskazana sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy oceniając projekt zagospodarowania terenu pod kątem zachowania prawidłowej odległości ściany wschodniej zawierającej okna od granicy z działką sąsiednią (§ 12 rozporządzenia) zwrócił ponadto uwagę, że ściana jest elementem konstrukcyjnym nie tylko całego budynku, ale i jego poszczególnych kondygnacji w rozumieniu § 3 pkt 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Budynek objęty zakresem opracowania posiada załamania elewacji, które sprawiają, że całe odcinki ścian sytuowane są w innej odległości od granicy sąsiedniej działki budowlanej, mianowicie od strony wschodniej będą zachowane następujące odległości - 3,45 m (otwory z wypełnieniem luksferami), 4,84 m (ściana z drzwiami na parterze i ściana z oknem na poddaszu), 5,81 m (drzwi na taras zewnętrzny na kondygnacji poddasza). Wobec powyższych wyjaśnień inwestora oraz po ponownej analizie projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek jest usytuowany zgodnie z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania, dotyczącego braku aktualności mapy do celów projektowych, która zdaniem Skarżącego nie uwzględnia istniejącego szamba na dz. nr ew. [...], Wojewoda wskazał, że ustawodawca w art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. ustanowił wymóg, że projekt budowlany powinien zawierać między innymi projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W myśl natomiast wymagań § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2020 r., poz. 1609 ze zm.): część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządza się na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 2 pkt 7a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako "Prawo geodezyjne i kartograficzne"), jako mapę do celów projektowych rozumie się opracowanie kartograficzne, wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające elementy stanowiące treść mapy zasadniczej lub mapy, o której mowa w art. 4 ust. 2, a także informacje niezbędne do sporządzenia dokumentacji projektowej oraz, z uwzględnieniem art. 12c ust. 1 pkt 1, klauzulę urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3 pkt 3, stanowiącą potwierdzenie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub dokumentów, o których mowa w art. 12a ust. 1, w oparciu o które mapa do celów projektowych została sporządzona albo oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Wojewoda wskazał, że w myśl art. 12b Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przyjęcie wszelkich materiałów do zasobu następuje w wyniku ich pozytywnej weryfikacji przeprowadzanej przez organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Zgodnie z ust. 5a tego artykułu wykonawca prac geodezyjnych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. c oraz i po uzyskaniu informacji o pozytywnym wyniku weryfikacji może umieścić na dokumentach przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonuje prace geodezyjne, powstałych w wyniku tych prac, oświadczenie o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Oświadczenie to jest równoważne z klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3. Powyższe oświadczenie daje pewność organowi zatwierdzającemu projekt budowlany, że został on sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu. Mając to na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie można kwestionować treści mapy zasadniczej opatrzonej taką klauzulą bądź oświadczeniem wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Należy przyjąć, że mapa ta przedstawia aktualny stan faktyczny i prawny odzwierciedlony w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w którym naniesiono na niej projektowaną inwestycję. Organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę musi się jedynie upewnić, czy projekt budowlany sporządzono z wykorzystaniem aktualnej mapy zasadniczej (opatrzonej klauzulą bądź oświadczeniem). Ani art. 34 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. ani inne przepisy prawa nie określają możliwości podważenia przez organ wiarygodności mapy do celów projektowych. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu (rysunek PZT.00, w tom I - projekt zagospodarowania terenu) został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych zawierającej oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Dalej organ wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami ochrony pożarowej. Został spełniony warunek z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odległość między ścianą wschodnią budynku objętego przedmiotową inwestycją i ścianą zachodnią budynku na dz. ew. nr [...] wynosi 8,74 m, natomiast projekt nie przewiduje rozbudowy budynku na całej jego ścianie wschodniej, tym samym w zakresie odległości ściany wschodniej budynku na dz. nr ew. [...] od ściany budynku usytuowanego na dz. nr [...] Wojewoda wyjaśnił, że projekt nie przewiduje zmiany odległości istniejącego budynku od budynku na dz. [...]. Mając na uwadze zastrzeżenia Skarżącego, że planowana rozbudowa zablokuje dla niego w przyszłości możliwość rozbudowy budynku na dz. ew. nr [...] pod kątem warunków ochrony przeciwpożarowej, Wojewoda wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że organy administracji architektoniczno-budowlanej wydając decyzję w sprawie zatwierdzenia inwestycji nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Zbadanie inwestycji pod kątem prawidłowości jej wykonania należy natomiast do kompetencji organów nadzoru budowlanego i nie jest rozważane w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Odnośnie nadbudowy komina segmentu zachodniego, niebędącego przedmiotem opracowania, w ocenie organu odwoławczego sama nadbudowa komina została objęta zakresem przedmiotowej inwestycji, na co wskazują m.in. rys. A.06, A.16, A.17 oraz część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego str. 17. Co więcej, inwestorzy posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla całej dz. nr ew. [...], na której znajduje się budynek mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, segment wschodni i zachodni. W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że dla przedmiotowego budynku - segment wschodni, została sporządzona ekspertyza techniczna stosownie do wymagań § 206 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wspomniana ekspertyza znajduje się na str. 16 w tomie III - załączniki do projektu budowlanego i została sporządzona przez uprawnionego projektanta, który wskazał, że projektowana przebudowa, rozbudowa i nadbudowa przy uwzględnieniu wskazanych uwag nie wpłynie negatywnie na segment zachodni budynku. Dalej odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia dopuszczonej przez Plan miejscowy liczby kondygnacji, Wojewoda wyjaśnił, że jak wynika z ustaleń w przedmiotowej sprawie projektowana inwestycja nie naruszy § 11 pkt 14 MPZP. Ww. przepis nieprzekraczalną wysokość zabudowy ustala na - ca 2,5 kondygnacji. Ustalenie § 11 ust. 14 obejmuje obszary MN, MNL. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy przytoczył treść definicji kondygnacji zawartej w § 3 pkt 16 i 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przypomniał, że wezwał w dniu 5 grudnia 2022 r. inwestorów do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 15 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609 ze zm.) poprzez określenie terenu poziomu przyległego. W odpowiedzi na powyższe inwestorzy wskazali, że rzędna terenu istniejącego i projektowanego są tożsame i wynoszą 104,85 m n.p.m., co potwierdza projekt zagospodarowania terenu rys. PZT00. Ponadto z projektu budowlanego wynika także, że wysokość najniższej kondygnacji projektowanego budynku (piwnic), częściowo zagłębionej w ziemi, wynosi max 197 cm, z czego więcej jak połowa znajduje się poniżej poziomu przyległego terenu. W tej sytuacji kondygnację, w której zgodnie z projektem mieszczą się piwnice oraz garaż, należy uznać za podziemną. Odnośnie spornej ilości kondygnacji, Wojewoda wskazał, że legalna definicja kondygnacji zamieszczona w obowiązujących warunkach technicznych traktuje formalnie poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi jako kondygnację. Plan miejscowy obowiązujący dla przedmiotowej inwestycji wskazuje na nieprzekraczalną wysokość zabudowy - ca 2,5 kondygnacji. Organ odwoławczy zaznaczył, że żaden przepis obowiązującego prawa nie definiuje terminu "połowa kondygnacji". Wobec powyższego kluczowym dla oceny prawidłowości przyjętej w projekcie wysokości 2,5 kondygnacji było ustalenie, co należy rozumieć pod pojęciem "połowa kondygnacji", którym posłużono się w MPZP. Wojewoda wskazał, że wykładnia językowa postanowień Planu skłania do wniosku, że ma to być więcej niż 2 kondygnacje. Połowa kondygnacji ma posiadać charakter osobnego poziomu, gdyż w przeciwnym wypadku byłaby częścią jednego z poziomów. Z istoty kondygnacji wynika, że musi się ona nadawać do normalnego użytkowania. Celem Planu nie jest bowiem tworzenie sztucznie wydzielonych nieużytkowanych poziomów. Organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z pisma Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], intencją odnośnego zapisu Planu było dopuszczenie nadbudowy o jedną kondygnację zaprojektowaną w formie poddasza użytkowego. Zdaniem Wojewody, przy ocenie tej spornej kwestii dotyczącej ilości kondygnacji organ winien kierować się również zasadami logiki i właściwie odczytać intencję miejscowego prawodawcy. Skoro bowiem Plan miejscowy na omawianym terenie (MN) przewiduje około 2,5 kondygnacji, to poddasze użytkowe z założenia winno być niższe niż kondygnacje znajdujące się pod nią. Natomiast projekt przewiduje "poddasze użytkowe", na które składają się pomieszczenia mieszkalne o wysokości - 2,20 m sypialnia 2.02, 2,20 m pokój 2.05, 2,20 m pokój 2.06 (rysunek A.l 1 w projekcie budowlanym), a zatem jest ono niższe niż pełna kondygnacja parteru (h=2,8 m) i pierwszego pietra (h=2,65). W świetle powyższego organ odwoławczy przyjął, że przedmiotowy budynek będzie spełniał warunek określony w Planie miejscowym, dopuszczający budynki do 2,5 kondygnacji nadziemnych. Pomimo tego, że co do zasady poddasze przeznaczone na pobyt ludzi stanowi odrębną kondygnację, to w analizowanym przypadku nie można mówić o niezgodności projektowanego budynku z Planem. W razie wystąpienia bowiem tego rodzaju trudności interpretacyjnych, należy mieć na uwadze charakter przepisów MPZP służących zachowaniu ładu przestrzennego, nie zapominając o tym, iż art. 4 Pr.bud. statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie. Wojewoda nadmienił, że przepisy Planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Ustalenia MPZP wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co oznacza, że ograniczają to prawo. W związku z tym wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów, nie mogą być interpretowane rozszerzająco - bardziej ograniczając prawo własności, niż to wynika z literalnego brzmienia ustaleń planu. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z Planem miejscowym. W sytuacji, w której są spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr.bud., organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Kolejno Wojewoda podkreślił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawiera oświadczenia projektantów o jego sporządzeniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się Adam Dąbrowski, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wywiódł skargę do tutejszego Sądu, zaskarżając decyzję Wojewody w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 10 § 1 k.p.a. i niezawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania stron M. Z. i R. Z. następców prawnych L. Ś. i J. Ś. oraz M. D. i A. B., co jest obowiązkiem organu wynikającym z art. 61 § 4 k.p.a. i brak umożliwienia nowym stronom wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w niniejszym postępowaniu i przedstawienia własnego stanowiska, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. - poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. faktycznej średniej wysokości poddasza użytkowego, lokalizacji szamba na działce nr ew. [...] i odległości zbiornika od granicy działki, przebudowy komina w segmencie zachodnim, który nie jest objęty zakresem projektu budowlanego, - art. 84 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Pr.bud. - poprzez niepowołanie biegłego rzeczoznawcy ds. budowlanych w celu wyliczenia i wyjaśnienia średniej wysokości poddasza użytkowego zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, podczas gdy wymaga to wiadomości specjalnych; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a Pr.bud. poprzez przyjęcie, że projekt budowlany nie narusza zapisów Planu miejscowego o dopuszczalnej ilości kondygnacji, - § 11 pkt 14 Planu miejscowego oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę budynku faktycznie trzykondygnacyjnego, w sytuacji gdy dopuszczalna jest budowa wyłącznie budynków 2,5 kondygnacyjnych i doprowadzenie do umożliwienia zabudowy zbyt wysokiej (o ilości kondygnacji większej niż dopuszczonej w MPZP) oraz naruszającej zasady ochrony ładu i kształtowania przestrzennego dzielnicy Wesoła, - art. 35 ust. 1 pkt. 2 Pr.bud. w zw. z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez uznanie, że zachowane zostały wymagane tym rozporządzeniem odległości ściany wschodniej projektowanego budynku od granicy działki podczas, gdy projekt faktycznie zmierza do obejścia tych przepisów, - art. 35 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. poprzez uznanie kompletności projektu architektoniczno-budowlanego podczas, gdy projekt nie zawiera projektu przebudowy komina w segmencie zachodnim, a przewiduje w części opisowej taką przebudowę, mimo oświadczeń w projekcie, że projekt budowlany nie obejmuje swoim zakresem segmentu zachodniego. Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji jej poprzedzającej a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że Plan miejscowy w § 11 pkt 14 przewiduje teren zabudowy mieszkaniowej niskiej jednorodzinnej z nieprzekraczalną wysokością zabudowy do ca 2,5 kondygnacji. Tymczasem, projekt budowlany złożony przez inwestorów przewiduje w zasadzie trzy kondygnacje nadziemne, tj. parter, piętro i poddasze użytkowe oraz jedną podziemną w postaci piwnicy. Zdaniem Skarżącego, wywody organu odwoławczego odnośnie ilości kondygnacji budynku stanowią niedopuszczalne, samodzielne ustalenie faktyczne prowadzące do naruszenia obowiązującego prawa. Skarżący podkreśla, że łacińskiego określenia ca (circa - około) nie można interpretować w ten sposób, że takie sformułowanie w MPZP dopuszcza także 3 kondygnacje. Przy takim założeniu najprościej byłoby wprowadzić zapis o dopuszczalnych trzech kondygnacjach, a nie wprowadzać zapis połowy kondygnacji, który jest niejasny i nie posiada legalnej definicji. W tej kwestii Skarżący powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1702/18. Skarżący wskazał ponadto na definicję kondygnacji zamieszczoną w § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, która nie uprawnia do przyjęcia, że poddasze użytkowe stanowi połowę kondygnacji podczas, gdy w przedmiotowym projekcie średnia wysokość poddasza przewidziana jest na 2,95 m i poddasze ma pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi tj. sypialnie, pokoje i łazienkę z wc. Wojewoda orzekając w sprawie nie dokonał powyższych obliczeń, ani nie powołał biegłego rzeczoznawcy ds. budowlanych dla wyjaśnienia tak newralgicznej i wymagającej wiadomości specjalnych okoliczności. Organy pominęły przy tym treść przepisu § 72 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, określającego minimalną wysokość pomieszczeń na poddaszu w budynkach jednorodzinnych. Zdaniem Skarżącego, Wojewoda dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z MPZP co do ilości kondygnacji nie uwzględnił również faktu, że piwnica zgodnie z przepisami rozporządzenia jest także kondygnacją niezależnie od tego czy podziemną czy nadziemną oraz faktu, że przedmiotowy budynek położony jest na skarpie przy czym jego część południowa, w której jest garaż, jest niezagłębiona. Piwnica z każdej strony budynku posiada okna, co poddaje w wątpliwość uznanie jej za kondygnację podziemną. Ta okoliczność nie została w stopniu wystarczającym wyjaśniona przez inwestorów, a w sprawie mógł być powołany biegły rzeczoznawca ds. budowlanych, bowiem ostatecznie to Wojewoda dokonuje ustaleń i ocenia projekt budowlany, a nie inwestor. W ocenie Skarżącego budynek został zaprojektowany w taki sposób, by ominąć przepisy rozporządzenia określające minimalną odległość budynku od granicy działki. Odwołując się do wykładni językowej § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zauważył, że w tym przepisie mówi się o całym budynku, a nie jego poszczególnych elementach niezależnie od tego czy części budynku biegną równolegle czy nie do granicy działki. Regulacja dotycząca wymaganych wymiarów (§ 9 ust. 3 rozporządzenia) wskazuje, że określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Z powyższego można wnioskować, że wymagana odległość 4 metrów powinna być zachowana dla całej ściany, w której zlokalizowane są otwory okienne lub drzwiowe. Dalej Skarżący nadmienił, że z decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wynika, że obejmuje on rozbudowę, przebudowę i nadbudowę segmentu wschodniego w zabudowie bliźniaczej, a segment zachodni nie jest objęty opracowaniem. Faktycznie jednak projektant w części opisowej umieścił opis prac wymaganych do dokonania przebudowy komina segmentu zachodniego, co oznacza, że zakresem opracowania faktycznie objęty jest także budynek nr 1 nie stanowiący własności inwestorów. W związku z tym, w projekcie powinien być odrębnie uwzględniony projekt komina w segmencie zachodnim i projekt swoim zakresem powinien obejmować segment zachodni. Przebudowa komina często prowadzi do zmiany parametrów użytkowych budynku i konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowy projekt budowlany nie określa jaki ta zmiana ma wpływ na segment zachodni i w ogóle pomija tę okoliczność. Dodatkowo Skarżący zwrócił uwagę na niewyjaśnienie przez organ odwoławczy okoliczności lokalizacji szamba na działce inwestycyjnej i jego odległości od granicy z działką Skarżącego, co stoi wbrew zasadom wyrażonym w art. 75, 77, 80 k.p.a. Już w trakcie postępowania przed organem I instancji Skarżący w piśmie z 10 sierpnia 2022 r. zwrócił uwagę organu na nieoznaczony na mapie do celów projektowych zbiornik na nieczystości tzw. szambo. Skarżący o okoliczności tej wiedział, ale dodatkowo wskazał organowi na możliwość pozyskania dostępnych publicznie m.in. map miejskich na stronie https://ukosne.um.warszawa.pl załączając zdjęcie w piśmie z 7 marca 2023 r. "stanowisko w sprawie zakończenia postępowania dowodowego". Z informacji tych wynika, że szambo jest umiejscowione niezgodnie z warunkami określonymi w § 34 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem zbiorniki na nieczystości ciekłe, czyli tzw. "szamba" mogą być sytuowane w zabudowie jednorodzinnej w odległości co najmniej 2 m od granicy działki sąsiedniej oraz 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ miał możliwość zweryfikowania tej informacji poprzez dopuszczenie dowodu zgłoszonego przez Skarżącego czego nie uczynił odnosząc się jedyne do waloru dowodowego mapy do celów projektowych. Tym samym, organ nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności lokalizacji szamba o czym dowiedział się z urzędu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2023 r. odpowiedzi na skargę udzielił również uczestnik postępowania – P. U., który wniósł o oddalenie skargi, uznając zarzuty w niej podniesione za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że jest ona bezzasadna, a kwestionowane przez Skarżącego decyzje są zgodne z prawem. Kontroli Sądu poddana została decyzja Wojewody Mazowieckiego z 23 marca 2023 r., nr 242/OPON/2023 utrzymująca w mocy orzeczenie Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2022 r., nr [...] zatwierdzające projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielające pozwolenia na budowę dla inwestorów: M. D., H. U. i P U., obejmujące zamierzenie inwestycyjne polegające na: rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej - segment wschodni projektowanej na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. A. w W., dzielnicy W.. Skarżący podnosi szereg zarzutów względem ww. decyzji, wobec czego – przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonych rozstrzygnięć – należy w pierwszej kolejności podkreślić, że zasada ochrony interesów osób trzecich, wyrażona na gruncie art. 5 ust. 1 Pr.bud., podlega pewnym ograniczeniom wynikającym w szczególności z zakresu oddziaływania przepisów tej ustawy. Stosownie bowiem do ww. art. 5 ust. 1 Pr.bud., obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...), zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Tylko bowiem gdy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu właścicielowi tej nieruchomości, użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Oznacza to, że organ ma obowiązek zbadać okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Pr.bud., wyznaczając obszar oddziaływania obiektu biorąc pod uwagę m.in. konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w ww. przepisach. W sytuacji, gdy z ww. przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciel, użytkownik lub zarządca ma interes prawny w kwestionowaniu konkretnych rozwiązań projektowych. Dlatego też nawet potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi wiązać się z potrzebą zbadania zakresu tego odziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji na nieruchomość podmiotu, który domaga się kontroli jej zgodności z prawem. W tak zarysowanym stanie prawnym, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zobowiązany jest stwierdzić, że w ramach postępowania zainicjowanego odwołaniem Skarżącego, a następnie skargą do tutejszego Sądu, przedmiotem zainteresowania organu odwoławczego oraz Sądu orzekającego, mogły i powinny być te tylko kwestie związane z kontrolowanym pozwoleniem na budowę, które dotyczą uzasadnionego interesu prawnego Skarżącego. Skarżący nie może natomiast skutecznie domagać się weryfikacji przez organy administracji tych rozwiązań objętych pozwoleniem na budowę, które w żaden sposób nie dotyczą ograniczenia prawa do zabudowy jego nieruchomości. Skarżący nie może zatem skutecznie podnosić zarzutów dotyczących ewentualnych wad dokumentacji projektowej w zakresie rzekomej przebudowy komina segmentu zachodniego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. Skarżący nie ma żadnego interesu prawnego, który pozwalałby mu formułować zarzuty odnoszące się do ewentualnej przebudowy tej części budynku, która nie graniczy z należącą do niego nieruchomością i nie ogranicza w jakikolwiek sposób prawa Skarżącego do zabudowy jego działki. Ewentualne nawet nieprawidłowości, sygnalizowane przez Skarżącego, a dotyczące kwestii ingerencji projektowanych robót budowlanych w komin znajdujący się w segmencie zachodnim budynku nie mogą być przedmiotem analizy w niniejszej sprawie. Skarżący może formułować jedynie takie zarzuty, które dotyczą i wynikają z jego interesu prawnego, jako właściciela działki nr ewid. [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji oraz wynikają z udzielonego pozwolenia na budowę. W uzupełnieniu powyższych rozważań Sąd w składzie tu orzekającym dostrzegł, że jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, inwestorzy – wbrew twierdzeniom Skarżącego – posiadają tytuł prawny także do dysponowania segmentem zachodnim budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, a poza tym projekt budowlany obejmuje swym zakresem również te roboty konieczne, które mają być wykonanie w części komina znajdującej się w segmencie zachodnim budynku. Z tych samych powodów pozbawione oparcia są zarzuty Skarżącego dotyczące sygnalizowanego pozbawienia właścicieli innych nieruchomości, znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, tj. działki nr [...], możliwości udziału w postępowaniu. Na tego rodzaju zaniedbanie organów administracji architektoniczno-budowlanej może bowiem powoływać się jedynie strona, która bez własnej winy została pozbawiona prawa do udziału w takim postępowaniu, zakończonym decyzją ostateczną. Zarzut ten – pominięcia w postępowaniu administracyjnym – może zatem skutecznie postawić tylko osoba, której to pominięcie dotyczy, a sąd administracyjny może ten zarzut uwzględnić wyłącznie, gdy podnosi go strona, która nie bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (por. wyrok NSA z 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08; wyrok WSA w Rzeszowie z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1021/17). W niniejszej sprawie zarzut taki mogliby więc stawiać ewentualnie wyłącznie właściciele tej nieruchomości nr ewid. [...] sąsiadującej z działką objętą sporną inwestycją, przy czym osoby te musiałyby wykazać, że pominięcie ich w przedmiotowym postępowaniu nastąpiło bez ich winy. Dokonując natomiast oceny skarżonych decyzji konieczne jest w pierwszym rzędzie przypomnienie, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Pr.bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, albowiem postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r., znak: WI-II.7840.4.10.2022.DS organ odwoławczy wezwał inwestorów do uzupełnienia dokumentacji projektowej, Jak natomiast stanowi art. 35 ust. 4 Pr.bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę było zatem zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego (art. 32 i art. 35 ustawy) oraz przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także z unormowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organy obu instancji prawidłowo dokonały sprawdzenia zgodności rozwiązań przewidzianych w złożonej przez inwestorów dokumentacji projektowej z przepisami obowiązującego na danym terenie MPZP. Z ustaleń organów oraz akt sprawy wynika, że planowane zamierzenie spełnia warunki określone w Planie miejscowym. Nie jest kwestionowane przez Skarżącego, że projektowane przedsięwzięcie spełnia warunki w zakresie zapewnienia miejsc postojowych – wymagane w MPZP ca 2-3 miejsca parkingowe na domek lub segment dla budynków jednorodzinnych – projekt przewiduje 2 miejsca postojowe. Przewidziano również dach spadzisty o kącie nachylenia 25°. Projektowany wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,41, wobec max 0,5 dopuszczalnego w MPZP. Projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 16,69% ogólnej powierzchni działki, podczas gdy według Planu miejscowego wskaźnik ten nie może przekroczyć ca 55%. Sporne jest natomiast zachowanie parametru nieprzekraczalnej wysokości zabudowy. Przepis § 11 pkt 14 MPZP dopuszcza dla terenu inwestycji zabudowę niską jednorodzinną o nieprzekraczalnej wysokości zabudowy do ca 2,5 kondygnacji. Projekt zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] przewiduje natomiast, że planowany do nadbudowy, przebudowy i rozbudowy budynek będzie posiadał piwnicę, parter, I piętro oraz poddasze użytkowe. Skarżący niewątpliwie słusznie dostrzega, że w myśl definicji zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Zdaniem tutejszego Sądu, rację mają jednak organy wyjaśniając, że skoro przywołany wyżej przepis § 11 pkt 14 Planu miejscowego określa dopuszczalną wysokość zabudowy, to nie można we wskazanej w nim liczbie kondygnacji uwzględniać także piwnicy. Chodzi tu bowiem o wysokość obiektu wyrażaną liczbą kondygnacji, dla której piwnica nie ma istotnego znaczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że w istocie już przed planowaną przebudową i rozbudową budynek jednorodzinny na działce nr ewid. [...] nie spełnia tak rozumianego warunku Planu miejscowego, gdyż już obecnie posiada on piwnicę, parter oraz I piętro. Na aprobatę nie zasługuje zarazem twierdzenie Skarżącego, że najniższa kondygnacja przedmiotowego budynku błędnie uznana została za kondygnację podziemną i piwnicę. Z dokumentacji projektowej oraz ustaleń organu odwoławczego wynika jednoznacznie, że wobec całkowitej wysokości tej kondygnacji wynoszącej maksymalnie 197 cm, więcej niż połowa znajduje się poniżej poziomu przyległego terenu. Równocześnie z projektu zagospodarowania terenu (zob. rys. PZT00) wynika, że rzędna terenu istniejącego i projektowanego są tożsame i wynoszą odpowiednio 104,85 m n.p.m. Zgodnie z dyspozycją § 3 pkt 21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez piwnicę należy rozumieć kondygnację podziemną lub najniższą nadziemną bądź ich część, w których poziom podłogi co najmniej z jednej strony budynku znajduje się poniżej poziomu terenu. Stosownie zaś do § 3 pkt 17 ww. rozporządzenia, kondygnację podziemną stanowi kondygnacja zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja. W tej sytuacji najniższą kondygnację w objętym pozwoleniem na nadbudowę, przebudowę i rozbudowę budynku jednorodzinnym, jako tę, której więcej niż połowa została umieszczona w zagłębieniu poniżej przylegającego terenu należy bezwzględnie uznać za podziemną. Bez znaczenia jest przy tym podnoszona przez Skarżącego okoliczność, że w ścianie tej kondygnacji znajdują się okna. Fakt ten nie decyduje o uznaniu wskazanej kondygnacji za podziemną, stanowiącą w istocie piwnicę, której nie można uwzględniać przy ocenie spełnienia warunku nieprzekraczalnej wysokości określonej w § 11 pkt 14 Planu miejscowego. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej między stronami kwestii zachowania wymogu liczby 2,5 kondygnacji powinno mieć zatem wyjaśnienie, jak należy rozumieć pojęcie rzeczonej 0,5 kondygnacji w rozumieniu przywołanego przepisu MPZP. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela stanowisko organów, które wyraża się w odmiennym traktowaniu poddasza użytkowego zaprojektowanego na ostatniej kondygnacji objętego projektem budynku. Oczywistym jest, że poddasze użytkowe powinno posiadać pewne cechy charakterystyczne tylko dla tego typu części budynku i odróżniające je od regularnej kondygnacji. Podstawowym elementem poddasza użytkowego jest bezpośrednie zaprojektowania nad nim połaci dachowych w taki sposób, aby choć część jego stropu nie była wykonana równolegle w stosunku do jego posadzki, w konsekwencji tzw. ściana kolankowa musi być zaprojektowana o wysokości znacznie niższej niż wysokość normalnej kondygnacji. Ścianka kolankowa jest to zewnętrzna ściana poddasza, która usytuowana jest na stropie ostatniej kondygnacji i biegnie wzdłuż połaci dachowej. Na niej opiera się cała konstrukcja więźby dachowej. Jej zadaniem jest przenoszenie obciążeń z dachu na strop i ściany niższej kondygnacji. W badanym przypadku na kondygnacji nazwanej poddaszem użytkowym została zaprojektowana opisana wyżej ściana kolankowa. Ponadto, co wynika wprost z projektu budowlanego, jak również z grafik zamieszczonych w skardze, sporna kondygnacja w najniższym punkcie obejmującym część jej powierzchni (przy ściankach kolankowych) będzie posiadać wysokość niższą niż 1,9 m. Takie parametry rzeczonej kondygnacji powodują, że dla tej części jej powierzchni nie są spełnione minimalne wymagania zawarte w § 72 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dla pomieszczeń zaprojektowanych jak dla regularnej kondygnacji. Przedstawiony przez inwestora przekrój planowanego obiektu uprawdopodabnia, iż omawiane tu "poddasze użytkowe" w istocie nie stanowi więc pełnej dodatkowej kondygnacji, gdyż jej wysokość w najniższym punkcie wynosi poniżej 1,9 m. Uwzględniając tym samym okoliczność, że poddasze użytkowe traktowane jest, z uwagi na wykorzystywanie tylko w części powierzchni określonej obrysem budynku jako niepełna kondygnacja, zdaniem Sądu, spełniony jest warunek Planu miejscowego, o którym mowa w § 11 pkt 14 MPZP. Pogląd ten przyjmowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych właśnie na gruncie wykładni przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gdzie wskazuje się, że poddasze użytkowe, którego jedynie część powierzchni nadaje się do prawidłowego użytkowania, powinno być uznane za pół kondygnacji (zob. m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 1004/13, CBOSA). Przyjęcie poglądu przeciwnego, jak chciałby tego Skarżący, wskazywałoby w gruncie rzeczy na nieracjonalność lokalnego prawodawcy. Nie można przecież przyjąć, że skoro w § 11 pkt 4 Planu miejscowego mowa jest o możliwości realizacji jedynie połowy kondygnacji, to uchwałodawca w ten sposób całkowicie wykluczył dopuszczalność wykonania jakichkolwiek pomieszczeń spełniających wymagania dla uznania ich za kondygnację w świetle definicji zamieszczonej w § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie Sądu, to iż przepis ten nakazuje uznać za kondygnację także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m, nie oznacza jeszcze, że poddasze użytkowe, którego część nie nadaje się do pełnego użytkowania, stanowi pełnowymiarową kondygnację, której realizację wykluczono w przepisach Planu miejscowego. W tym względzie, w przekonaniu tutejszego Sądu zasadne wydaje się przywołanie wniosków wyprowadzonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II OSK 1702/18, CBOSA), na które zresztą mylnie powołuje się Skarżący. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia NSA stanowczo stwierdził, że nie można przepisu obowiązującego planu miejscowego przewidującego wysokość budynku mieszkalnego do 2,5 kondygnacji rozumieć w taki sposób, że nie będzie istotnej różnicy pomiędzy takim przepisem, a przepisem przewidującym wysokość budynku mieszkalnego do 3 kondygnacji. Niemniej Sąd Naczelny wyraźnie podkreślił, że w badanym przypadku z projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją wynikało, iż wszystkie trzy kondygnacje zaprojektowanego budynku to kondygnacje mieszkalne o wysokości w świetle po 2,70 m każda. Inaczej niż ma to miejsce w niniejszej sprawie, NSA w kontrolowanej ww. wyrokiem sprawie dostrzegł, że na trzeciej kondygnacji występują skosy, jednakże o takich wymiarach, że nie powodują one, aby w jakimkolwiek miejscu kondygnacja ta nie spełniała wymogów dotyczących wysokości pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi określonych w § 72 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z projektu budowlanego wynikało bowiem, iż wskazane skosy zmniejszają wysokość w świetle pomieszczeń na trzeciej kondygnacji maksymalnie do 2,37 m. Były one przy tym na tyle niewielkie, że na rysunkach przedstawiających elewacje widok drugiej i trzeciej kondygnacji był taki sam. Stąd NSA uznał, że powoływanie się przez skarżącą kasacyjnie na definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie było trafne, gdyż pomijało to, że według tej definicji kondygnacja to także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Ponownie trzeba natomiast podkreślić, że w niniejszej sprawie tego rodzaju przypadek nie występuje, gdyż jak trafnie dostrzegły organy, uznawane przez Skarżącego za trzecią kondygnację poddasze użytkowe w istocie nie stanowi pełnej dodatkowej kondygnacji w rozumieniu § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia, skoro jego wysokość w najniższym punkcie wynosi poniżej 1,9 m i w pewnej części nie nadaje się ono do prawidłowego użytkowania. Przechodząc do oceny zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy zauważyć, że projekt budowlany zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 2, w tomie III - załączniki projektu budowlanego), a także poprawnie sporządzoną analizę nasłoneczniania oraz przesłaniania (rysunki nr PZT.01 i PZT.02, w tomie 1 - projekt zagospodarowania terenu), która wykazała na spełnienie wymagań z § 13 i 60 rozporządzenia. Jednocześnie analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że zostały zachowane warunki ochrony pożarowej określone w § 271 wspomnianego rozporządzenia. Odległość między ścianą wschodnią budynku objętego przedmiotową inwestycją i ścianą zachodnią budynku na działce Skarżącego nr ewid. nr [...] wynosi 8,74 m, zaś ewentualne zachowanie odległości od budynku posadowionego na działce nr ewid. [...], która nie jest własnością Skarżącego, z przyczyn wyjaśnionych już uprzednio, nie może podlegać kontroli w postępowaniu zainicjowanym jedynie skargą A. D.. Z przedłożonej przez inwestorów dokumentacji wynika ponadto, że inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia w zakresie § 18 i § 19 (odległości miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie przewiduje się zmiany kierunku spływu wód na sąsiednie nieruchomości). Skarżący wskazuje natomiast na naruszenie wskutek projektowanej rozbudowy przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczącego zachowania wymaganych odległości budynku ze ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy działki. Odnosząc się do tego zagadnienia Sąd uznał, że przewidziane w dokumentacji projektowej roboty budowlane nie prowadzą do powstania ściany z oknami lub drzwiami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z nieruchomością Skarżącego. Rację mają organy wyjaśniając, że wskutek planowanej rozbudowy nie dojdzie do niedozwolonego zbliżenia ściany z tego rodzaju otworami do działki Skarżącego. Rozbudowywany budynek od strony wschodniej będzie bowiem posiadał kilka ścian na różnych kondygnacjach, zaś na ścianie, która znajdzie się w odległości zaledwie 3,45 m od granicy z działką nr ewid. [...] należącą do Skarżącego nie przewidziano otworów okiennych i drzwiowych. Z projektu wyraźnie wynika, że ściana ta – pokazana na rysunku jako ściana w osi 4 (4’) zlokalizowana jest w odległości 3,45 m (wliczając w to projektowane ocieplenie budynku). Znajdujące się w niej otwory wypełnione zostały jednak pustakami szklanymi (luksferami), spełniającymi kryteria odpowiedniej odporności ogniowej, co oznacza, że stanowi ona ścianę pełną. W parterze zaprojektowano co prawda drzwi na taras zewnętrzny parteru, lecz przewidziano je w innej ścianie w osi 3, która to ściana zagłębiona została na całej wysokości w odległości 4,84 m (uwzględniając projektowane ocieplenie) od granicy wschodniej działki - w związku z czym zachowany został tu warunek z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Na wysokości poddasza użytkowego w ścianie tej (osi 3) przewidziano okno/portfenetr z barierką, przy czym raz jeszcze wypada zauważyć, że ściana ta na całej swej wysokości i płaszczyźnie została usytuowana jest w odległości 4,84 m od granicy działki. Z kolei drzwi na taras zewnętrzy dostępny z projektowanego poddasza zaprojektowane zostały w znacznie cofniętej ścianie osi 2’, która zlokalizowana jest w odległości 5,81 m (uwzględniając projektowane ocieplenie) od granicy wschodniej działki - w związku z czym również spełnia warunki określone w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Mając to na uwadze Sąd stwierdza, że nie mamy tu do czynienia z jedną ścianą budynku zwróconą w stronę granicy z działką Skarżącego, z lecz kilkoma wyraźnie dającymi się wyodrębnić płaszczyznami, które tworzą odrębnie ściany tej strony (wschodniej) budynku. Żadna ze ścian, która posiada otwory okienne i drzwi nie jest zaś zbliżona na odległość mniejszą względem działki Skarżącego niż 4 m. Nawet natomiast gdyby przyjąć, jak wskazuje Skarżący, że skoro jedna ze ścian (pełna) od strony wschodniej budynku, zostanie w wyniku jego rozbudowy posadowiona w odległości mniejszej niż 4 m, to i tak zdaniem Sądu nie można przyjąć, że wszystkie ściany tej strony (wschodniej) obiektu naruszają tym samym warunki określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Tutejszy Sąd w pełni zgadza się bowiem z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 2021 r. (sygn. akt II OSK 2160/18, LEX nr LEX nr 3265646), w którym zwrócono uwagę, że w architekturze różnych obiektów, często z przyczyn estetycznych lub konstrukcyjnych projektuje się ściany z pojedynczymi lub wieloma przesunięciami czy też częściowo owalne, co powoduje, że ściana budynku jest w różnych jej fragmentach usytuowana w różnych odległościach od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Z tych też względów, Sąd Naczelny uznał, że przy interpretacji § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy uwzględniać przy ustalaniu, czy zachowane zostały odległości w usytuowaniu budynku od granicy sąsiedniej działki, te fragmenty ściany (wykonanej z uskokami), w których umieszczono otwory drzwiowe lub okienne. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie projektowana ściana pozbawiona okien i drzwi, przewidziana w odległości 3,45 m od granicy działki, posiada uskoki, które powodują, że pozostałe jej fragmenty znajdują się w odległości większej niż 4 m od granicy nieruchomości. Można zarazem stwierdzić, że to ściany położone w odległości większej niż 4 m od granicy działki posiadają załamania, które wyraźnie oddzielają ją od ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, usytuowanej w odległości 3,45 m od granicy z działką sąsiednią. W przedmiotowej kwestii wymaga ponadto zauważenia, że wymóg zachowania odpowiednich odległości od granicy działki w przypadku ścian wyposażonych w otwory okienne i drzwiowe wynika z wymagań bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Niemniej wymóg posadowienia ściany oddzielenia pożarowego odnosi tylko do tych ścian budynków, które znajdują się w mniejszej odległości niż minimalne. Jak wynika z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków mieszkalnych (ZL) niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna być mniejsza niż 8 m, zaś w przypadku jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość tę należy zwiększyć o 50%, a zatem do 12 m. Powyższe minimalne odległości powinny być dla projektowanego budynku co do zasady zachowane, o ile w projekcie ściana budynku od strony budynku na działce inwestora nie zostałaby zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana taka stanowi w myśl § 232 ust. 4 rozporządzenia element oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 226 ust. 1 rozporządzenia strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków określone w § 271 ust. 1-7. Projekt przedłożony przez inwestorów przewiduje wykonanie fragmentu ściany równoległej do sąsiedniej zabudowy i działki Skarżącego zbliżonej do granicy na odległość 3,45 m jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego w wymaganej klasie odporności ogniowej i jej wykonanie z materiałów niepalnych. Takie rozwiązanie spełnia zatem wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia stawiane elementom oddzielenia przeciwpożarowego w postaci ścian. Skoro zaś pozostałe ściany, w których znajdują się okna i drzwi zostały przewidziane w odległości większej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, to nie ma podstaw do kwestionowania tego typu rozwiązań z punktu widzenia wymagań przeciwpożarowych. Ponadto, Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organów, które przyjęły, że złożona dokumentacja projektowa została opracowana zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, oraz że jest ona kompletna, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekty zostały przy tym wykonane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pr.bud. Dołączone zostały oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie można zatem postawić organom zarzutu braku odpowiednich ustaleń w przedmiotowym zakresie. Na aprobatę nie zasługują natomiast zarzuty skargi sugerujące naruszenie interesu prawnego Skarżącego, które wiązane są z możliwym zacienianiem części należącej do niego działki sąsiedniej nr [...]. Wskazywane wyżej przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w żadnym razie nie przewidują bowiem jakichkolwiek obwarowań dotyczących przesłaniania i zacieniania gruntów niezabudowanych. Odnoszą się zaś wyłącznie do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestorów nie wynika, ażeby planowane zamierzenie w jakikolwiek sposób ograniczało możliwość zabudowy działki Skarżącego, bądź też by nieruchomość ta wskutek projektowanej inwestycji nie mogła być w dalszym ciągu użytkowana w sposób zgodny z jej przeznaczeniem. Wreszcie Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących sporządzenia dokumentacji projektowej na nieaktualnych mapach oraz niewyjaśnienia przez organ odwoławczy okoliczności lokalizacji istniejącego zbiornika na nieczystości ciekłe na działce inwestycyjnej i jego odległości od granicy z działką Skarżącego, które to szambo nie zostało oznaczone na mapie do celów projektowych. Wojewoda niewątpliwie słusznie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządza się na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii. Według art. 2 pkt 7a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jako mapę do celów projektowych rozumie się opracowanie kartograficzne, wykonane z wykorzystaniem wyników pomiarów geodezyjnych i materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające elementy stanowiące treść mapy zasadniczej lub mapy, o której mowa w art. 4 ust. 2, a także informacje niezbędne do sporządzenia dokumentacji projektowej oraz, z uwzględnieniem art. 12c ust. 1 pkt 1, klauzulę urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3 pkt 3, stanowiącą potwierdzenie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub dokumentów, o których mowa w art. 12a ust. 1, w oparciu o które mapa do celów projektowych została sporządzona albo oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Wojewoda słusznie wskazał, że w myśl art. 12b Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przyjęcie wszelkich materiałów do zasobu następuje w wyniku ich pozytywnej weryfikacji przeprowadzanej przez jednostki geodezyjne i kartograficzne pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Zgodnie z ust. 5a tego artykułu, po pozytywnym wyniku weryfikacji, na dokumentach przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonano prace geodezyjne, umieszczane jest oświadczenie o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Oświadczenie to jest równoważne z klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3. Powyższe oznacza, że zamieszczenie klauzuli urzędowej o przyjęciu mapy zasadniczej do zasobu geodezyjnego potwierdza jej aktualność. W sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na tego rodzaju mapie aktualnej na dzień złożenia wniosku przez inwestorów, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły skutecznie kwestionować złożonej dokumentacji. Jeśli natomiast Skarżący uważa, że na działce inwestycyjnej istnieją obiekty lub urządzenia nie objęte ewidencją geodezyjną może zawiadomić o tym fakcie organy nadzoru budowlanego, które są właściwe do podjęcia odpowiednich działań w przypadkach realizacji robót budowlanych niezgodnie z przepisami bądź bez wymaganych pozwoleń lub zgłoszeń. Reasumując Sąd stwierdził, że organy podjęły wymagane czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i zastosowały do niego właściwe normy prawa materialnego. Sformułowane w skardze zarzuty należało zaś ocenić jako niezasadne. Sąd z urzędu nie dostrzegł poza tym innych naruszeń prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.