III SA/Kr 25/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 3 listopada 2022 r. WP-VII.8640.480.2022 w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 3 listopada 2022 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 sierpnia 2022 r. o pozbawieniu E. D. (dalej: "skarżący") statusu bezrobotnego. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a."), art. 33 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. j. Dz. U. z 2022, poz. 690 ze zm., dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa uznał skarżącego z dniem 17 grudnia 2021 r. za osobę bezrobotną. Decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy wskazując, że skarżący nie spełnił warunków jego przyznania – nie wykazał posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia, ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku. W dniu 28 stycznia 2022 r. skarżący zadeklarował udział w tworzeniu i realizacji Indywidualnego Planu Działania zgodnie z art. 34a ustawy o promocji zatrudnienia. Wskazano w nim, że działania do zastosowania przez Urząd w ramach pomocy określonej w ustawie obejmują: przedstawienie propozycji pracy, wydanie skierowania do pracy. Skarżący oświadczył, że został poinformowany, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia w przypadku odmowy podjęcia lub przerwania IPD zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. W dniu 25 maja 2022 r. skarżący otrzymał skierowanie do pracy do Ośrodka Szkolenia Kursowego i Ustawicznego. Skarżący oświadczył, że przesłał CV, ale pracodawca się z nim nie skontaktował. Na podstawie przeprowadzonej ze skarżącym rozmowy rozliczono skierowanie. Do akt sprawy skarżący przedłożył potwierdzenie wysłania maila z załączonym CV skarżącego. W dniu 27 czerwca 2022 r. wydano kolejne skierowanie do pracy dla skarżącego w [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jako datę rozliczenia skierowania wskazano dzień 11 lipca 2022 r., następnie zmieniono ją na 3 sierpnia 2022 r. W skierowaniu znalazło się pouczenie, że odmowa bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie skutkować będzie pozbawieniem statusu bezrobotnego. W piśmie z dnia 18 lipca 2022 r. skarżący wskazał, że w dniu 7 lipca 2022 r. o godzinie 11:57 zadzwonił pod numer wskazany na skierowaniu do pracy, osoba która odebrała telefon, poprosiła skarżącego o kontakt w dniu 12 lipca 2022 r. o godz. 15. W dniu 12 lipca 2022 r. skarżący skontaktował się z wskazanym numerem telefonu o godz. 14.57, ale nikt nie odebrał, zostawił więc wiadomość z prośbą o kontakt. Dnia 14 lipca 2022 r. zadzwoniono do skarżącego, otrzymał również SMS z prośbą o pilny kontakt. Zgodnie z instrukcjami, skarżący skontaktował się z osobą wskazaną przez pracodawcę, ale nikt nie odebrał telefonu, zostawił wiadomość na automatycznej sekretarce. W sporządzonej w dniu 20 lipca 2022 r. notatce służbowej wskazano, że z treści skierowania do pracy wynika, iż możliwy jest zarówno osobisty, jak i telefoniczny kontakt z pracodawcą. W dniu 11 lipca 2022 r. skarżący zgłosił się na termin wizyty w Grodzkim Urzędzie Pracy celem rozliczenia skierowania. Po skontaktowaniu się z pracodawcą, przedłużono skarżącemu termin rozliczenia skierowania do 3 sierpnia 2022 r. Skontaktowano się pracodawcą, który potwierdził aktualność oferty oraz wskazał, że inne osoby, które otrzymały skierowanie z Urzędu Pracy nie mają żadnego problemu z kontaktowaniem się w sprawie pracy. Pracodawca wskazał, że skarżący nie kontaktował się z nim. W dniu 18 lipca 2022 r. pracownik GUP, w obecności skarżącego, skontaktował się z pracodawcą i zaproponował umówienie spotkania. Skarżący odmówił wskazując, że wszystkie firmy ochroniarskie są takie same i nie chciał kontynuować rozmowy. Poinformowano skarżącego o konieczności umówienia się na spotkanie z pracodawcą, ponieważ rozliczenie skierowania wymaga jego podpisu. Z notatki służbowej z dnia 3 sierpnia 2022 r. wynika, że skarżący zgłosił się na wizytę w Urzędzie Pracy i poinformował, że nie kontaktował się więcej z pracodawcą. Z pisma z dnia 3 sierpnia 2022 r. wynika, że skarżący nie zgłosił się do pracy wskazanej na skierowaniu. Decyzją z dnia 12 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa pozbawił skarżącego statusu bezrobotnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba, która po otrzymaniu skierowania nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dla dorosłych, stażu prac społecznie użytecznych lub innej formy pomocy określonej w ustawie o promocji zatrudnienia. W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił, że na skierowaniu do pracy nie wskazano osoby, z którą powinien skontaktować się skarżący, podniósł, że mimo zapewnień w GUP okazało się, że praca niekoniecznie będzie w Szpitalu [...]. Pokreślił, że ma udokumentowane wszystkie próby kontaktu i nagrane wiadomości. Zarzucił ponadto naruszenie Konstytucji – art. 31 oraz 65 i art. 10 Kodeksu pracy. Decyzją z dnia 3 listopada 2022 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu organ wskazał, że po otrzymaniu w dniu 27 czerwca 2022 r. skierowania skarżący nie podjął zatrudnienia, co wyczerpuje przesłanki wskazane w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia po dniu skierowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: - naruszenie art. 2, art. 31, art. 65 Konstytucji RP oraz art. 10 Kodeksu pracy oraz błędne, wysoce krzywdzące i niesprawiedliwe zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uznanie, że w okresie od 28 czerwca do 14 września 2022 r. był zarejestrowany, jako osoba bezrobotna. Wniósł ponadto o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 7 marca 2023 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Ponadto wskazał, że rejestracji jako bezrobotnego dokonano w Referacie Aktywizacji Osób z Niepełnosprawnością. W ocenie skarżącego referat ten zajmuje się kierowaniem do różnych firm osób z niepełnosprawnością, które przysparzają tym firmom znacznych korzyści. Podniósł, że w jego ocenie, działanie GUP jest wadliwe i nie realizuje on nałożonych ustawą zadań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Zgodnie z art. 33 ust 2 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. Jak stanowi art. 34a ustawy o promocji zatrudnienia powiatowy urząd pracy, udzielając bezrobotnemu pomocy określonej w ustawie, przygotowuje indywidualny plan działania. Indywidualny plan działania może być przygotowany również dla poszukującego pracy (ust. 1). Wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 o promocji zatrudnienia podstawową usługą rynku pracy jest pośrednictwo pracy, które polega m. in. na udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych (art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia). W niniejszej sprawie niesporne było, że skarżący został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Zadeklarował chęć udziału w tworzeniu Indywidualnego Planu Działania, który obejmował m. in. przedstawienie odpowiednich propozycji pracy, wydanie skierowania do pracy. Skarżącemu zostały wydane dwa skierowania do pracy. Pierwsze, zostało uznane przez GUP za rozliczone - z uwagi na wykazanie przez skarżącego, że przesłał swoje CV na adres pracodawcy, a pracodawca nie odpowiedział na maila skarżącego. W odniesieniu do drugiego skierowania – skarżący wskazał, że nie mógł się skontaktować z pracodawcą, który nie odbierał od niego telefonu. Na skierowaniu znalazło się pouczenie, że odmowa bez uzasadnionej przyczyny podjęcia zatrudnienia lub innej pomocy określonej w ustawie skutkować będzie pozbawieniem statusu bezrobotnego. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zasadnie przyjęto, że w sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego. Brak realizacji przez skarżącego skierowania do pracy niewątpliwie stanowi o niepodjęciu pomocy wskazanej ustawie. Podkreślić bowiem należy, że skarżący (zgodnie z treścią notatki urzędowej) odmówił udziału w spotkaniu z pracodawcą wskazując, że nie odpowiada mu praca w firmie ochroniarskiej. Jedynym z podstawowych zadań organów jest pośrednictwo pracy, tj. pomoc bezrobotnym w uzyskaniu zatrudnienia. Jednym z podstawowych obowiązków bezrobotnego jest stawiennictwo do wskazanego przez Grodzki Urząd Pracy pracodawcy celem ustalenia możliwości zatrudnienia. Podkreślić należy, że stawiennictwo u potencjalnego pracodawcy nie oznacza jeszcze podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia. Co więcej, bezrobotny ma możliwość niepodjęcia zaproponowanego mu zatrudnienia z uzasadnionej przyczyny. Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść organ musi ustalić w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które nie miał on wpływu, na przykład nagła choroba lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź, - zdarzenia, których zainteresowany nie mógł przewidzieć nawet przy dołożeniu należytej staranności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2018 r. II SA/Sz 1087/17). Wbrew twierdzeniom skarżącego, zdarzenia związane z przytoczonymi przez niego okolicznościami nie wyczerpują znamion "uzasadnionej przyczyny" pozwalającej uwzględnić naruszenie podstawowego obowiązku bezrobotnego, który sprowadza się do stawienia się u wskazanego pracodawcy w celu ustalenia możliwości zatrudnienia. Należy bowiem wskazać, że skarżący podnosił brak możliwości kontaktu z pracodawcą, jako przyczynę braku realizacji skierowania. Tymczasem, z akt sprawy wynika, że skarżący w czasie wizyty w GUP miał możliwość umówienia się na spotkanie z pracodawcą, jednakże dobrowolnie z niego zrezygnował, wskazując, że nie jest zainteresowany podjęciem pracy w firmie ochroniarskiej. Podkreślić należy, że obowiązkiem bezrobotnego (o których skarżący został pouczony) jest obowiązek aktywnego poszukiwania pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Podkreślić należy, że skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, ani nie podnosił w toku postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego, aby praca wynikająca ze skierowania nie była dla niego odpowiednia. Wyraził on jedynie swój pogląd dotyczący firm ochroniarskich na spotkaniu z pracownikiem GUP. W ocenie Sądu brak realizacji skierowania przez skarżącego stanowi podstawę do pozbawienia statusu bezrobotnego, o której mowa w art. 33 ust. 3 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia. Sąd nie podziela podniesionego w skardze zarzuty naruszenia norm Konstytucji – art. 2, 31, ani 65 Konstytucji RP. Należy bowiem wskazać, że obowiązek uczestniczenia w formach pomocy osobom bezrobotnym nie stanowi ani naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego, ani zasady równości, czy wolności wyboru zawodu. Trzeba bowiem podkreślić, że osoba, która decyduje się na rejestrację jako osoba bezrobotna zobowiązana jest do realizowania obowiązków, które zmierzają do podjęcia zatrudnienia. Równocześnie, osoba bezrobotna nie jest w żaden sposób "przymuszana" do wyboru określonego zatrudnienia, ma możliwość niepodjęcia go z uzasadnionych przyczyn, a równocześnie konsekwencją nieuzasadnionej rezygnacji z zaproponowanego zatrudnienia jest pozbawienie statusu bezrobotnego. Podkreślić należy, że decydując się na rejestrację jako osoba bezrobotna, dana osoba akceptuje warunki tej rejestracji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowym zastosowaniem norm prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się w niej naruszeń skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.