VI SA/Wa 2037/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nakładającą na A. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości 3000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] lutego 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymał do kontroli autobus nr rej. [...] będący własnością A. K. prowadzącej na podstawie zezwolenia nr [...] regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...], kierowany przez D. W. W protokole kontroli ważenia [...] stwierdzono, że kierowca początkowo nie zareagował na sygnał zatrzymania, zatrzymał się z opóźnieniem w miejscu, gdzie nie ma przystanku i wysadził 4 osoby, które przewoził ponad liczbę miejsc określonych w dowodzie rejestracyjnym, a następnie po pobraniu dokumentów przez kontrolerów kontynuował jazdę na linii regularnej. W czasie tej jazdy kierowca wysadził jedną osobę przy ul. P. w L. tj. w miejscu, które nie jest wymienione w rozkładzie jazdy. Nie zatrzymywał się także na przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy. Kierowca podpisał protokół kontroli i zaznaczył, że nie zatrzymywał się na przystankach, ponieważ nikt na nich nie wysiadał ani nikt nie wsiadał. Kierowca przesłuchany w dacie kontroli jako świadek wyjaśnił, że miał zbyt dużą liczbę pasażerów, zatrzymał się więc do kontroli po przejechaniu około 100 m i 4 osoby wysiadły poza przystankiem zanim nadjechali kontrolerzy. Potwierdził, że w L. zatrzymał się na przystanku przy ul. P., a jazdy niezgodnej z rozkładem jazdy dopuścił się samowolnie. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na A. K. prowadzącą regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym karę pieniężną w wysokości 3000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Powołał się na art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007 r. poz. 874 z późn. zmianami, dalej zwana utd) i lp.2.2 załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że kierowca zatrzymywał się na przystankach nie wymienionych w rozkładzie jazdy, a jednocześnie wysadzał pasażerów w miejscu do tego nie przeznaczonym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. K. zaskarżając ją w całości. Zarzuciła naruszenie art. 10 kpa poprzez naruszenie praw strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenie art. 68 utd, 72 pkt 1utd, art. 73 ust.1 pkt 4 i 5 oraz art. 75 kpa. Podniosła, że niedopuszczalne jest, aby kierowca, który w czasie kontroli występował jako "kontrolowany", jednocześnie był przesłuchany jako świadek. Kierowca w czasie kontroli był traktowany jako pełnomocnik strony i nie mógł być świadkiem. Wszelkie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na niekorzyść strony, a przyczyną zatrzymywania się na niewłaściwych przystankach było zatrzymanie rozkładu jazdy przez kontrolerów. Strona nie mogła się wypowiedzieć przed zakończeniem postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 1 i 2, art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 72 pkt 2, 3 i 5 , art. 20 ust. 1 i ust. 1a, art. 22 ust. 1-4 oraz art. 87 ust. 1 i 92 ust. 2 i ust. 4 utd. W uzasadnieniu organ przypomniał brzmienie powołanych przepisów prawa i stan faktyczny. Wyjaśnił, że strona przedstawia swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. Organ podniósł, że art. 82 kpa wymienia osoby, które mogą odmówić zeznań lub odpowiedzi na pytania, zaś art. 55 ust. 1 pkt 5 utd uprawnia inspektora do żądania wyjaśnień od przedsiębiorcy i jego pracowników. Organ powołał się też na § 4 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2006 r. Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19 z 2006 r. poz. 153), które uprawnia kontrolującego do przesłuchiwania świadków. W ocenie organu w świetle powołanych przepisów przesłuchanie kierowcy w czasie kontroli było zgodne z prawem. Kierowca powinien znać rozkład jazdy, a w toku przesłuchania nie wskazał braku rozkładu jazdy, jako przyczyny nieprawidłowości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. K. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. Podniosła zarzuty jak w odwołaniu. Wskazała dodatkowo, że nie mogła uczestniczyć w przesłuchaniu kierowcy. Kierowca zaskoczony i zdenerwowany kontrolą miał ograniczoną swobodę, co do odmowy odpowiedzi na pytania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosił o jej oddalenie powtarzając argumentację jak w uzasadnieniu decyzji II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270) dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. W sprawie niniejszej z protokołu kontroli wynika i jest niesporne między stronami, że kierowca tuż przed rozpoczęciem kontroli wysadził poza przystankiem 4 dodatkowych pasażerów, a następnie w miejscowości L. wysadził pasażera na przystanku przy ul. P., który to przystanek nie był objęty rozkładem jazdy. Dopiero w skardze skarżąca podniosła, że przyczyną zatrzymania się przez kierowcę na przystanku przy ul. P. było zatrzymanie rozkładu jazdy przez kontrolerów. Uznać należy, że zatrzymanie rozkładu jazdy przez kontrolerów i nakazanie kontynuacji kursu bez rozkładu jazdy było działaniem wadliwym. Jednak wadliwość ta nie wpływa na wynik sprawy, bowiem z jednej strony wysadzenie 4 pasażerów poza przystankiem na wstępie kontroli stanowiło wystarczające do nałożenia kary naruszenie warunków zezwolenia odnośnie przystanków, a z drugiej strony kierowca przesłuchany w trakcie kontroli wcale nie podnosił, iż to brak rozkładu jazdy spowodował naruszenie warunków zezwolenia i wyjaśnił, że winę za naruszenia ponosi on sam. Przypomnieć należy, że szczegółowe unormowanie zasad przewozu regularnego zawiera utd. Przepisy tej ustawy dotyczące zezwoleń na prowadzenie transportu regularnego osób zostały doprecyzowane ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497). Zmiany weszły w życie 21 października 2005 r. Od tej daty z treści ustawy wynika wprost, że rozkład jazdy jest załącznikiem do zezwolenia (art. 20 ust. 1a utd), wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3 utd), zabrania się zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 2 pkt 3 utd). Z treści powołanych przepisów wynika wprost, że z woli ustawodawcy, pojazd wykonujący transport regularny osób może zatrzymywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy i tylko tam może zabierać i wysadzać pasażerów. Art. 92 ust. 1 utd ustanawia kary pieniężne za przewóz drogowy wykonywany z naruszeniem obowiązków wynikających m.in. z tej ustawy. L.p. 2.2. p.3 załącznika do utd określa wysokość kar pieniężnych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Ponieważ w sprawie niniejszej jest niesporne, że kierowca wysadził 4 pasażerów poza przystankiem a także zatrzymał się i wysadził pasażera na przystanku nie umieszczonym w rozkładzie jazdy, zasadnie organ uznał, że doszło do naruszenia o jakim mowa w lp.2.2 pkt 3 załącznika do utd i zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną związaną z tym naruszeniem. Nie jest też trafny zarzut skargi, iż błędem było przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka. Przepisy art. 82 i 83 kpa w sposób wyczerpujący wymieniają ograniczenia dotyczące prowadzenia dowodu z zeznań świadków. Z ich treści nie wynika, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie mógł być przesłuchany w charakterze świadka. Zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 utd kontroli podlegają kierowcy, a zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 2 utd także przedsiębiorcy. W sprawach dotyczących przestrzegania przepisów o przewozie regularnym odpowiedzialność za nieprawidłowości ponosi zawsze przedsiębiorca i na niego nakładane są kary pieniężne, zatem kierowca zatrudniony przez przedsiębiorcę w tych sprawach nie jest stroną i może być przesłuchiwany jedynie w charakterze świadka. Świadek ten jest cennym źródłem informacji i brak jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego, aby rezygnować z tego środka dowodowego. Działanie organu było więc prawidłowe. Nie jest też trafny zarzut naruszenia przez organ art. 10 kpa. Strona przed wydaniem decyzji zapoznała się z aktami i przedstawiła na piśmie swoje stanowisko. Nie wnosiła o żadne dodatkowe czynności dowodowe i żadne dalsze czynności dowodowe nie miały miejsca przed wydaniem decyzji. Oznacza to, że pisemne stanowisko strony stanowiło odniesienie do całokształtu materiału dowodowego. Strona miała więc zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania. Wskazać należy, że w odwołaniu strona nie wskazała żadnych nowych okoliczności ani dowodów, które chciałaby przeprowadzić, nie wiadomo więc na czym w istocie miałoby polegać naruszenie jej praw procesowych. W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia art. 10 kpa. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zważywszy powyższe Sąd skargę oddalił.