II OSK 1454/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt II OSK 1454/23 w zakresie rozstrzygnięcia o wymierzenie organowi grzywny w sprawie ze skargi kasacyjnej A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1065/22 oddalającego sprzeciw A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2022 roku, znak: WI-I.7840.2.27.2021.EO w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1065/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: "WSA") w Krakowie oddalił sprzeciw A. sp. z o.o. sp. k. z/s w K. ("Spółka") na decyzję Wojewody Małopolskiego z 4 sierpnia 2022 r., znak: WI-I.7840.2.27.2021.EO w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 października 2023 r. II OSK 1454/23 uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 20 listopada 2019 r. Spółka wniosła o uzupełnienie ww. wyroku poprzez orzeczenie w przedmiocie jej wniosku o wymierzenie organowi grzywny, a to z uwagi na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz zignorowanie wytycznych zawartych w poprzednio wydanym wyroku WSA w Krakowie z 28 stycznia 2021 r., II SA/Kr 1407/20 w sprawie i wydanie powtórnie decyzji kasatoryjnej. Ponadto wniosła o rozpoznanie wniosku na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm., "Ppsa") strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W świetle powołanego przepisu przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi kasacyjnej/skargi/sprzeciwu lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Innymi słowy uzupełnienie wyroku uwarunkowane jest wydaniem wyroku częściowego, a taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie, bowiem wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2023 r. należy przypisać cechę zupełności. Odnosząc się do wniosku Spółki o uzupełnienie wyroku w zakresie uzupełnienia orzeczenia o ukaranie organu grzywną, wypada podkreślić, że zgodnie z treścią art. 151a § 1 Ppsa "Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6". Brak w powyższej regulacji obligatoryjnego stosowania powyższego unormowania nawet w sytuacji zgłoszonego przez Spółkę w sprzeciwie w tym przedmiocie żądania powoduje brak obowiązku każdorazowego orzekania w tej materii przez sąd. To sąd ocenia, czy w istocie należy w okolicznościach konkretnej sprawy grzywnę na organ nałożyć. Dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia, aby powyższy wyrok był niekompletny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zaszła konieczność zastosowania powyższego unormowania. Sąd Naczelny nie stwierdził, by działanie Wojewody Małopolskiego miało charakter celowy i zmierzało do uchylania się organu od merytorycznego rozpoznania sprawy. Ponowne działanie tego organu na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. wynikało w ocenie Sądu, jedynie z błędnego przekonania co do konieczności wykazanie spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a., a nie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego z art. 136 § 1 K.p.a. w celu załatwienia co do meritum sprawy administracyjnej, w oparciu o wyrok WSA w Krakowie z 28 stycznia 2021 r., którego zalecenia zinterpretował w sposób wadliwy. Sama jednak wadliwość zaskarżonej decyzji nie uzasadnia wymierzenia grzywny (por. wyrok NSA z 24 września 2021 r., I OSK 1370/21, LEX nr 3258185). Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151a § 1 Ppsa, postanowił oddalić wniosek.