II OSK 619/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prokuratora Okręgowego w G. oraz S. [...] w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Go 823/21 w sprawie ze skarg Prokuratora Okręgowego w G. oraz S. [...] w G. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia 9 lipca 2021 r. znak: IB-II.7721.103.2021.KZaj w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od S. [...] w G. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 8 grudnia 2021 r., II SA/Go 823/21 oddalił skargi S. "[...]" w [...] i Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Wojewody Lubuskiego z 9 lipca 2021 r. nr IB-II.7721.103.2021.KZaj utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z 30 kwietnia 2019 r. nr 482/2019, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., odmówił po wznowieniu postępowania uchylenia własnej decyzji z 18 września 2018 r. nr 453/18 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. pozwolenia na budowę stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w G.. Pismem procesowym z 24 stycznia 2022 r. S. "[...]" w [...] (dalej: S. [...]) złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego, tj.: 1) art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej p.b., w zw. z § 101 pkt 4 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1853), dalej: r.w.t.b.s.p., poprzez niezastosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie i pominięcie faktu, iż odległości wodociągów technologicznych w stacjach paliw płynnych nie mogą być mniejsze niż 2 m od przewodów kanalizacyjnych, kabli energetycznych niesłużących do obsługi zbiorników; 2) art. 9 p.b. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bez wymaganej zgody właściwego ministra na odstępstwo od wymogów przepisów techniczno-budowlanych. Wybudowanie stacji paliw bezpośrednio na magistralnym kolektorze deszczowym to rażące naruszenie prawa - wbrew prawu budowlanemu, w tym przepisom techniczno-budowlanym oraz decyzji ustalającej warunki zabudowy (nakazującej przełożenie kolektora), powodujące niedopuszczalne zagrożenia bezpieczeństwa dla zabudowy kilkudziesięciu obiektów Osiedla [...] w G. (zalewanie, podmywanie), spowodowane utrzymaną przez zaskarżony wyrok decyzją o pozwoleniu na budowę; 3) art. 34 ust. 1 p.b. poprzez niezgodność wydanego pozwolenia na budowę stacji paliw z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 4) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi sytuacja opisana w ww. przepisie, a S. [...] "z własnej winy" nie brała udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę stacji paliw i zatwierdzenie projektu budowlanego; 5) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że S. [...] nie przysługuje przymiot strony postępowania jako zarządcy nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji nie znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji paliw w sytuacji, kiedy w rzeczywistości budowa stacji paliw spowodowała opisywane wyżej zagrożenie bezpieczeństwa na osiedlu (kolektor magistralny), nadto znaczne ograniczenie możliwości zabudowy własnej działki (nr ew. [...]) i dojazdu do stacji paliw. Dowodzi tego fakt, że właściciel działki nr ew. [...] wystąpił do sądu (Sąd Rejonowy w [...]) z powództwem o przymusowy wykup części nieruchomości S. [...], ponieważ, aby stacja paliw mogła funkcjonować użytkownik działki nr ew. [...] ([...] sp. z.o.o.) zajął bezkarnie i bezprawnie część działki skarżącej, co do której ma obowiązek wydania bezprawnie zajmowanej działki na rzecz S. [...] (wyrok Sądu Rejonowego w [...] V Wydział Gospodarczy z 9 lipca 2021 r. sygn. akt [...]oraz pozew o wykup nieruchomości z 20 października 2020 r.). W świetle ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i cytowanych wymogów przepisów techniczno-budowlanych odsunięcie S. [...] od postępowania w sprawie można by nazwać manipulacją organu I instancji, albowiem S. [...] była jedyną domagającą się przestrzegania powyższych wymogów, a organ był zadziwiająco zdeterminowany do wydania pozwolenia na budowę stacji paliw. Przez pewien czas uniemożliwiał też S. [...] zapoznania się z aktami postępowania w sprawie. Zastosował więc "metodę faktów dokonanych". Naruszył przepisy prawa i przewlekał wznowione postępowanie; 6) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie ww. przepisów przy orzekaniu i nieprzeprowadzenie szczegółowego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, w szczególności pominięcie rozważenia naruszenia przepisów r.w.t.b.s.p. w zakresie przyjętych w r.w.t.b.s.p. odległości m.in. do instalacji kanalizacyjnych i miejsc postojowych na parkingach, których naruszenie jest zakazane, a które skarżąca opisała szczegółowo w skardze z 28 lipca 2021 r. II. naruszenie przepisów proceduralnych, tj.: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2021 r. poz. 137 ze zm.), dalej: p.u.s.a., poprzez niezastosowania ww. przepisu w sprawie, tym samym złamanie zasady, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji, mimo wskazania przez skarżącą S. [...] naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej, pominął badanie wskazanych naruszeń prawa materialnego; 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, w szczególności pominięcie generalnej zasady, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa - także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze w granicach sprawy wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie S. [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Pismem procesowym z 2 lutego 2022 r. od powyższego wyroku Sądu I instancji złożył skargę kasacyjną również Prokurator Okręgowy [...]. Zaskarżył on powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 1 w zw. z art. 5 i art. 3 pkt 20 p.b. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że zaskarżona decyzja Wojewody Lubuskiego odpowiada prawu, podczas gdy niezasadnie odmówiono S. [...] przymiotu strony we wznowionym postępowaniu, uzasadniając to tym, że nieruchomość stanowiąca jej użytkowanie wieczyste nie jest objęta obszarem oddziaływania inwestycji przy ul. [...] w G.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 oraz art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 oraz art. 107 § 2 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi - Sąd I Instancji całkowicie pominął, że organ zobowiązany był podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a takich czynności zaniechał, przede wszystkim organ nie wyjaśnił należycie sprawy, ograniczając się jedynie do ustaleń odnośnie do obszaru oddziaływania obiektu wyłącznie przez pryzmat kwestii omówionych w treści wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 10 marca 2021 r., II OSK 403/21, a ocenionych przez ten Sąd jako niewystarczające do uznania statusu S. [...] jako strony, a Wojewódzki Sąd Administracyjny niezasadnie i dowolnie powielił stanowisko organu administracji, nadto organ II instancji nie rozpatrzył sprawy w pełnym zakresie, a w uzasadnieniu orzeczenia, ograniczając się do powołania jedynie za Naczelnym Sądem Administracyjnym jego oceny, nie wyjaśnił okoliczności mających znaczenie procesowe, przy czym nie odniósł się do elementów poprzedniej swojej decyzji przemawiających ówcześnie za przyznaniem statusu strony S. [...]. II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 28 ust. 2 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że S. [...] nie przysługuje przymiot strony we wznowionym postępowaniu, albowiem nieruchomość stanowiąca jej użytkowanie wieczyste nie jest objęta obszarem oddziaływania inwestycji przy ul. [...] w G.; 2) art. 3 pkt 20 p.b. poprzez jego błędną wykładnię dotycząca wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji z pominięciem regulacji m.in. r.w.t.b.s.p. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, Prokurator Okręgowy w [...] wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oświadczając, że nie wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie. [...] sp. z o.o. w pismach procesowych z 16 lutego i 2 marca 2022 r., stanowiących odpowiedzi na skargi kasacyjne, wniosła o ich oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, oświadczając, że zrzeka się przeprowadzenia w sprawie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w obu skargach kasacyjnych przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku z 8 grudnia 2021 r. determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargi kasacyjne wniesione w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie zostały ona oparte na uzasadnionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu przypisującego Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis (objęty zarzutem skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w [...]) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie posiada wskazanej wadliwości, zostało bowiem sporządzone w sposób, który ujawnia, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję Wojewody Lubuskiego za zgodną z prawem, wraz z równoczesnym wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a., powodów niepodzielenia stanowiska zajętego w obu skargach kwestionujących prawidłowość wyznaczenia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej obszaru oddziaływania spornej inwestycji w sposób wykluczający z jego zakresu nieruchomości zarządzane przez S. [...]. Z wyjaśnienia zamieszczonego w uzasadnieniu wyroku wynikają powody przyjęcia takiej oceny wraz ze zwróceniem uwagi, którym zagadnieniom faktycznym i prawnym można przypisać znaczenie procesowe, a które są jego pozbawione. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, poddana ocenie w nim została również kwestia następstw, jakie dla wyniku rozpatrzonej sprawy wywiera to, że była już ona przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (wyrok z 18 listopada 2020 r., II SA/Go 528/20) oraz Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 10 marca 2021 r., II OSK 403/21 uchylił ww. wyrok Sądu I instancji oddalający sprzeciw inwestora ([...] sp. z o.o.), jak też zaskarżoną decyzję kasacyjną Wojewody Lubuskiego z 9 września 2020 r. nr IB-V.7721.56.2019.KZaj. Za pomocą zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu zajętego w zaskarżonym orzeczeniu, jeżeli zastrzeżenia skarżącego kasacyjnie budzi merytoryczna prawidłowość zamieszczonych w nim rozważań, oceniana z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które powinny podlegać w sprawie zastosowaniu. Podstawą materialnoprawną wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji Wojewody Lubuskiego był art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją tą, utrzymując w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Prezydenta Miasta G. z 30 kwietnia 2019 r., organ odwoławczy zdecydował o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta G. z 18 września 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. [...], obręb [...] w G. Przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę weryfikacji decyzji ostatecznej tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest taki podmiot, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu jako jego strona. W sprawie udzielenia pozwolenia na budowę status strony tego postępowania nie kształtuje art. 28 k.p.a., ale art. 28 ust. 2 p.b., który będąc przepisem szczególnym zawęża krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W art. 3 pkt 20 p.b. została zamieszczona definicja pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, zgodnie z którym jest nim teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji, poddając rozważeniu dokonany przez Wojewodę Lubuskiego sposób konkretyzacji przepisu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w kontekście podniesionego we wniosku z 5 lutego 2019 r. zarzutu pominięcia skarżącej S. [...] w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta G. z 18 września 2018 r. (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), odwołał się do oceny prawnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z 10 marca 2021 r., II OSK 403/21 odnośnie do znaczenia normatywnego ww. przepisów p.b. Prawidłowość powyższego działania Sądu I instancji nie może budzić wątpliwości, mając na uwadze związanie organu, jak też Sądu tym rozstrzygnięciem zgodnie z art. 153 p.p.s.a. W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, zgodnie z którym przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie w sposób jednoznaczny przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz może wynikać z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zakresu oddziaływania na prawo do zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Stroną tego postępowania mogą być zatem nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, na zagospodarowanie których inwestycja ta może oddziaływać w takim stopniu, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów p.b. i przepisów odrębnych. Niezbędne jest jednak wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, mogącego wykluczać bądź ograniczać zagospodarowanie (użytkowanie) działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela czy też użytkownika nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Jest to tym bardziej istotne, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, gdy organ we wznowionym postępowaniu dokonuje jedynie oceny wystąpienia przesłanki wznowienia zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie ma uprawnienia do ponownego rozpoznania sprawy w całości tak, jak to czyni organ w trybie zwykłym. Pogląd przeciwny, dopuszczający w powyższym przypadku badanie potencjalnego, ale bliżej nieokreślonego oddziaływania, co podkreślił w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, prowadziłby do skutków jednoznacznie sprzecznych ze zmianami p.b. dokonanymi ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718) i powrotu do stanu sprzed tej zmiany, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej przyjmowały co do zasady, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na jej budowę, bo inwestycja ta może w bliżej nieokreślony sposób oddziaływać na działkę sąsiednią. Naczelny Sąd Administracyjny w kontrolowanym postępowaniu nie może pominąć przywołanego stanowiska w zakresie wyznaczonym podniesionymi zarzutami kasacyjnymi, jeżeli argumentacja skarg kasacyjnych wadliwość zaskarżonego wyroku wiąże z kwestiami, których sposób oceny na gruncie rozpatrywanej sprawy został wiążąco określony w ww. prawomocnym wyroku. Sąd I instancji podzielił stanowisko Wojewody Lubuskiego przyjmujące, że skarżąca S. [...] nie mogła zostać uznana za stronę postępowania prowadzonego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla spornego przedsięwzięcia, ponieważ w sprawie, w której zapadła decyzja z 18 września 2018 r., obszar oddziaływania robót budowlanych ze względu na ich charakter obejmował wyłącznie działkę inwestycyjną, której użytkownikiem wieczystym była [...] sp. z o.o. Konsekwencją przyjęcia, że realizowana inwestycja dotycząca budowy stacji paliw nie wprowadziła ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, w tym ich zabudowy, a źródła interesu prawnego, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, nie mogą stanowić immisje pośrednie (zakłócenia) nie przekraczające przeciętnej miary, było uznanie, że S. [...] nie może wywodzić, że została pominięta w postępowaniu. Sąd I instancji podkreślił, że fakt bezpośredniego sąsiedztwa planowanej inwestycji wyłącznie infrastrukturą techniczną, do której należy zaliczyć parking z będącą w użytkowaniu wieczystym skarżącej działką nr ew. [...] nie daje podstaw do przyznania skarżącej S. [...] statusu strony. Na taką ocenę nie może również mieć wpływu ewentualne korzystanie z parkingu zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przez klientów stacji paliw, która to sytuacja może świadczyć co najwyżej o istnieniu interesu faktycznego a nie prawnego. Sąd zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom zawartym w skargach, w sprawie nie zostało wykazane, aby planowana inwestycja miała wpływ na sposób zagospodarowania nieruchomości S. [...], który pozostał taki sam. Sąd podniósł również, że projekt budowlany przewiduje, iż na teren inwestycji prowadzi istniejący wjazd publiczny z drogi gminnej objęty przebudową według odrębnego opracowania (z ul. [...] - działka nr ew. [...]). Z treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z 4 marca 2015 r. nie wynika, aby skomunikowanie inwestycji miało nastąpić poprzez działkę nr ew. [...]. Ewentualne faktyczne wykorzystanie nieruchomości bez zgody skarżącej może stanowić podstawę dochodzenia odpowiednich roszczeń w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie stanowi natomiast o wadliwości decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany. Skarżący kasacyjnie w złożonych skargach kasacyjnych nie podważyli okoliczności składających się na powyższe ustalenia, co waży na ocenie skuteczności obu środków zaskarżenia. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. nie pozwalają na zakwestionowanie przytoczonych wyżej wniosków, które zdaniem Sądu stanowią o prawidłowości podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, uwzględniając, że argumentacja skarg kasacyjnych bazuje wyłącznie na ogólnym twierdzeniu, że organy zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które pozbawione jest jakiegokolwiek rzeczowego odniesienia do konkretnych kwestii, na które zwrócił uwagę Sąd wraz z ich szczegółowym omówieniem. Te uwagi, które dotyczą bezprawnego zajęcia przez [...] sp. z o.o. części działki nr ew. [...] na potrzeby dojazdu do stacji paliw, pomijają, że przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z 18 września 2018 r. było zatwierdzenie projektu budowlanego. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogła opierać się więc na sposobie wykonywania robót budowlanych przez inwestora, jeżeli projekt zagospodarowania działki został sporządzony na aktualnej mapie, która obejmowała prawidłowe określenie granic działki inwestycyjnej, czego S. [...] w złożonej skardze kasacyjnej skutecznie nie podważyła. Pomimo, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2021 r. jednoznacznie stwierdził, że w spornym postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę stacji paliw podstawą przypisania organowi wadliwości, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na pominięcie podmiotu, któremu powinien przysługiwać w postępowaniu status strony, jest istnienie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, mogącego wykluczać bądź ograniczać zagospodarowanie (użytkowanie) działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy i powinien on być przez stronę domagającą się uznania za stronę "sprecyzowany", obie skargi kasacyjne takiego przepisu nie wskazują. Podstawy kasacyjne obu środków odwoławczych ograniczają się bowiem do powołania jako naruszonej wyłącznie ogólnej regulacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Skarga kasacyjna Prokuratora Okręgowego w [...] uchybienie tego przepisu wiąże wprawdzie z pominięciem również regulacji r.w.t.b.s.p., jednakże nie wyjaśnia, które konkretne przepisy ww. aktu normatywnego powinny kształtować sytuację prawną skarżącej S. [...]. Nie uszczegóławia tego uzasadnienie skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna S. [...] z kolei zawiera co prawda w swoich podstawach odwołanie do art. 9, art. 34 ust. 1 p.b., a także art. 5 p.b. w zw. z § 101 pkt 4 oraz § 3 ust. 1 r.w.t.b.s.p., niemniej treść uzasadnienia tychże podstaw jednoznacznie wskazuje, że ww. przepisy powinny kształtować nie tyle ocenę statusu strony, ile dowodzą, iż wydana przez Prezydenta Miasta G. decyzja z 18 września 2018 r. udzielająca [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę pozostaje niezgodna z prawem, albowiem inwestor miał nie spełnić wymagań techniczno-budowlanych i nie respektować ustaleń zmieszczonych w decyzji o warunkach zabudowy. Nie może mieć charakteru spornego tymczasem ustalenie, że etapowość postępowania prowadzonego w trybie wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.) nakazuje różnicować znaczenie prawne przypisywane materialnoprawnej zgodności decyzji dotychczasowej z prawem oraz kwestii związanej z wystąpieniem przyczyny wznowienia, czyniąc to pierwsze zagadnienie relewantnym wyłącznie w razie potwierdzenia przesłanki wznowienia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 18) Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił, w jakim zakresie zastrzeżenia zgłoszone przez stronę odnośnie do merytorycznej prawidłowości decyzji z 18 września 2018 r. mogą być poddawane analizie we wznowionym postępowaniu, formułując w tym zakresie wnioski zbieżne z powyżej przedstawionymi. W postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody Lubuskiego z 9 września 2020 r. S. [...] wskazywała na kwestię podłączenia kanalizacji deszczowej znajdującej się na terenie działki nr ew. [...] do kolektora deszczowego przebiegającego przez działkę objętą inwestycją, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2021 r. wyraźnie zaznaczył, że takie rozwiązanie projektowe nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na ocenę przysługującego S. statusu strony, albowiem nie ogranicza ono, ani nie pozbawia jej dotychczasowej możliwości korzystania z kanalizacji deszczowej. Nie ulega wątpliwości, że wskazywanie przez skarżącą w rozpatrywanej skardze kasacyjnej na przepis normujący minimalne odległości (2 m) zbiorników i rurociągów technologicznych w stacjach paliw płynnych od przewodów kanalizacyjnych, kabli energetycznych i telekomunikacyjnych niesłużących do obsługi zbiorników, wodociągów oraz gazociągów innych niż wysokiego ciśnienia wraz z akcentowaniem że opisany w skardze kasacyjnej stan powoduje niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa dla zabudowy kilkudziesięciu obiektów osiedla [...] należy postrzegać jako przeniesienie na inną płaszczyznę (zgodność dotychczasowej decyzji z dyspozycją art. 35 ust. 1 p.b.) problemu już poddanego rozważeniu w poprzednim postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargi kasacyjne. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.