VIII SA/Wa 245/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Burmistrza W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 26 stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przeglądania akt sprawy oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z 26 stycznia 2023 r. Wojewoda Mazowiecki (dalej także: "Wojewoda", "organ odwoławczy", "WM"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: "kpa"), po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza W. (dalej: "skarżący" lub "strona") utrzymał w mocy postanowienie Starosty B. (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia 19 października 2022 r. w przedmiocie odmowy przeglądania akt sprawy. Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powołanym na wstępie postanowieniem z 19 października 2022 r. Starosta, na podstawie art. 74 § 2 kpa, odmówił Burmistrzowi W. przeglądania akt sprawy dotyczącej zatwierdzenia statutu Spółki do Zagospodarowania Wspólnoty Miasta W. (dalej: Spółka), sporządzania z niej notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów, stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia, że Burmistrz nie jest stroną postępowania. W zażaleniu na to postanowienie skarżący, zarzucił naruszenie art. 7b kpa, art. 28 i 29 kpa, art. 7 w związku z art. 77 § 1, 80 i 81 kpa i wniósł o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty poprzez udostępnienie akt, względnie nakazanie organowi I instancji udostępnienia akt skarżącemu, ewentualnie uchylenie postanowienia na podstawie art. 138 § 2 kpa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz określenie wytycznych w zakresie wykładni przepisów prawa, które organ I instancji błędnie wyłożył zaskarżonym rozstrzygnięciu. Utrzymując w mocy postanowienie Wojewoda jako organ właściwy na podstawie art. 8m ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 140; dalej "uzwg"), powołał treść art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy wywodząc, że 22 września 2022 r. Zarząd Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Miasta W. złożył do Starosty wniosek o zatwierdzenie statutu zatwierdzonego przez zebranie udziałowców w dniu 20 września 2022 r. Do wniosku zostały dołączone: statut spółki, uchwała nr [...] o powołaniu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Miasta W., uchwała nr 2 o powołaniu Zarządu i Komisji Rewizyjnej, protokół z zebrania, lista obecności i uchwała nr 3 o przyjęciu statutu. Następnie Starosta, 26 września 2022 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia statutu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Miasta W.. Zawiadomienie zostało wysłane do członków Zarządu Spółki i do wiadomości: Burmistrzowi W.. Organ odwoławczy zauważył następnie, że w prowadzonym na podstawie art. 18 ust. 1 postępowaniu w celu zatwierdzenia statutu spółki, starosta zobowiązany jest przede wszystkim do przeprowadzenia postępowania w zakresie zbadania prawidłowości podjęcia uchwały o przyjęciu statutu. Podstawę decyzji zatwierdzającej statut na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, stanowi uchwała podjęta przez daną wspólnotę gruntową. Uchwała taka powinna stanowić potwierdzenie przyjęcia statutu w wyniku głosowania, zapisanego w protokole zebrania członków wspólnoty. Zbadanie prawidłowości podjęcia uchwały w sprawie zatwierdzenia zmian w statucie Spółki umożliwi podjęcie prawidłowej decyzji na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Z treści art. 18 ust. 1 wynika, że kompetencja do zatwierdzenia statutu spółki została zastrzeżona wyłącznie dla właściwego starosty, a stronami postępowania o zatwierdzenie statutu Spółki w trybie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, są podmioty uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej. Organ odwoławczy stanął tym samym na stanowisku, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy, Burmistrz nie jest stroną. Będzie on bowiem sprawował nadzór nad spółką dopiero, gdy ta nabędzie osobowość prawną z dniem, w którym decyzja Starosty o zatwierdzeniu jej statutu stanie się ostateczna. Potwierdzają to w jego ocenie wprost zapisy ustawy, które wskazał w dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia (art. 14 ust. 1, art. 23 uzwg). Stanowisko takie uznał nadto za zgodne z poglądami prawnymi prezentowanymi w orzecznictwie sądowym (por. wyrok WSA w Lublinie z 18 września 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 453/08; postanowienie WSA w Gliwicach z 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SAB/GI 21/07), z których wynika, iż uprawnienie burmistrza, o którym mowa w art. 23 uzwg jest kompetencją ujętą w sposób bardzo ogólny. Przepis ten nie przyznaje prawa do ingerowania w sprawy wewnętrzne spółki. Uprawnienia organu do konkretnej ingerencji w działalność spółki wynikają zaś z art. 18 ust. 1, art. 21 ust. 6, art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 2 tej ustawy. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 18 ust. 1 uzwg, Burmistrz W. nie ma zatem przymiotu strony. Wojewoda wskazał także, iż zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 23 września 2022r., sygn. akt IV SA/Wa 453/22) "prawidłowym jest uznanie, że przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie statutu Spółki w trybie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, posiadają przede wszystkim podmioty uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej, a wszystkie inne podmioty mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a." Tym samym zarzuty zażalenia organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione podnosząc, że w jego ocenie Burmistrz nie udowodnił, że przysługuje mu status strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 18 ust. 1, natomiast nie znając ostatecznego rozstrzygnięcia Starosty wydanego na podstawie tego przepisu, zakłada, że będzie ono nieprawidłowe. Tymczasem jedynym organem powołanym do zebrania i oceny materiału dowodowego w zakresie zatwierdzenia statutu spółki jest starosta i nie ma podstaw ingerowania innego organu w jego działanie w tym zakresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Burmistrz zaskarżonemu postanowieniu postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: - art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 81 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, natomiast w konsekwencji błędne rozpatrzenie sprawy, co bezpośrednio skutkowało wydaniem wadliwego postanowienia, a w szczególności przez uznanie, iż zachodzą okoliczności pozwalające na utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, podczas gdy dogłębna i rzetelna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winna prowadzić do przeciwnej konstatacji, a mianowicie, iż Burmistrz w postępowaniu ma prawa i obowiązki przysługujące stronie, a co za tym idzie także posiada prawo przeglądania akt i sporządzania z nich fotokopii; - art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 2 kpa w zw. z art. 126 kpa poprzez wydanie wadliwego postanowienia, tj. wbrew przepisom postępowania z uwagi na lakoniczność uzasadnienia oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek jakimi kierował się organ przy jego wydawaniu oraz brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, podczas gdy wskazanie tych elementów i sporządzenie dobrze uargumentowanego uzasadnienia wypełnia naczelną zasadę przekonywania stron; - art. 7 w zw. z art. 15 w zw. z art. 127 kpa polegające na niedokładnym wyjaśnieniu przez organ okoliczności sprawy i nie odniesieniu się do wszystkich zarzutów; - art. 7b kpa stanowiącego, iż "w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy" - poprzez odmowę skarżącemu wglądu w akta sprawy, podczas gdy skarżący w oparciu o przepisy Ustawy z dnia 29 czerwca 1963 roku o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych jako organ nadzoru nad spółką zarządzającą wspólnotą gruntową wskazywał organowi I instancji, iż jest w posiadaniu informacji, które w istotny sposób mogą wpłynąć na meritum sprawy, tj. zatwierdzenie statutu wspólnoty gruntowej - zatem skarżący mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania wniósł o udostępnienie akt (tym bardziej, iż skarżący nie ma w tym przecież interesu prywatnego, natomiast zgodnie z art. 28 kpa jest to jego obowiązek jako organu samorządowego, który ma sprawować nadzór nad spółką); - art. 28 i art. 29 kpa stanowiących, iż "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek" oraz "Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej" przez odmowę skarżącemu wglądu w akta sprawy, podczas gdy naruszone przepisy traktują wprost, że Burmistrz może być stroną postępowania, tym bardziej, jeżeli jego obowiązku dotyczy postępowanie wobec czego Burmistrz mógł zapoznać się z aktami postępowania z uwagi na jego obowiązek nadzoru spółki zarządzającej wspólnotą gruntową. Organ odmawiając wglądu w akta sprawy naraża skarżącego na niewykonywanie z należytą starannością narzuconych na niego ustawą obowiązków, tym bardziej, iż skarżący jak wskazywał organowi I instancji posiada wiedzę o nieprawidłowościach, które miały miejsce przy procedurze uchwalania statutu. Z uwagi na wskazane zarzuty skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, ewentualnie w przypadku uchylenia przez sąd tego postanowienia o zobowiązanie organu na podstawie art. 145a § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) do wydania postanowienia w określonym terminie wskazując temu organowi sposób załatwienia sprawy bądź też sposób jej rozstrzygnięcia, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Odpowiadając na skargę, Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wystąpił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., także jako: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż odpowiada ono prawu. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż zaskarżeniem zostało objęte postanowienie Wojewody Mazowieckiego utrzymujące w mocy postanowienie Starosty B., odmawiające Burmistrzowi W. przeglądania akt sprawy dotyczącej zatwierdzenia statutu Spółki do Zagospodarowania Wspólnoty Miasta W., sporządzania z niej notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów. Podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji jest art. 74 § 2 kpa, który został zastosowany wskutek uznania, iż Burmistrz nie jest stroną prowadzonego przez Starostę ww. postępowania. Powyższy pogląd podzielił organ odwoławczy uznając, iż Burmistrz nie wykazał, że przysługuje jemu status strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 18 ust. 1 uzwg. Burmistrz zasadność swojego udziału w tym postępowaniu opiera bowiem o założenie, iż rozstrzygnięcie Starosty wydane w ww. postanowieniu będzie nieprawidłowe, tymczasem jedynym organem powołanym do zebrania i oceny materiału dowodowego w zakresie zatwierdzenia statutu spółki jest starosta i nie ma podstaw do ingerowania innego organu w jego działanie w tym zakresie. Skarżący we wniesionej skardze podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie podnosząc, iż zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych jest organem nadzoru nad spółką zarządzającą wspólnotą gruntową i posiada informacje, które w istotny sposób mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie zatwierdzenia statutu wspólnoty gruntowej. Wobec tego, iż jego obowiązku nadzoru dotyczy powyższe postępowanie, art. 28 kpa i art. 29 kpa wprost stanowią, iż może być jego stroną. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny, skarżącemu przysługuje status strony w prowadzonym przez Starostę na podstawie art. 18 ust. 1 uzwg postępowaniu o zatwierdzenie statutu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Miasta W.. Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 uzwg, statut spółki, jego zmiany, zatwierdza starosta w drodze decyzji. Z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu statutu spółki stała się ostateczna, spółka nabywa osobowość prawną. Jak wynika z okoliczności sprawy postępowanie toczące się przed Starostą B. jest prowadzone na podstawie przepisów ustawy z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 140, także jako: "uzwg"). Przepisy tej ustawy nie regulują kwestii legitymacji procesowej w postępowaniach prowadzonych w oparciu o jej regulacje. Zastosowanie zatem znajduje ogólna zasada wyrażona w art. 28 kpa, zgodnie z którą, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa, a następnie pozostałe przepisy tego kodeksu, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku obywateli. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny to interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego, a to z tego względu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Dla uznania, że danemu podmiotowi przysługuje status strony, konieczne jest wykazanie, że posiada on interes prawny do udziału w danym postępowaniu. Interes prawny strony powinien zaś wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. W orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Istotne przy tym, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Przy tym, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. A zatem podmiot chcący być stroną postępowania musi wykazać swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy, tj. wskazać normę prawa materialnego, której naruszenie spowoduje negatywne skutki prawne. Postępowanie administracyjne dotyczy bowiem interesu prawnego konkretnego podmiotu wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tego podmiotu. Przenosząc powyższe wywody na okoliczności niniejszej sprawy zdaniem Sądu, uznać należy, że przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie statutu Spółki w trybie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, posiadają przede wszystkim podmioty uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej, a wszystkie inne podmioty mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 kpa. Skarżący swój interes prawny wywodzi z treści art. 23 uzwg, zgodnie z którym nadzór nad działalnością spółki sprawuje właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta) oraz z posiadania informacji mających wpływ na wynik prowadzonego przez Starostę postępowania w trybie art. 18 ust. 1 uzwg. Tymczasem, jak wynika z przytoczonego wyżej art. 18 ust. 1 uzwg organem uprawnionym do zatwierdzenia statutu spółki w drodze decyzji jest starosta, a spółka nabywa osobowość prawną z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu statutu spółki stała się ostateczna. Art. 23 uzwg i wynikający z niego obowiązek sprawowania m.in. przez burmistrza, nadzoru nad działalnością spółki aktualizuje się z chwilą uzyskania przez spółkę osobowości prawnej (powstania spółki). Przepis ten nie stanowi podstawy do wykazania przez organ, który w przypadku zatwierdzenia statutu będzie organem nadzoru, statusu strony w postępowaniu o zatwierdzenie statutu spółki. Także posiadanie wiedzy o okolicznościach sprawy, nawet jeśli miałaby ona istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie nie stanowi o posiadaniu przez dany podmiot statusu strony w tym postępowaniu, w rozumieniu art. 28 kpa. Tym samym prawidłowo orzekające w sprawie organy uznały, iż wbrew twierdzeniom skarżącego brak jest podstaw do uznania posiadania przez Burmistrza przymiotu strony w prowadzonym przez Starostę postępowaniu o zatwierdzenie statutu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Miasta W.. W konsekwencji zasadnie zastosowano w sprawie art. 74 § 1 kpa. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 kpa, w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić, ale wyłącznie stronie, przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (§ 2 art. 73 kpa). Odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, uwierzytelnienia takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 74 § 2 kpa). Z utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednak, że przepis art. 74 § 2 kpa ma zastosowanie także wówczas, gdy organ administracji odmawia wydania odpisu dokumentu z akt administracyjnych z tej przyczyny, że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1455/10, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1374/98; z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 1023/98; z dnia 5 września 2001 r., II SAB/GD 127/00, Palestra 2002/9-10/202). Innymi słowy, obowiązkiem organu administracji jest wydanie postanowienia w trybie art. 74 § 2 kpa o odmowie udostępnienia akt także wówczas, gdy przyczyną odmowy jest nieuznanie wnioskodawcy za stronę postępowania. Z tych względów brak jest podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne. Organ odwoławczy nie dopuścił się bowiem naruszenia przepisów wskazanych w skardze, jak i innych, co uzasadniałoby jej uwzględnienie. Wobec powyższego Sąd orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.