I SAB/Wr 1311/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi B. H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 października 2022 r. B. H. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 listopada 2022 r. wezwano Skarżącego do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia wraz z kopią ponaglenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 listopada 2022 r. Skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, doręczono Skarżącemu w dniu 27 grudnia 2022 r. (vide: k.14 akt sądowych) w trybie fikcji prawnej doręczenia o której stanowi art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 25 9tj.; dalej jako: p.p.s.a.). Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że Skarżący nie uiścił wpisu ani nie uzupełnił braku formalnego skargi w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Należy wskazać, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2754/20, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 973/19 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, CBOSA). Odnosząc się do stanu faktycznego wynikającego z akt niniejszej sprawy sąd stwierdza, że Skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał warunku, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. tj. nie wniósł ponaglenia do właściwego organu. Skarżący nie przedłożył również dowodu wniesienia ponaglenia na wezwanie sądu. Wobec powyższego należy wskazać, iż skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna w świetle treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Jeżeli skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty sąd nie podejmie żadnej czynności. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 listopada 2022 r. doręczono Skarżącemu w dniu 27 grudnia 2022 r. w trybie fikcji prawnej doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez Skarżącego przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (awizo) nastąpiło w dniu 12 grudnia 2022 r., drugie - w dniu 20 grudnia 2022 r. Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż ostatni dzień ww. czternastodniowego terminu upływał 26 grudnia 2022 r. tj. w dzień ustawowo wolny od pracy (drugi dzień Bożego Narodzenia) – zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. m ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1920). Z tego powodu, w myśl 83 § 2 p.p.s.a. ostatnim dniem 14-dniowego terminu był 27 grudnia 2022 r. Zatem od dnia w którym należało przyjąć fikcję doręczenia w sprawie (27 grudnia 2022 r.), rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania sądu w przedmiocie wpisu sądowego od skargi, który upłynął bezskutecznie 3 stycznia 2023 r., ponieważ w zakreślonym terminie skarga nie została jednak przez stronę skarżącą opłacona. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 220 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.