I OZ 243/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. i W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 64/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. W. i W. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 29 listopada 2023 r. nr GN-III.7581.316.2023.PP w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 64/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), w sprawie ze skargi M. W. i W. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 29 listopada 2023 r. nr GN-III.7581.316.2023.PP w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") orzekł o: odrzuceniu skargi (pkt 1 sentencji postanowienia); zwróceniu z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi solidarnie na rzecz skarżących M. W. i W. W. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi zaksięgowaną w dniu 8 stycznia 2024 r. pod pozycją 61 (pkt 2 sentencji postanowienia). W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd I instancji wskazał, że przesyłka adresowana przez Wojewodę Łódzkiego do M. W., będącej stroną postępowania oraz pełnomocnikiem strony postępowania W. W. - zawierająca zaskarżoną decyzję z 29 listopada 2023 r. została doręczona dorosłemu domownikowi 5 grudnia 2023 r., w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał dla M. W. i W. W. (dalej: Skarżące) 4 stycznia 2024 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez ww. dopiero 5 stycznia 2024 r., a więc z uchybieniem terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły Skarżące. W uzasadnieniu wskazały, że proszą o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie wystąpiły z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu, a zażalenie Skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona przez Skarżące z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżona decyzja z 29 listopada 2023 r., została doręczona Skarżącej, będącej również pełnomocnikiem drugiej Skarżącej 5 grudnia 2023 r. Bezspornym jest zatem, że ustawowy termin do zaskarżenia ww. decyzji upływał 4 stycznia 2024 r. Skarga została wniesiona dopiero 5 stycznia 2024 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie. Wskazane ustalenia stanowiły zatem przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że każde uchybienie terminowi określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. – w tym nawet jednodniowe – obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do okoliczności wskazanych przez Skarżące we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazać należy, że będą one przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu incydentalnym. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należało zapatrywanie Sądu I instancji w kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi za prawidłowe, a zatem zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.