III SAB/Gd 194/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. E. na przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. E. (zwana dalej także "skarżącą", "stroną"), reprezentowana przez E. Z., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2024 r. skarżąca została wezwana w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia jej braków formalnych poprzez podanie numeru PESEL oraz wykazanie, że pełnomocnik w osobie E. Z. należy do kręgu osób, które mogą występować jako pełnomocnicy w postępowaniu przed sądem administracyjnym zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej zwanej "p.p.s.a."). Jeżeli pełnomocnik nie należy do ww. kręgu osób, zobowiązano skarżącą do nadesłania do tutejszego Sądu skargi podpisanej przez nią osobiście. Odrębnym, z tej samej daty, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III tutejszego Sądu wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego zakreślając siedmiodniowy termin na wykonanie zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania zostały skutecznie doręczone stronie w dniu 2 września 2024 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 35 akt sądowych). Tym samym siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych na stronę obowiązków upłynął z dniem 9 września 2024 r. W zakreślonym terminie wpis nie został uiszczony, ani nie uzupełniono braków formalnych skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ewentualnie w przypadku uzupełnienia braków formalnych skargi o odrzucenie skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., bowiem złożone ponaglenie zostało wniesione równocześnie z przedmiotową skargą i nie został zachowany warunek jego uprzedniego złożenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zapisy dokonane na skardze przez pracownika kancelarii urzędu zawierały adnotację: "Wpłynęło 2024-07-19 godz. 7:49" (k. 18 akt sądowych) a na ponagleniu zawierały adnotację: "Wpłynęło 2024-07-19 godz. 7:50" (k. 24 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, o czym stanowi art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej jako: "k.p.a."). Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd pragnie podkreślić, że dla uznania wyczerpania ww. toku przez stronę, wystarczające jest samo wniesienie tego środka, tym samym spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje w chwili jego złożenia w organie. Stanowi o tym wprost art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zatem złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. stanowi warunek formalny do wniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca najpierw w dniu 19 lipca 2024 r. złożyła skargę na przewlekłość postępowania, a następnie, w tym samym dniu, ponaglenie w tej sprawie do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców w Warszawie. Z prezentaty Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku widniejącej na ww. pismach wynika bowiem godzina złożenia tych dokumentów, tj. 7:49 w przypadku skargi na przewlekłość i 7:50 w przypadku ponaglenia. W związku z powyższym należało przyjąć, że złożona w niniejszej skarga nie została poprzedzona ponagleniem, stosownie do wymogu art. 53 § 2b p.p.s.a. W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca wniosła skargę bez wyczerpania środków zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił niniejszą skargę. Niezależnie od powyższego skarga podlegała odrzuceniu także z innych przyczyn. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną., oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Ponadto, w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z kolei stosownie do treści art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jej odrzucenie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została w dniu 2 września 2024 r. skutecznie wezwana do uzupełnienia wskazanych braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi i uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 9 września 2024 r. Z notatki urzędowej Oddziału Finansowo–Budżetowego tutejszego Sądu z dnia 24 września 2024 r. wynika, że w okresie od dnia 18 lipca 2024 r. do dnia 23 września 2024 r. skarżąca nie uiściła do niniejszej sprawy wpłaty w wysokości 100 zł., jak również wskazane powyżej braki formalne niniejszej skargi nie zostały usunięte przez skarżącą, co – stosownie do art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stanowi podstawę do odrzucenia skargi przez sąd administracyjny. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.