III SA/Wa 482/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Staniszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi C. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 grudnia 2018 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.622.2018.1.MK w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę UZASADNIENIE C. z siedzibą w W. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS", "organ interpretacyjny") z dnia 18.12.2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Skarżąca wystąpiła o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wliczania do limitu sprzedaży określonego w art. 113 ust. 1 ustawy kwot wynikających ze sprzedaży nieruchomości. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: C. (zwana dalej C.) prowadzi działalność na podstawie: 1) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1169 z późniejszymi zmianami), 2) ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450), 3) statutu C.. C. posiada osobowość prawną kościelną (kan. 114-116 Kodeks Prawa Kanonicznego; dekret Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski, Nr 3595/89/P z dnia 14 grudnia 1989 r.) i państwową (Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej). Zgodnie z § 3 statutu C. podstawowym celem C. jest działalność charytatywno-opiekuńcza. humanitarna i wychowawcza a także praca formacyjna na polu charytatywnym w oparciu o nauczanie Kościoła rzymskokatolickiego. Działalność ta realizowana jest na rzecz osób potrzebujących bez względu na ich wyznanie, światopogląd, narodowość, rasę i przekonania. W myśl postanowień § 4 statutu do zadań C. należy: 1) prowadzenie działalności charytatywno-opiekuńczej w prawem dozwolonej formie, udzielanie pomocy i opieki osobom potrzebującym i nie dostosowanym społecznie, starszym, niepełnosprawnym, chorym, bezdomnym, rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywanie szans tych rodzin i osób; 2) wspomaganie i wspieranie działań w sferze ochrony i promocji zdrowia, 3) promocja i organizacja wolontariatu; 4) promocja zatrudnienia i wspieranie aktywności zawodowej osób pozostających bez pracy, zagrożonych zwolnieniem z pracy i potrzebujących takiej pomocy; 5) wspomaganie działań na rzecz rozwoju nauki, edukacji, oświaty i wychowania, kultury fizycznej i sportu, w tym organizowanie wypoczynku dla dzieci i młodzieży oraz osób potrzebujących; 6) przeciwdziałanie patologiom społecznym; 7) pomoc ofiarom katastrof, klęsk żywiołowych, konfliktów zbrojnych oraz wojen w kraju i za granicą; 8) krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających; 9) wspomaganie, w oparciu o wartości chrześcijańskie, rozwoju wspólnot, społeczności lokalnych i integracji europejskiej, rozwijanie kontaktów i współpracy między społeczeństwami; 10) upowszechnianie i ochrona wolności, równości społecznej, praw człowieka oraz swobód obywatelskich, wspieranie rozwoju demokracji i ochrony praw kobiet oraz działalność na rzecz równych praw kobiet i mężczyzn; 11) działalność wspomagająca rozwój gospodarczy, w tym rozwój przedsiębiorczości, wsi i rolnictwa; 12) utrzymywanie łączności i współpracy z C. oraz C. innych diecezji, w tym poza granicami kraju, a także innymi krajowymi, zagranicznymi i międzynarodowymi organizacjami charytatywnymi; 13) podtrzymywanie tradycji narodowej, pielęgnowanie polskości oraz rozwijanie świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej; 14) wspomaganie (pod względem technicznym, szkoleniowym, informacyjnym lub finansowym) podmiotów prowadzących działalność pożytku publicznego, charytatywną bądź opiekuńczą, a także jednostek organizacyjnych działających na podstawie Ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie określonym w niniejszym paragrafie. C. prowadzi działalność statutową odpłatną i nieodpłatną oraz posiada status organizacji pożytku publicznego. C. nie jest podatnikiem VAT czynnym i korzysta ze zwolnienia określonego w art. 113, ust. 1 ustawy o podatku VAT. C. w latach: 1999, 2000 oraz 2002 otrzymała w formie darowizny grunty położone w gminie M., w miejscowości S.. Są to grunty położone poza terenem A.. Ponieważ C. nie widzi perspektyw do prowadzenia jakiejkolwiek działalności w tej miejscowości, podjęto decyzję o ich sprzedaży. Sprzedaż poszczególnych działek będzie zwolniona z podatku VAT na podstawie: • art. 43 ust 1 pkt 9 - dla działek niezabudowanych, • art. 43 ust. I pkt 10 lub 10a w związku z art. 29 ust. 8 ustawy o podatku VAT - dla działek zabudowanych. Uzyskane środki C. zamierza przeznaczyć na działalność statutową, a sama sprzedaż ma charakter pomocniczy (incydentalny) i nie jest powiązana z żadnym z przedmiotów podstawowej działalności C. w sposób bezpośredni. Sprzedaż ta nie angażuje zasobów ludzkich ani środków i nie nastąpiłaby gdyby nie wcześniejsza wola darczyńców, od których C. otrzymała powyższe nieruchomości. Mając na uwadze powyższy opis, Skarżąca zadała następujące pytanie: Czy w świetle wyżej przedstawionego stanu faktycznego, wartość planowanej sprzedaży nieruchomości należy wliczać do limitu określonego w art. 113 ust. 1 w związku z postanowieniami art. 113, ust. 2 lit. a) ustawy o podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawione planowane transakcje będą miały charakter pomocniczy i nie powinny być wliczane do limitu 200.000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT. DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 18.12.2018 r. uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że w niniejszej sprawie dostawy nieruchomości, które będą objęte zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy oraz art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a w związku z art. 29 ust. 8 ustawy, będą przedmiotem odrębnej działalności od działalności C.. Jak wskazano w opisie sprawy podstawowym celem C. jest działalność charytatywno-opiekuńcza, humanitarna i wychowawcza, a także praca formacyjna na polu charytatywnym w oparciu o nauczanie Kościoła rzymskokatolickiego. Działalność ta realizowana jest na rzecz osób potrzebujących bez względu na ich wyznanie, światopogląd, narodowość, rasę i przekonania. Zatem sprzedaż nieruchomości jest przedmiotem odrębnej działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a więc nie ma charakteru transakcji pomocniczych do działalności statutowej, lecz są to transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej. W konsekwencji – w analizowanej sprawie – z uwagi na treść art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy – Wnioskodawca będzie zobowiązany wliczać obrót z tytułu sprzedaży nieruchomości do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. I ustawy, jako transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia ww. interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 113 ust. 1 w związku z postanowieniami art. 113 ust 2 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz naruszenie art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800), który stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy opisana we wniosku transakcja sprzedaży nieruchomości przez Skarżącego ma charakter transakcji pomocniczej w rozumieniu art. 113 ust. 2 ustawy o VAT. Skarżący stoi na stanowisku, że planowana transakcja sprzedaży nieruchomości będzie miała charakter pomocniczy, a więc kwota uzyskana z ww. sprzedaży nieruchomości nie powinna zwiększać wartości sprzedaży limitowanej, określonej w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Z kolei organ stoi na stanowisku, że planowana transakcja sprzedaży nieruchomości nie będzie miała charakteru transakcji pomocniczej w rozumieniu art. 113 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji Skarżący będzie zobowiązany wliczyć obrót z tytułu sprzedaży nieruchomości do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, jako transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych. Zdaniem Sądu rację w niniejszej sprawie należy przyznać organowi. Na wstępie należy ponownie wskazać, że zgodnie z art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit a ustawy o VAT zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku oraz kwot wynikających z transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te mają charakteru transakcji pomocniczych. Kluczowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie znaczenia terminu "transakcja pomocnicza". Sąd podziela w całości i przyjmuje za swój pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 października 2017 r. (I SA/Po 747/17), zgodnie z którym transakcje pomocnicze to takie transakcje (mające charakter pomocniczy, incydentalny czy też dodatkowy), które nie są zasadniczą częścią (głównym przedmiotem) działalności danego podatnika. Nie jest przy tym istotna częstotliwość wykonywania transakcji, o których mowa, ale ważny jest stopień zaangażowania aktywów i usług opodatkowanych przy wykonywaniu tychże czynności. Wskazanie na "pomocniczy" charakter transakcji dotyczy zatem transakcji, które nie należą do zasadniczej działalności podatnika, chociaż są ściśle z nią związane, i których skala zasadniczo nie może być większa niż skala zasadniczej działalności, przy czym skala ta powinna być mierzona stopniem zaangażowania, a nie wielkością obrotów z poszczególnych części. Dokonując zatem subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawną wynikającą z art. 113 ust. 2 ust. 2 pkt 2 lit a ustawy o VAT należy uwzględnić, czy w danym stanie faktycznym istnieje związek pomiędzy zasadniczą działalnością podatnika a transakcją pomocniczą. Chodzi oczywiście o związek o charakterze uzupełniającym zasadniczą działalność, a nie ścisły i bezpośredni związek z działalnością zasadniczą. Transakcje pomocnicze nie mogą bowiem utracić swojego "pomocniczego" charakteru i stać się elementem zasadniczej działalności podatnika. Skoro zatem Skarżący wskazał zasadniczy statutowy przedmiot działalności, jako działalność charytatywno-opiekuńcza, humanitarną, i wychowawczą to dostawa nieruchomości słusznie została uznana przez organ za przejaw odrębnej działalności. Nie istnieje bowiem żaden związek pomiędzy zasadniczą działalnością Skarżącego a dostawą nieruchomości. Brak tego związku we wskazanym powyżej rozumieniu nie pozwala na określenie dostawy nieruchomości jako transakcji pomocniczych w stosunku do np. działalności charytatywnej. Zwrócić należy także uwagę, że w skardze do Sądu Skarżący również nie wskazuje związku pomiędzy zasadniczą działalnością a dostawą nieruchomości. Nie można bowiem uznać, że dostawa nieruchomości "dopełnia" działalność zasadniczą Skarżącego, gdyż uzyskane środki zostaną przekazane na działalność statutową. Wykorzystanie w określony sposób środków pieniężnych uzyskanych z dostawy nieruchomości nie powoduje "powstania" związku we wskazanym powyżej rozumieniu. Związek pomiędzy transakcją pomocniczą a zasadniczą działalnością podatnika musi istnieć w momencie dokonywania tych transakcji. Nie może on powstawać w zależności od woli podatnika wyrażającej się w sposobie wykorzystania środków pieniężnych. Zauważyć należy, że ani organ ani Sąd nie kwestionują, że dostawa nieruchomości we wskazanych okolicznościach nie jest stałym elementem działalności Skarżącego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.