II OSK 2564/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 898/21 w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 czerwca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], wyrokiem z 15 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 898/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej X sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 4 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 898/21, w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, a także zasądził od K. G. na rzecz X sp. z o.o. w [...] zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta Wielicki, decyzją z 18 września 2020 r., nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił X sp. z o.o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wewnętrznych instalacji wody, c.o., gazu, kanalizacji sanitarnej i energii elektrycznej, wewnętrznych instalacji zalicznikowych energii elektrycznej, miejsc postojowych, dojść i dojazdów do budynku, kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem wód do 10 zbiorników retencyjnych na dz. nr [...] obr. [...] w [...], gm. [...]. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 7 czerwca 2021 r. znak: [...], po rozpoznaniu odwołania K. G. i J. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skargą K. G. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit a Prawa budowlanego oraz § 24 ust. 5 pkt 6 planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] obszar "A" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 10 listopada 2010 r. (z późniejszymi zmianami, dalej: m.p.z.p.) dotyczących nowopowstającej zabudowy wielorodzinnej dla obszaru oznaczonego w m.p.z.p. 30MW, na którym ma zostać zrealizowana projektowana inwestycja, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji o parametrach nieuwzględniających charakteru oraz gabarytów zabudowy sąsiedniej będącej zabudową jednorodzinną, a więc w sposób sprzeczny z § 24 ust. 5 pkt 6 m.p.z.p.; art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego wymogi wynikające z § 55 i § 86 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nakazującego między innymi projektowanie budynków wielorodzinnych w sposób umożliwiający dostęp osobom niepełnosprawnym do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji nadziemnej oraz do kondygnacji podziemnej zawierającej miejsca postojowe dla samochodów osobowych; art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego wymogi wynikające z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zakazującego projektowania budynków w sposób powodujący zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości; art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 136 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym w zakresie posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a przy tym z mocy art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. - dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, poprzez o postępowaniu P. G. właściciela nieruchomości stanowiącej działki nr [...] oraz [...], objęte księgą wieczystą [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w [...] III. Wydział Ksiąg Wieczystych leżące w obszarze oddziaływania inwestycji, jak również niepowiadomienie o toczącym się postępowaniu innych osób będących właścicielami nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania inwestycji. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji orzekając o kosztach postępowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku WSA wyraził pogląd, że zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Uzasadniając motywy uchylenia decyzji Sąd wskazał, że w kontrolowanym postępowaniu doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 19 ust. 1 pkt. 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl § 19 ust. 1 pkt. 1a w/w rozporządzenia, odległość stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku parkingu dla samochodów osobowych do 10 stanowisk postojowych włącznie. Przywołany § 19 rozporządzenia przewiduje wyjątki w zakresie sytuowania miejsc postojowych, przy czym dotyczą one zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bądź między liniami rozgraniczającymi ulicę, co w przedmiotowym wypadku nie występuje. W kontrolowanej sprawie pozwolenie na budowę dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, dla którego mieszkańców miejsca postojowe zaprojektowano w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Takie sytuowanie miejsc postojowych (z wyjątkiem 1 miejsca dla osoby niepełnosprawnej) jest w ocenie Sądu oczywiście i istotnie niezgodne z w/w przepisem rozporządzenia. Złożenie wniosku o pozwolenie na budowę takiej inwestycji wymagało zatem od organu zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a zatwierdzenie na tyle wadliwego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę skutkuje tym, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Skargą kasacyjną X sp. z o.o. w [...] zaskarżyła powyższy wyrok, zarzucając mu naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowych ustaleń faktycznych jakoby "miejsca postojowe zaprojektowano w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi" (str. 11 akapit trzeci uzasadnienia), podczas gdy z projektu budowlanego wynika, że pomieszczenia, o których pisze Sąd na str. 11 uzasadnienia nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a stanowią zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higieniczno-sanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka'") oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), tj. pomieszczenia pomocnicze, o których mowa w § 3 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), co prawidłowo ustaliły i oceniły organy obu instancji w toku postępowania; art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego Sąd pierwszej I instancji - odmiennie od organów obu instancji - ustalił, że pomieszczenia posiadające okna, zlokalizowane w pobliżu zaplanowanych miejsc postojowych, tj. zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higienicznosanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka") oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), stanowią w ocenie Sądu pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, co w świetle pozostałych zarzutów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; art. 15zzs4 § 3 w zw. z § 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w zw. z art. 90 § 2 i art. 91 § 3 p.p.s.a,, poprzez brak skierowania sprawy na posiedzenie jawne, podczas gdy uzasadnione okolicznościami sprawy było wezwanie na posiedzenie strony skarżącej kasacyjnie (inwestora) w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, co umożliwiłoby inwestorowi w czasie posiedzenia wyjaśnić wszelkie wątpliwości Sądu dotyczące projektu budowlanego i przyjętych w nim rozwiązań; art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w zw. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu usytuowanie miejsc postojowych jest niezgodne z tym przepisem rozporządzenia, co było konsekwencją dokonania przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących pomieszczeń posiadających okna, przy których zaprojektowano miejsca postojowe; Subsumcja prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy do normy zawartej w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ww. rozporządzenia wskazuje, że przewidziane w projekcie zagospodarowania ternu usytuowanie miejsc postojowych jest zgodne z tym przepisem; art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. w zw. z § 4 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu miejsca postojowe usytuowane są "w odległości ok. 1 metra od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi", podczas gdy pomieszczenia te stanowią zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higieniczno-sanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka"') oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), tj. pomieszczenia pomocnicze, o których mowa w § 3 pkt 11 ww. rozporządzenia, a tym samym nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt łudzi w rozumieniu § 4 pkt 1 Rozporządzenia; ewentualnie poprzez nieprawidłową wykładnię § 4 pkt 1 w zw. § 3 pkt 11 Rozporządzenia poprzez przyjęcie, że pomieszczenia higieniczno-sanitarne oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności, o których mowa w § 3 pkt 11 rozporządzenia, stanowią pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi i o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzeczono się rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołanym na wstępie wyroku z 15 czerwca 2022 r. rozpoznał przedmiotową sprawę zgodnie z dyspozycją art. 179a ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Sąd ten w pierwszej kolejności wskazał, że nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. Nie zasługują również w jego ocenie na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie dotyczącym błędnych ustaleń stanu faktycznego, ponieważ Sąd rozpoznając skargę nie dokonywał własnych ustaleń stanu faktycznego, a jedynie jego oceny. Wniesiona skarga kasacyjna zasługuje natomiast zdaniem Sądu na uwzględnienie, gdyż część jej podstaw jest oczywiście usprawiedliwiona, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Za oczywiście uzasadniony Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. w zw. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" oraz § 4 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Za częściowo usprawiedliwiony Sąd uznał też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego Sąd pierwszej I instancji ocenił, że pomieszczenia posiadające okna, zlokalizowane w pobliżu zaplanowanych miejsc postojowych, tj. zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higienicznosanitarne (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Łazienka") oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (zaprojektowane i oznaczone w projekcie na rzutach poszczególnych kondygnacji jako "Pom. do przechow. ubrań"), stanowią w ocenie Sądu pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej Sąd przypomniał, że od strony miejsc postojowych projektant zaplanował takie pomieszczenia z oknami jak: łazienki oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań (na parterze) oraz: łazienki, pomieszczenia do przechowywania ubrań oraz garderoby (na poddaszu). Takie pomieszczenia jak łazienka, czy garderoba stanowią w rozumieniu § 3 pkt 11 w/w rozporządzenia, pomieszczenia pomocnicze, które nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a zatem odnośnie takich pomieszczeń nie występują ograniczenia w sytuowaniu miejsc postojowych. Jednakże w każdym mieszkaniu, oprócz garderoby projektant zaplanował także pomieszczenia przeznaczone do przechowywania ubrań, oznaczone symbolami od A1/08 do P1/08 na parterze i od A2/08 do P2/08 na poddaszu opisane jako: "Pom. do przechowywania ubrań". Projektant zaplanował zatem dwa rodzaje pomieszczeń o tożsamym przeznaczeniu, a przy tym pomieszczenia oznaczone jako przeznaczone do przechowywania ubrań, formalnie spełniają kryteria do uznania ich za pomieszczenia mieszkalne. Stąd Sąd uznał że usytuowanie miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 7 metrów od nich, narusza § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ww. rozporządzenia. Uznając skargę kasacyjną za usprawiedliwioną Sąd wyraził pogląd, że żaden przepis nie zabrania zaplanowania w mieszkaniu kilku pomieszczeń pomocniczych o tożsamym przeznaczeniu. Nie ma też żadnych uregulowań, które określałyby np. maksymalną powierzchnię dla takich pomieszczeń, czy zabraniałyby sytuowania w takich pomieszczeniach okien, czy to zwykłych, czy balkonowych. Uwzględniając natomiast, że każde z zaprojektowanych mieszkań spełnia wymagania o jakich stanowi § 3 pkt 9 rozporządzenia tj. oprócz powyżej wskazanych pomieszczeń pomocniczych o tożsamym przeznaczeniu, posiada pomieszczenia mieszkalne takie jak pokój i salon, a także kuchnię i łazienkę, zaplanowanie przez projektanta pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania ubrań, należy zdaniem Sądu uznać za dopuszczalne i formalnie wiążące. A ponieważ odnośnie takich pomieszczeń nie występują ograniczenia w sytuowaniu miejsc postojowych, takie zaprojektowanie miejsc postojowych jak w przedmiotowym wypadku należy ocenić jako zgodne z przepisami, w tym nie naruszające § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia. W ocenie Sądu z powyższych przyczyn skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutów samej skargi K. G. Sąd podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że jest ona bezzasadna z przyczyn wskazanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazanych przez inwestora w jego piśmie z dnia 28 października 2021 roku (T. IV, k. 307-308). Zdaniem Sądu projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami m.p.z.p. Teren inwestycji znajduje się w obszarze 30MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - dla którego wymagane jest aby: wskaźnik powierzchni zainwestowania nie przekroczył 60% - zaprojektowano 58,33%; wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosił minimum 40% - zaprojektowano 41,67%; minimalny wskaźnik miejsc postojowych 1 mp. na 1 mieszkanie - zaprojektowano 32 dla 32 mieszkań + 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych. Projektowany budynek jest budynkiem wielorodzinnym, zaprojektowanym z uwzględnieniem charakteru i gabarytów zabudowy sąsiedniej - zaprojektowano budynek wysokością zbliżony do sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej, wyglądem przypominający budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej; maksymalna ilość kondygnacji nadziemnych nie może przekroczyć 5 - zaprojektowano 2; wysokość nowo realizowanych budynków wielorodzinnych nie może przekroczyć 18 m dla budynków o dachu dwuspadowym lub wielospadowym - zaprojektowano budynek o wysokości 11,82 m; kąt nachylenia połaci dachowych w przedziale od 35° do 45° - zaprojektowano dachy o nachyleniu 38°. Kolorystyka elewacji budynków jasna, stonowana - taką zaprojektowano, dach kryty dachówką w kolorze ciemnym. Co do zarzutu dotyczącego długości budynku ciągnącego się wzdłuż prawie całej działki nr [...], Sąd wskazał, że odnosi się on do zagadnień kształtowania zabudowy i kształtowania przestrzeni. Są to elementy planowania przestrzennego i są one analizowane podczas opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli zatem w ustaleniach m.p.z.p. nie zawarto warunków, zaleceń ani ścisłych wymagań dla terenu, w którym zlokalizowana jest działka inwestycyjna, a teren w planie przeznaczony jest pod zabudowę wielorodzinną, która z natury rzeczy posiada parametry większe niż zabudowa jednorodzinna, to w ocenie Sądu brak podstaw do stawiania wymagań projektantowi aby w inny sposób zagospodarował działkę, przewidzianą pod taką właśnie inwestycję. Sąd zaznaczył, że parametry zaplanowanego budynku są znacznie mniejsze niż maksymalnie dopuszczalne, przez co mimo że budynek jest budynkiem wielorodzinnym, to nawiązuje do sąsiadującej zabudowy jednorodzinnej. Powyższe wskazuje, że budynek spełnia wymagania zapisane w m.p.z.p.. Ponadto, zdaniem Sądu, projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Sąd wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w zakresie odległości ścian projektowanego budynku od granic działek sąsiednich. Spełniono warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Projekt budowlany zawiera niezbędne opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Ponadto, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 4 Pb, do projektu budowlanego załączono oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie budzą wątpliwości. To bowiem, że na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nie nabył nieruchomości nie oznacza, że umowa przedwstępna, która prawo do dysponowania nieruchomością mu dawała wygasła lub straciła ważność. W zakresie skarp projektant wyjaśnił, że budynek został zaprojektowany na działce pochylonej w kierunku północnym, dlatego w celu dodatkowego dostosowania terenu do poziomu posadowienia budynku, od strony wschodniej teren wokół budynku należy podsypać i utworzyć niewielkie skarpy, a skarpy te obsiać trawą. Projektowane skarpy nie są zatem związane z podniesieniem terenu działki inwestycyjnej, co mogłoby mieć wpływ na wynik analizy zacieniania projektowanego budynku. Potwierdzeniem jest rysunek pzt - str. 9 Projektu budowlanego, na którym zaznaczono projektowane skarpy. W pzt wskazano także sposób odprowadzenia wód opadowych, które zostaną zretencjonowane w zbiornikach szczelnych (str. 4 opisu Projektu budowlanego), co czyni zarzut odprowadzania tych wód na grunty sąsiednie nieuzasadnionym. Do projektu budowlanego włączona też została analiza nasłonecznienia - linijka słońca dla budynku mieszkalnego (str. 9a projektu budowlanego), przedstawiająca w sposób graficzny działkę inwestycyjną i działki sąsiednie wraz z pokazaniem zasięgu cienia rzucanego przez projektowany budynek w poszczególnych godzinach dni równonocy wiosennej i jesiennej, z której jednoznacznie wynika, że wymagania określone w art. 60 WT są spełnione. Budynki położone po wschodniej stronie zacieniane będą w godzinach ok. 15.30 do 17.00 - w pozostałym czasie nie wystąpi ograniczenie nasłonecznienia, natomiast budynki położne po zachodniej stronie zacieniane będą w godzinach od 7.00 do ok. 8.30, a w pozostałym czasie nie wystąpi ograniczenie nasłonecznienia. Zdaniem Sądu wykazano także, że z uwagi na wysokość projektowanego budynku i jego odległość od budynków sąsiednich nie wystąpi także ograniczenie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. Odnośnie zarzutu dotyczącego tzw. podstawy wznowieniowej Sąd wskazał, że skutecznie może go podnieść jedynie podmiot pominięty w postępowaniu jako strona, a nie inny podmiot w jego imieniu. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia § 55 rozporządzenia Sąd wskazał, że przepis ten dotyczy zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji nadziemnej, a nie na wyższych kondygnacjach. Z kolei § 86 rozporządzenia dotyczy ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, a nie pomieszczeń w mieszkaniach, które mają być dostępne dla osób niepełnosprawnych. W postępowaniu nie doszło też w ocenie Sądu do naruszenia zasady dwuinstancyjności, ponieważ organ II instancji jest organem merytorycznym, a nie kasacyjnym i w jego kognicji leży uzupełnienie brakującego materiału dowodowego, co w toku postępowania odwoławczego zostało dokonane. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 179a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. art. 179a p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd wskazał przy tym, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875). Skargą kasacyjną K. G. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 19 ust 1 pkt 1 lit. a oraz § 4 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z § 5 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów dotyczących ograniczeń odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych, w sytuacji gdy z projektu budowlanego wynika, że stanowiska postojowe zostały zlokalizowane również w odległości niezgodnej ze wskazanymi wyżej przepisami od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi; 2) art 35 ust. 1 pkt. 1 lit a ustawy Prawo budowlane oraz § 24 ust. 5 pkt 6 planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] obszar "A" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 10 listopada 2010 r. (z późniejszymi zmianami) (dalej: m.p.z.p.) dotyczących nowopowstającej zabudowy wielorodzinnej dla obszaru oznaczonego w m.p.z.p. 30MW, na którym ma zostać zrealizowana projektowana inwestycja, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że projektowana inwestycja zgodna jest z § 24 ust. 5 pkt 6 m.p.z.p.; 3) art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 55 i § 86 ww. rozporządzenia, poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że inwestycja zaprojektowana jest w sposób umożliwiający dostęp osobom niepełnosprawnym do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji nadziemnej oraz do kondygnacji podziemnej zawierającej miejsca postojowe dla samochodów osobowych; 4) art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 29 ww. rozporządzenia, poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że projektowana inwestycja nie powoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych w sposób kierujący je na teren sąsiedniej nieruchomości; II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 179a p.p.s.a. poprzez uznanie, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, co dało podstawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] do uchylenia własnego wyroku z dnia 4 listopada 2021 r. i ponownego rozpoznania sprawy; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyczyn zmiany stanowiska i wydanie orzeczenia autokontrolnego, zmieniającego własne rozstrzygnięcie sprawy wyrokiem z dnia 4 listopada 2021 r. uchylającym decyzje organów I i II instancji, w sytuacji stwierdzenia w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 listopada 2021 r., że w "kontrolowanym postępowaniu doszło do oczywistego i istotnego naruszenia" wskazanych przepisów prawa materialnego; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. i niewskazanie w uzasadnieniu wyroku przesłanek, którymi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę w zakresie w jakim punkcie II. skargi skarżąca zarzuciła naruszenie przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a w konsekwencji naruszenie przez Sąd art. 145 §1 pkt c) p.p.s.a. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie a w wypadku uznania za zasadny wyłącznie zarzutu naruszenia prawa materialnego - o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi X Sp. z o. o. w [...], a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca wnosząc skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna, po doręczeniu odpisu tej skargi, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznania skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż nie mógł w okolicznościach przedmiotowej sprawy odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku zarzut naruszenia art. 179a p.p.s.a. Stosownie do brzmienia przywołanego powyżej przepisu, jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Usprawiedliwione podstawy, o których mowa w ww. przepisie, występują w sytuacji, gdy sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej uznając swoją pomyłkę w tym zakresie. Pojęcie oczywistości mieści się zatem w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że powołane podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, bez dokonywania głębszej analizy tekstu powołanych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. Zaznaczenia wymaga także, że zastosowanie autokontroli w istocie prowadzi do ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji w jej całokształcie. Sąd ten bowiem nie rozpoznaje skargi kasacyjnej jak sąd drugiej instancji. Z mocy wyłącznie art. 179a p.p.s.a. ma kompetencje do uchylenia wydanego przez siebie orzeczenia w całości i obowiązek, na tym samym posiedzeniu, rozpoznania sprawy w jej całokształcie, zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. a nie rozpoznanie sprawy w rozumieniu art. 183 § 1 p.p.s.a., tzn. w granicach skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1291/16). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 179a p.p.s.a. Uwzględnienie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2021r., sygn. akt II SA/Kr 898/21, skargi K. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 czerwca 2021 r., znak: [...], zostało oparte na stwierdzeniu oczywistego i istotnego naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakładającego na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, normującym odległość stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, która to odległość – zgodnie z tym przepisem – nie może być mniejsza niż 7m w przypadku parkingu dla samochodów osobowych do 10 stanowisk postojowych włącznie. W przywołanym powyżej wyroku z dnia 4 listopada 2021 r. uznano, że w przedmiotowej sprawie pozwolenie na budowę dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, dla którego mieszkańców miejsca postojowe zaprojektowano w odległości ok. 1 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Takie sytuowanie miejsc postojowych (z wyjątkiem 1 miejsca dla osoby niepełnosprawnej) zostało uznane w ww. wyroku WSA w Krakowie za oczywiście i istotnie niezgodne z ww. przepisem rozporządzenia. W zaskarżonym wyroku natomiast uchylono powyższy wyrok z 4 listopada 2021 r. i oddalono skargę uznając za oczywiście uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 4 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, oraz za częściowo uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego Sąd pierwszej instancji ocenił, że pomieszczenia posiadające okna zlokalizowane w pobliżu zaplanowanych miejsc postojowych, tj. zaprojektowane przez projektanta pomieszczenia higienicznosanitarne oraz pomieszczenia do przechowywania ubrań, przedmiotów i żywności stanowią w ocenie Sądu pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi. Sąd pierwszej instancji wskazał, że od strony miejsc postojowych projektant zaplanował takie pomieszczenia z oknami jak łazienki i garderoby a także pomieszczenia do przechowywania ubrań, które formalnie spełniają kryteria do uznania ich za pomieszczenia mieszkalne. Stąd uznał, że sytuowanie miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 7 m od nich narusza § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia. Uznając jednak skargę kasacyjną za usprawiedliwioną wyraził pogląd, że żaden przepis nie zabrania zaplanowania w mieszkaniu kilku pomieszczeń pomocniczych o tożsamym przeznaczeniu jak i nie ma też żadnych uregulowań, które określałyby np. maksymalną powierzchnię dla takich pomieszczeń, czy zabraniałyby sytuowania w takich pomieszczeniach okien, czy to zwykłych, czy balkonowych. Uwzględniając natomiast, że każde z zaprojektowanych mieszkań spełnia wymagania o jakich stanowi § 3 pkt 9 rozporządzenia tj. oprócz powyżej wskazanych pomieszczeń pomocniczych o tożsamym przeznaczeniu, posiada pomieszczenia mieszkalne takie jak pokój i salon, a także kuchnię i łazienkę, zaplanowanie przez projektanta pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania ubrań, należy zdaniem Sądu uznać za dopuszczalne i formalnie wiążące. A ponieważ odnośnie takich pomieszczeń nie występują ograniczenia w sytuowaniu miejsc postojowych, takie zaprojektowanie miejsc postojowych jak w przedmiotowym wypadku Sąd ocenił jako zgodne z przepisami, w tym nie naruszające § 19 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ww. rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie uchylenie własnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nastąpiło zatem ze względu na przyjęcie zaprezentowanej w skardze kasacyjnej odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy pod kątem wymogu z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, względem jego oceny przyjętej w wyroku z 4 listopada 2021 r. Brzmienie art. 179a p.p.s.a. nie stoi na przeszkodzie zastosowania w takim przypadku instytucji autokontroli. Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, że rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku świadczą także o bezzasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd przeanalizował zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organy i z materiałem dowodowym sprawy. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga, by sąd pierwszej instancji wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tej regulacji, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia lub alternatywnie - stwierdził takie naruszenie. Wywody sądu nie mogą być przy tym wewnętrznie sprzeczne, niespójne i niekonsekwentne, gdyż uniemożliwia to jednoznaczne odczytanie intencji sądu, które przemawiały za podjęciem określonego w wyroku rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił przyczyny zmiany swego stanowiska, co szczegółowo wykazano powyżej. Ponadto w zaskarżonym wyroku odniesiono się do zarzutów skargi K. G., w tym zarzutów dotyczących naruszenia zasady dwuinstancyjności, niepodjęcia niezbędnych czynności w zakresie wyjaśnienia kwestii posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz niezawiadomienia stron o toczącym się postępowaniu (str. 11-12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) uznając je - podobnie jak w wyroku uchylonym w trybie autokontroli - za bezzasadne. Podkreślenia przy tym wymaga, że w oparciu o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca nie może skutecznie zakwestionować oceny prawnej dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny w zaskarżonym orzeczeniu. Z tych wszystkich przyczyn omawiany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie zasługiwał także w okolicznościach tej sprawy na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 19 ust 1 pkt 1 lit. a oraz § 4 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 11 w zw. z § 5 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną ich wykładnię. Zawarte w skardze kasacyjnej uzasadnienie powyższego zarzutu zamyka się w istocie w jedynym zdaniu, że cyt. "W przekonaniu skarżącej analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że pomieszczenia których okna, znajdują się przy miejscach parkingowych, są również pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi". Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja skarżącej jest zatem bardzo ogólna i stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Oparta została bowiem na generalnym braku akceptacji stanowiska zawartego w zaskarżonym wyroku co do kwalifikacji przewidzianych w projekcie budowlanym pomieszczeń posiadających okna, zlokalizowanych w pobliżu zaplanowanych miejsc postojowych. Tymczasem w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że zaprojektowane w przedmiotowej inwestycji, posiadające okna pomieszczenia takie jak łazienki, garderoby czy pomieszczenia do przechowywania ubrań stanowią –zgodnie z treścią § 3 pkt 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych – pomieszczenia pomocnicze a nie pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi i w związku z powyższym ich zaplanowanie w odległości mniejszej niż 7 m od miejsc postojowych nie naruszało § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia. Wywody uzasadnienia nie odnoszą się natomiast w żaden sposób do tego stanowiska, co Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako brak powiązania zarzutów skargi kasacyjnej z argumentacją jej uzasadnienia, zgodnie z wymogiem art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W efekcie skarżąca nie podważyła w tym zakresie argumentacji Sądu pierwszej instancji zarzutami skargi kasacyjnej. Nie doszło także przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z § 24 ust. 5 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] - obszar "A". Podobnie jak przy omówieniu poprzedniego zarzutu zwrócenia uwagi wymaga, że skarżąca kasacyjnie w istocie w żaden sposób w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniła przyczyn uznania przedmiotowej inwestycji za niezgodną z przywołanym przez nią § 24 ust. 5 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] - obszar "A", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 10 listopada 2010 r. nr [...], zgodnie z którym to przepisem, nową zabudowę wielorodzinną należy projektować z uwzględnieniem charakteru i gabarytów zabudowy sąsiedniej, w zależności od lokalizacji zabudowa wielorodzinna może być zrealizowana jako zabudowa niska w formie kamienic, willi miejskich, budynków apartamentowych. Autor skargi kasacyjnej podniósł jedynie, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z wymogami ww. przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem przekracza określone w tym planie wskaźniki, przy czym nie próbował nawet wykazać, jakie i w jaki sposób ustalone w planie miejscowym wskaźniki zostały naruszone. Tak skonstruowany zarzut w żaden sposób nie mógł podważyć dokonanych w tym zakresie przez organy i przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń, zgodnie z którymi przedmiotowy budynek wielorodzinny został zaprojektowany z uwzględnieniem charakteru i gabarytów zabudowy sąsiedniej, tj. z zachowaniem maksymalnej ilości kondygnacji naziemnych, wysokości nowoprojektowanych budynków wielorodzinnych, kąta nachylenia połaci dachowych, kolorystyki elewacji oraz sposobu i kolorystyki pokrycia dachu. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku trzeci z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z §§ 55 i 86 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przede wszystkim zwrócenia uwagi wymaga, że zarzut ten został podniesiony w sposób dalece nieprecyzyjny, co już samo w sobie powoduje, iż nie może on być uwzględniony. Skarga kasacyjna jest pismem o szczególnym charakterze dlatego też powinna być sporządzona zgodnie z art. 175 p.p.s.a. przez profesjonalnego pełnomocnika, co ma gwarantować odpowiedni poziom merytoryczny i właściwą formę. Przywołane powyżej §§ 55 i 86 rozporządzenia dzielą się na kolejne jednostki redakcyjne - § 55 składa się bowiem z czterech ustępów, natomiast § 86 rozporządzenia dzieli się na dwa ustępy z których jeden dzieli się na kolejne cztery punkty. Taki sposób formułowania zarzutów skargi kasacyjnej niewątpliwie uniemożliwia sądowi ich rozpoznanie. Skoro Sąd odwoławczy związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, to nie może domyślać się, którego przepisu, paragrafu lub ustępu danego przepisu dotyczy zarzut. Od autora skargi kasacyjnej jako profesjonalnego pełnomocnika można oczekiwać, że wskaże precyzyjnie, o który przepis mu chodzi i właściwie uzasadni swoje stanowisko. Powyższych wymogów przywołany na wstępie tych rozważań zarzut niewątpliwie nie spełnia. Jedynie na marginesie zwrócenia uwagi wymaga, że przywołany § 55 rozporządzenia dotyczy zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji nadziemnej, a nie na wyższych kondygnacjach. Z projektu budowlanego wynika natomiast, że projektowane obiekty budowlane spełniają niezbędne warunki do korzystania przez osoby niepełnosprawne a mieszkania na parterze (pełniącym w przedmiotowym obiekcie pierwszą kondygnację nadziemną) są dostępne dla niepełnosprawnych bezpośrednio z poziomu terenu przed wejściem (str. 32 i 33 projektu). Z kolei przywołany w omawianym zarzucie § 86 rozporządzenia nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przepis ten dotyczy ogólnodostępnych pomieszczeń higieniczno-sanitarnych na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych. Jak wynika natomiast z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 30 czerwca 2020 r., w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie przewiduje się wykonania ogólnodostępnych pomieszczeń higieniczno-sanitarnych a jedynie łazienki związane bezpośrednio w mieszkaniami i przeznaczone wyłącznie dla ich użytkowników. Nie zasługiwał także na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zabraniającym dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Przede wszystkim zwrócenia uwagi wymaga, że poza stwierdzeniem, iż cyt. "sposób, w jaki został zaprojektowany teren, na którym zlokalizowana została przedmiotowa inwestycja powodować będzie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w sposób kierujący je na teren sąsiedniej nieruchomości – w tym działkę skarżącej" koniec cyt., w skardze kasacyjnej tezy tej nie rozwinięto i nie odniesiono do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, co znacznie utrudnia odniesienie się do tego zarzutu. Należało wobec tego zauważyć, że kwestia odprowadzania wód opadowych była przedmiotem wyjaśnień inwestora złożonych w toku postępowania przed organem I instancji. W przywoływanym już powyżej piśmie z dnia 30 czerwca 2020 r. inwestor wskazał, że wody opadowe z projektowanych skarp (które zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania przestrzennego nie są związane z podniesieniem terenu działki inwestycyjnej a jedynie z dostosowaniem terenu do poziomu posadowienia budynku bowiem działka inwestycyjna pochylona jest w kierunku północnym - str. 2 opisu do projektu zagospodarowania terenu) zostaną w sposób naturalny rozprowadzone po terenie działki podlegającej zainwestowaniu zgodnie z naturalnym spadkiem terenu w kierunku północnym a wielkość terenu porośniętego trawą i wielkość powierzchni biologicznie czynnej są wystarczające dla przejęcia tych wód opadowych. Stanowiska tego strona skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie podważyła i z tych przyczyn omawiany zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Podnoszone natomiast w skardze kasacyjnej kwestie niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, tj. kwestii dotyczących braku dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane nie mogły podlegać rozpatrzeniu, bowiem podniesionych w tym zakresie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutów jej autor nie powiązał z żadnymi przepisami prawa. Naczelny Sąd Administracyjny może oceniać wyłącznie te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane jako naruszone. Nie może natomiast samodzielnie precyzować za stronę wniesionego przez nią środka zaskarżenia oraz domyślać się naruszenia jakiego dokładnie przepisu zamierzała ona wytknąć Sądowi pierwszej instancji. Niezrozumiałe są także podnoszone w skardze kasacyjnej zastrzeżenia co do braku zgodności projektu budowlanego z treścią decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Innymi słowy, jeśli dla danego obszaru obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na przedmiotowym terenie inwestycyjnym obowiązywał natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] - obszar "A", zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 10 listopada 2010 r. nr [...], a zatem w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie wydawano decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosownie do art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.