III SA/Łd 134/23

SENTENCJA Dnia 7 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 17 stycznia 2023 roku nr SO-II.621.119.2022 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 17 stycznia 2023 r. nr SO-II.621.119.2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) w związku z art. 5 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1191), po rozpatrzeniu odwołania S.D. od decyzji Prezydenta Miasta Kutno z 29 listopada 2022 r. nr SO.5343.1.31.2022.SiM.9 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, utrzyma w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. A.D. – żona skarżącego złożyła wniosek o wymeldowanie męża S.D. z nieruchomości położonej w K. przy ul. C. 33. Decyzją z 29 listopada 2022 r. organ I instancji orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego pod ww. adresem. W uzasadnieniu organ meldunkowy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny oraz dokonał oceny zebranego materiału dowodowego pod kątem spełnienia, wobec skarżącego przesłanki opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Organ I instancji wskazał m.in., że nie ma wątpliwości, iż nieruchomość położona w K. przy ul. C. 33 przestała stanowić centrum życiowe dla skarżącego. Bezspornym jest, że od kilkunastu lat pracuje w Niemczech i siłą rzeczy musiał ułożyć sobie tam ośrodek swoich spraw życiowych. W ocenie organu gminy opuszczenie lokalu na pewien czas może być uznane za trwałe opuszczenie miejsca pobytu, jeżeli okres zamieszkiwania gdzie indziej jest wystarczająco długi. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że całokształt okoliczności faktycznych sprawy, uzasadniał wymeldowanie z lokalu. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony wskazał, że skarżący od lat pracuje w Niemczech i prowadzi tam działalność gospodarczą, jednakże nie opuścił miejsca pobytu stałego. Od kwietnia do września przebywa w Niemczech, ale od października do marca w Polsce. Nie uzyskuje dochodów w Polsce, z podatków rozlicza się w Niemczech, podobnie jak jego małżonka, która także ma adres korespondencyjny w Niemczech. W ocenie skarżącego miejsce zamieszkania w Niemczech utrzymywane jest dla celów zawodowych - pobytu tymczasowego w związku z pracą. Adres ten jest wykorzystywany do korespondencji z urzędami niemieckimi, a posiadanie dodatkowego miejsca pobytu nie świadczy o opuszczeniu domu rodzinnego w Polsce. Skarżący jedynie pracuje w Niemczech, a całą swoją pozostałą aktywność skupia w domu rodzinnym. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ odwołał się do treści art. 25 ust. 1 ustawy z 24 września 2010 r. Na mocy art. 35 ww. ustawy - organ gminy właściwy ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje obywatel polski, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wojewoda wskazał, że opuszczenie miejsca pobytu stałego oznacza, że obywatel polski wyprowadził się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, czyli przeniósł swoje centrum życiowe w inne miejsce, nie dopełniając obowiązku wymeldowania, przy czym przeniesienie to powinno mieć charakter dobrowolny i trwały. Opuszczenie miejsca pobytu stałego zawiera w sobie zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w dotychczasowym lokalu, jak i element woli przeniesienia swego pobytu w inne miejsce i urządzenia tam swojego trwałego centrum życiowego. Zamiar stałego przebywania w miejscu pobytu stałego, należy oceniać na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie tylko ustnych czy pisemnych deklaracji strony. Organ podniósł, że skarżący opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały w K. przy ul. C. 33 i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wojewoda podkreślił, że z akt sprawy wynika, że od 1999 r. wyjeżdżał on do pracy sezonowej w Niemczech, a od 2004 r. mieszka i pracuje tam na stałe. W 2016 r. pomiędzy małżonkami – A.D. i S.D. ustanowiono notarialnie rozdzielność majątkową. Małżonkowie prowadzą oddzielne życie, a A.D. jest wyłącznym właścicielem spornej nieruchomości i zamierza wystąpić o rozwód. Aktualnie skarżący mieszka i prowadzi działalność gospodarczą w B. w Niemczech. Nie uzyskuje dochodów na terenie RP, nie rozlicza się z podatków w Polsce i nie korzysta ze służby zdrowia w kraju. Do Polski i pobytu w domu przy ul. C. w K. powraca okazjonalnie (np. z okazji świąt) i z roku na rok coraz rzadziej (w 2022 r. był w domu kilka dni). Przyjeżdżając do Polski zabiera ze sobą podstawowe rzeczy osobiste, z którymi następnie powraca do Niemiec. Organ wskazał, że skarżący w domu w K. pozostawił już niewiele swoich rzeczy osobistych, nie partycypuje w kosztach remontów i bieżącego utrzymania domu - pod tym adresem stale przebywa jedynie A.D. Skarżący nie deklaruje zamiaru ponownego osiedlenia się w Polsce i powrotu do stałego przebywania w miejscu zameldowania na pobyt stały. Organ zaznaczył, że taki stan faktyczny znajduje swoje odzwierciedlenie w świetle zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, na który składają się w szczególności: przesłuchania czterech świadków w dniu 11 i 28 października 2022 r., oględziny spornej nieruchomości w dniu 12 października 2022 r. przy udziale stron, wyjaśnienia stron z dnia 12 i 26 sierpnia 2022 r., oraz 15 września 2022 r., a także kopie dokumentów załączonych przez strony. Wojewoda podkreślił, że skarżący nie kwestionuje, że nie przebywa stale w domu w K. i nawet nie deklaruje woli powrotu do stałego przebywania w miejscu zameldowania. Skarżący w trakcie oględzin w dniu 12 października 2022 r. oświadczył, że w Niemczech mieszka od 12 lat pod jednym adresem w wynajętym mieszkaniu. Od 2004 r. pracuje w Niemczech, a do K. przyjeżdża rzadko (wówczas przywozi ze sobą rzeczy, które będzie nosił w trakcie pobytu, a reszta rzeczy zostaje w Niemczech). Jak stwierdził skarżący w trakcie oględzin w 2022 r. był w domu w K. kilka dni, nocował w domu jedną noc we wrześniu i po przyjeździe na oględziny lokalu, a "w okresie od listopada do marca w domu przebywa po kilka dni, co jakiś czas". Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że ziściły się przesłanki wymeldowania skarżącego z pobytu stałego, przewidziane w art. 35 w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Wyprowadził się on z domu przy ul. C. 33 w K. około 2004 r., zaś biorąc pod uwagę okres, który upłynął od tego zdarzenia organ stwierdził, że opuszczenie to miało charakter trwały. Doszło do trwałego zerwania więzi łączących go z tym miejscem zamieszkania i zogniskowania centrum aktywności życiowej pod nowy adresem (B. w Niemczech). Organ wyjaśnił, że okazjonalne, jedno lub kilkudniowe wizyty skarżącego w domu w K. nie mogą zostać uznane za pobyt stały w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że traktuje on dom przy ul. C. 33 w K. bardziej jak hotel - miejsce zatrzymania podczas pobytu i załatwiania spraw w Polsce, aniżeli rzeczywiste miejsce pobytu stałego (centrum aktywności życiowej). W ocenie Wojewody skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w sposób dobrowolny i trwały. Utrzymywanie w ewidencji ludności wpisu o zamieszkiwaniu skarżącego na pobyt stały pod ww. adresem w sytuacji, gdy od 2004 r. przebywał on gdzie indziej, stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową i jako takie, było sprzeczne z celem prowadzenia ewidencji ludności. Stosownie bowiem do postanowień art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. W skardze S.D. zarzucił naruszenie : I. naruszenie przepisów postępowania wyrażonych w art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na braku wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego i pominięcie, ze skarżący w dalszym ciągu to K. i dom rodzinny uznaje za swoje centrum życiowe, to tu koncentruje się cała jego pozazawodowa aktywność, nadto pominięcie wpływu wprowadzonego w 2020r. stanu epidemii na terenie RP oraz ciągle obowiązującego stanu zagrożenia epidemicznego na powroty skarżącego do miejsca zamieszkania, II. naruszenie przepisów prawa materialnego wyrażonych w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że fakt, że skarżący nie uzyskuje dochodów na terenie RP, nie rozlicza się z podatków w Polsce i nie korzysta ze służby zdrowia w kraju wymeldowanie skarżącego z przedmiotowego budynku w sytuacji, gdy skarżący nie zmienił miejsca zamieszkania, a pobyt w Niemczech należy traktować jako tymczasowy związany jedynie z podjętą pracą, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi działalność w zakresie urządzania terenów zielonych ze szczególnym uwzględnieniem pól golfowych. W związku z pracą faktycznie przebywa od kwietnia do września na terenie Niemiec, gdzie posiada zameldowanie na pobyt czasowy. Od października do marca skarżący przebywa w Polsce w miejscu swojego stałego pobytu. Z uwagi na okres pandemii i wprowadzone w związku z tym obostrzenia oraz zawód żony (jest pielęgniarką) skarżący przyznaje, że w ostatnim okresie jego pobyt był krótszy, co nie zmienia jednak jego zamiaru stałego przebywania w Polsce. Skarżący nie uzyskuje dochodów na terenie RP i z podatku dochodowego także rozlicza się w Niemczech, wykazując jednakże fakt posiadania stałego pobytu w Polsce oraz fakt pozostawania w związku małżeńskim. Jak wynika z przedłożonych dokumentów obydwoje małżonkowie mają dla celów podatkowych wskazany adres pobytu w Niemczech, nadany niemiecki numer NIP (S.D.: [...], A.D. [...]). Strona podkreśliła, że w korespondencji z niemieckimi organami skarbowymi dla obydwojga małżonków wskazany jest adres do korespondencji na terenie Niemiec. S.D. rozliczając się w Niemczech korzysta z ulgi na tzw. koszty podwójnego gospodarstwa ([...]). Kwestie podatkowe zostały poruszone jedynie w celu ukazania, że obydwoje małżonkowie mają dla celów podatkowych wskazany adres pobytu w Niemczech i absolutnie nie świadczy to o pozbyciu się zamiaru stałego przebywania w Polsce. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023, poz. 259, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z 29 listopada 2022 r. nie naruszają prawa w stopniu zobowiązującym do ich uchylenia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191, dalej: ustawa o ewidencji). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 310/13; wyrok NSA z 10 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 824/11 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Postępowanie w tym przedmiocie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych i nie stanowi formy kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu w określonym miejscu. Celem decyzji o wymeldowaniu jest wyłącznie doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, decyzja ma więc charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z analizy wskazanego wyżej przepisu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Sporadyczne krótkotrwałe pobyty w lokalu nie dają podstawy do uznania, że w danym lokalu skoncentrowane zostały czynności życiowe strony. O opuszczeniu miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności można mówić wówczas, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie jest wynikiem woli tej osoby. Nie każde opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi bowiem podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu. Dla stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu powołanego przepisu konieczne jest ustalenie, że opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały oraz, że w sprawie doszło do przeniesienia centrum spraw życiowych strony w inne miejsce. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przez trwałość opuszczenia lokalu należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Z kolei z dobrowolnym opuszczeniem lokalu mamy do czynienia wówczas, gdy wynika ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swych interesów życiowych w inne miejsce. Chodzi zatem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących na to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka, prowadzenie życia towarzyskiego), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyroki NSA: z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2337/19, z 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 319/17, z 6 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2408/12, publ. jak wyżej). Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. W świetle powyższego, rzeczą organów w kontrolowanym postępowaniu było ustalenie, czy przebywanie skarżącego poza adresem zameldowania objęte jest jego wolą i czy miało charakter dobrowolny i trwały. W ocenie Sądu organy trafnie oceniły, że skarżącego należało wymeldować spod adresu lokalu mieszczącego się w K. przy ulicy C. 33. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżący od 2004 r. mieszka i pracuje na stałe w Niemczech (od 1999 r. wyjeżdżał do pracy sezonowej). Rację ma organ odwoławczy podnosząc, że skarżący sam przyznaje w swoich wyjaśnieniach, że nie przybywa na stałe w K. i nie deklaruje chęci powrotu do stałego przebywania w tym miejscu. Biorąc pod uwagę okres, który upłynął od zmiany centrum życiowego zasadne jest stwierdzenie, że opuszczenie miejsca zameldowania miało trwały charakter. W ocenie Sądu organy orzekające w sposób rzetelny, wyczerpujący i przekonujący ustaliły i następnie wyjaśniły motywy uznania, że ośrodkiem koncentracji spraw życiowych skarżącego przestała być nieruchomość położona przy ul. C. 33 w K. Z bezspornych ustaleń organów wynika, że w 2016 r. pomiędzy A.D. i S.D. ustanowiono notarialnie rozdzielność majątkową. W sprawie ustalono także, że właścicielem nieruchomości jest A.D. Wnioskodawczyni w swoich wyjaśnieniach wskazała, że ma zamiar wystąpić o rozwód (k. 15 akt admin.). Ponadto organy ustaliły, że z zeznań świadków (k. 52-56 akt admin.) wynika, że skarżący okazjonalnie wraca do Polski i pobytu w domu przy ul. C. w K. (np. z okazji świąt) i z roku na rok coraz rzadziej. Z zeznań syna skarżącego Sz.D. (k. 60 i 60 odw. akt admin.) wynika, że od ustanowienia rozdzielności majątkowej w 2016 r. stosunki między rodzicami pogorszyły się i że tata nie ma zamiaru powrotu do kraju, ponieważ w Niemczech ma dużo spraw związanych z pracą. Oczywiście rację ma skarżący, podnosząc, że sam fakt wykonywania pracy za granicą, czy też długotrwałe nieprzebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z pracą czy innymi okolicznościami życiowymi nie przesądza jeszcze o trwałym opuszczeniu mieszkania będącego centrum życiowym. Rzecz w tym, że w przypadku skarżącego praca na terenie Niemiec ma charakter na tyle długotrwały, że w zestawieniu z ustanowioną rozdzielnością majątkową z żoną i okazjonalnymi przyjazdami do Polski, pozwala uznać, że skarżący utworzył swój ośrodek spraw życiowych i materialnych za granicą. Z wyjaśnień skarżącego wynika także, że mieszka i prowadzi działalność gospodarczą w B. w Niemczech. Na terenie Polski nie uzyskuje dochodów oraz nie rozlicza się z podatków, jak również nie korzysta ze służby zdrowia w kraju. Przyjeżdżając do Polski zabiera ze sobą podstawowe rzeczy osobiste, z którymi następnie powraca do Niemiec. Z ustaleń organów wynika, że skarżący w domu w K. pozostawił niewiele swoich rzeczy osobistych, nie partycypuje w kosztach remontów i bieżącego utrzymania domu. Podkreślenia także wymaga, że pozostawienie przez skarżącego pewnych rzeczy osobistych w spornej nieruchomości (oględziny k. 53-54 akt admin.) nie świadczy o stałym zamieszkiwaniu w lokalu i tym samym o koncentracji tamże ich interesów życiowych. Podnieść należy również, że fakt sporadycznych i krótkotrwałych wizyt nie może prowadzić do wniosku, że skarżący przebywa pod wskazanym adresem. W przekonaniu Sądu analiza zebranego materiału dowodowego potwierdza więc, że skarżący nie zamieszkuje w domu w K. przy ul. C. 33 i nie koncentruje tam swoich interesów życiowych. Podkreślić trzeba, że przy ustalaniu dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, nie można poprzestać wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej strony, ale trzeba wziąć pod uwagę obiektywne, możliwe do stwierdzenia okoliczności towarzyszące opuszczeniu lokalu, jak też zachowanie strony po tym zdarzeniu. Same deklaracje osoby wymeldowanej o przebywaniu w lokalu lub zamiarze powrotu do niego nie wyczerpują znamion pobytu stałego, zwłaszcza jeśli - tak jak w przypadku skarżącego - nie znajdują one pokrycia w zachowaniu strony, jak i pozostają w sprzeczności z pozostałymi dowodami potwierdzającymi fakt niezamieszkiwania w spornej nieruchomości. Oceny tej nie zmienia również podnoszony w skardze fakt wskazania adresu do korespondencji w Niemczech w rozliczeniach podatkowych skarżącego i jego żony. Z tych przyczyn jako niewadliwe ocenić należy ustalenia organów obu instancji, że skarżący opuścił miejsce swojego pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Powyższe okoliczności przemawiają w sposób niebudzący wątpliwości za spełnieniem w stosunku do skarżącego przesłanek wymeldowania z pobytu stałego. Utrzymanie w takiej sytuacji zameldowania skarżącego sprawiałoby, że w ewidencji ludności istniałby wpis niezgodny ze stanem faktycznym, a odmowa wymeldowania prowadziłaby do trwałej fikcji meldunkowej wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze. W świetle powyższych ustaleń organów nie można było zatem uznać, że skarżący traktuje dom rodzinny jako główne centrum swojej aktywności pozazawodowej i wyjazdy do pracy nie mają trwałego charakteru. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia art. 35 ustawy o ewidencji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów prawa procesowego. Organy bowiem zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, w tym postępowanie uzupełniające i prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Zajęte w sprawie stanowisko organ przedstawił w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. zawierającym wskazanie faktów i dowodów, na których się oparł, oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów mających w sprawie zastosowanie. Jednocześnie organ ustosunkował się do wszystkich okoliczności i zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę. d.cz.