II SA/Rz 32/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 7 listopada 2023 r. nr I-III.7722.7.2.2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie w części w jakiej utrzymuje w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 14 lipca 2023 r. nr AB.6740.2.34.2022 w stosunku do A. P. oraz uchyla postanowienie Starosty [...] z dnia 14 lipca 2023 r. nr AB.6740.2.34.2022 w części dotyczącej A. P.; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżącej A. P. kwotę 680 zł /słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego z 7 listopada 2023 r. nr I-III.7722.7.2.2023 wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a."). Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Starosta [...] ostateczną decyzją z 23 września 2022 r. nr 631/2022 znak: AB.6740.2.34.2022 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla: budynku handlowo-usługowego (bud. nr 1) z zewnętrzną infrastrukturą techniczną: instalacją kanalizacji sanitarnej, instalacją kanalizacji deszczowej, instalacją wodociągową, instalacją oświetlenia terenu, policznikową instalacją elektroenergetyczną, 83 stanowiskami postojowymi (łącznie dla bud. nr 1 i nr 2) — ETAP I w ramach 2 etapowego zadania obejmującego: - I Etap Inwestycji: Budowa budynku handlowo-usługowego (bud. nr 1) z zewnętrzną infrastrukturą techniczną: instalacją kanalizacji sanitarnej, instalacją kanalizacji deszczowej, instalacją wodociągową, instalacją oświetlenia terenu, policznikową instalacją elektroenergetyczną, 83 stanowiskami postojowymi (łącznie dla bud. nr 1 i nr 2), - II Etap Inwestycji: Rozbudowa, przebudowa istniejącego budynku handlowo-usługowego (bud. nr 2), rozbiórka budynku magazynowego z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. gr. [...] i [...] położonych w [...] obręb [...] gm. Miasta [...] (jednostka ewid. [...]). A.P. (pismo z 19 i 22.05.2023 r.) oraz A.K. i J.S. (pismo z 22.05.2023 r.) złożyli wnioski o wznowienie postępowania zakończonego opisaną powyżej ostateczną decyzją Starosty z 23 września 2022 r. Jako podstawę wniosku wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Starosta [...] po wezwaniu wnioskodawców do uzupełnienia braków formalnych podań poprzez wskazanie daty, w jakiej dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, postanowieniem z 14 lipca 2023 r. nr AB.6740.2.34.2022 odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 14 lipca 2023 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W rozpoznawanej sprawie A.P. o decyzji dowiedziała się 3 czerwca 2023 r., natomiast z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła 19 maja 2023 r., J.S. o decyzji dowiedział się 4 czerwca 2023 r. zaś z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił 22 maja 2023 r., natomiast A.K. o decyzji dowiedziała się w dniu 5 czerwca 2023 r. a z wnioskiem wystąpiła 22 maja 2023 r. W tych okolicznościach organ uznał, że wnioskodawcy nie dochowali terminu określonego w art. 148 k.p.a. do złożenia wniosku w sprawie wznowienia postępowania, gdyż wnioski o wznowienie złożyli przed datą dowiedzenia się o przedmiotowej decyzji. Zażalenia na powyższe postanowienie złożyli J.S. i A.P.. Zarówno J.S. jak i A.P. składając odrębne zażalenia kwestionowanemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 148 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, a także naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez bezzasadne wezwanie ich do usunięcia braku formalnego wniosku, który w rzeczywistości nie istniał, co spowodowało wprowadzenie ich w błąd odnośnie określenia daty rzeczywistego dowiedzenia się o decyzji. Zwrócili się o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazanym na wstępie postanowieniem z 7 listopada 2023 r. Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia Starosty, że wnioskodawcy nie dopełnili warunku dotyczącego dochowania terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. złożenia go w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Obowiązek udowodnienia, że termin został dochowany spoczywa na stronie, która złożyła podanie o wznowienie. Wojewoda wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez A.P. - 19 maja 2023 r., przez A.K. - 22 maja 2023 r., przez J.S. - 22 maja 2023 r. A.K. i J.S. w pismach z 9 czerwca 2023 r. wskazali, że o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedzieli się odpowiednio 5 i 4 czerwca 2023 r., kiedy w trybie dostępu do informacji publicznej uzyskali zanonimizowaną decyzję nr 631/2022. Zdaniem Wojewody powyższe nie koresponduje ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, skoro we wnioskach o wznowienie postępowania z dnia 22 maja 2023 r. wymienieni wprost wskazali na fakt udzielenia pozwolenia na budowę nr 631/2022 znak: AB.6740.2.34.2022. Potwierdza to, że już w tym dniu wiedzieli o wydaniu decyzji. Odnośnie dochowania terminu przez A.P. Wojewoda zauważył, że z treści wyjaśnień pracowników organu I instancji obsługujących wymienioną w dniu 19 maja 2023 r., wynika, że w tym dniu zgłosiła się ona do organu celem ustalenia dlaczego została pominięta od udziału w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji oraz w celu zapoznania się z decyzją. W trakcie tej wizyty pokazała w telefonie komórkowym zdjęcie tablicy informacyjnej budowy. Zdaniem Wojewody wymieniona już w tym dniu miała wiedzę o fakcie, że pozwolenie na budowę zostało wydane. Potwierdza to też treść jej pism z 19 i 20 maja 2023 r. Zdaniem organu A.P. przed 19 maja 2023 r. miała wiedzę o fakcie wydania pozwolenia na budowę skoro obserwowała proces budowy i dokonywanych na gruncie zmian oraz dysponowała zdjęciem tablicy informacyjnej. Reasumując Wojewoda stwierdził, że wnioskodawcy nie wykazali w sposób wiarygodny kiedy dowiedzieli się o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym nie można był uznać, że wnioski o wznowienia zostały złożone w terminie wskazanym w art. 148 § 2 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej opisane postanowienie złożyła A.P.. Zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 oraz art. 80 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę legalności postanowienia Starosty [...] i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo faktu wykazania przez nią daty dowiedzenia się o decyzji w sposób pozwalający na jej zidentyfikowanie i zachowaniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zwróciła się o uchylenie zaskarżonych postanowień organów obu instancji, o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia z 8 grudnia 2023 r. na okoliczność stałego zamieszkiwania skarżącej poza granicami Polski oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zdaniem skarżącej wiarygodne oświadczenie strony może być uznane za wystarczające do przyjęcia w jakiej dacie strona dowiedziała się o decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Nie oznacza to jednak, że organ nie powinien dokonać weryfikacji tych twierdzeń i dowodów przedstawionych przez stronę oraz że powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia tej okoliczności. Istotnym jest, że art. 148 § 2 k.p.a. wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o decyzji i faktu tego nie można zastąpić domniemaniem. Skarżąca wyjaśniła, że na co dzień pracuje poza granicami Polski więc nie miała możliwości, jak twierdzi organ "obserwowania zmian na gruncie". Wróciła na krótki okres do Polski 14 maja 2023 r., wtedy też zauważyła rozpoczętą budowę. O decyzji dowiedziała się 19 maja 2023 r. podczas wizyty w Starostwie Powiatowym w [....], z uwagi na błędne dane wskazane na tablicy informacyjnej, co zostało potwierdzone przez pracownika organu w piśmie z 14 września 2023 r. Zadaniem organu była weryfikacja tych twierdzeń. Ponadto to w trakcie tej wizyty uzyskała informacje, że część sąsiadów została wdrożona w proces konsultacyjny i uznana za strony postępowania, a część została pominięta. Zdaniem skarżącej organy oparły swoje ustalenia jedynie o hipotezy i domniemania, nie przeprowadziły w tym zakresie żadnych dowodów. To, że skarżąca dysponowała zdjęciem tablicy informacyjnej nie może prowadzić do konkluzji, że dowiedziała się o decyzji wcześniej niż wskazuje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki zwrócił się o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) (dalej: ustawa P.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zostało wydane w trybie nadzwyczajnym, wznowieniowym. Wyjaśnić trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Powołana instytucja stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. W związku z powyższym przepisy jej dotyczące wymagają ścisłego stosowania. W myśl art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia jak i rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem przed wydaniem takiego postanowienia organ bada, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wynikające z art. 145 § 1 k.p.a., a także czy został wniesiony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 k.p.a. W sytuacji gdy podanie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Tylko jeśli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości, wynika, że wniosek składa podmiot nie będący stroną, to organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.). We wstępnej fazie postępowania, tj. przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, nie bada się spełnienia się przesłanek wznowieniowych, w szczególności w sytuacji, gdy strona powołuje się na przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem ustalenia w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy i badania jego legitymacji procesowej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, mogą być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Organ na etapie badania dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania nie jest uprawniony do badania, czy w sprawie zachodzi któraś z przesłanek wznowienia postępowania. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrywania wniosku o wznowienie, organ musi ustalić, czy wniosek został złożony w przewidzianym prawem terminie. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Należy podkreślić, że stwierdzenie przez organ, że żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., stanowi przeszkodę dla wznowienia postępowania i zmusza organ do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., to jest do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. W przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, bieg terminu liczony jest, zgodnie z § 2 komentowanego przepisu, od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zazwyczaj będzie to dzień, w którym stronie decyzja została doręczona, ale nie jest to możliwość jedyna, gdyż strona może powziąć informację o wydaniu decyzji również na skutek zdarzenia faktycznego niemającego związku z adresowaną do niej czynnością procesową. W konsekwencji należy zgodzić się ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., III OSK 308/21, LEX nr 3197757, że przyjęcie "fikcji doręczenia" nie może być traktowane na równi z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji. Trafnie zauważył WSA w Łodzi, że: "Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja" (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 lutego 2022 r., II SA/Łd 686/21, LEX nr 3307569). Z kolei w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2021 r., VII SA/Wa 1526/21, LEX nr 3305081, zaznaczono, że dowiedzenie się przez stronę o fakcie wydania decyzji" [...] nie jest [...] pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy z zastrzeżeniem, iż nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu nie wykazał, że strona podanie o wznowienie złożyła z uchybieniem miesięcznego terminu z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Rację ma skarżąca zarzucając, że organ II instancji oparł swoje ustalenia co do zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jedynie o hipotezy i domniemania. Wbrew twierdzeniom Organ nie zebrał ani nie przeprowadził w tym zakresie żadnych dowodów. Na podstawie określonych okoliczności, takich jak rzekoma możliwość obserwowania zmian na gruncie oraz dysponowanie zdjęciem tablicy informacyjnej Organ II instancji wysnuł wniosek o tym, że skarżąca o decyzji wiedziała wcześniej niż wskazała w podaniu. Okoliczności, na które powołuje się Organ, wskazują jedynie na potencjalną możliwość powzięcia wiedzy o decyzji w innym terminie niż wskazany w podaniu o wznowienie postępowania. Brak jest jednak wykazania, że strona o decyzji mogła dowiedzieć się wcześniej niż twierdzi w podaniu o wznowieniu postępowania. To, że skarżąca dysponowała zdjęciem tablicy informacyjnej w żadnym wypadku nie może prowadzić do konkluzji, że dowiedziała się o decyzji wcześniej niż wskazuje. Należy ponownie podkreślić, że na wnoszącym podanie o wznowienie ciąży obowiązek wykazania, że zachował termin do wniesienia tego podania, nie zaś wykazanie, że o decyzji mógł dowiedzieć się wcześniej. To organ zobligowany jest do weryfikacji twierdzeń, i w oparciu o konkretne dowody zanegowania prawdziwości twierdzeń strony co do dochowania terminu do wniesienia podania o wznowienie. Wojewoda ustalił, że z treści wyjaśnień złożonych przez pracowników organu I instancji obsługujących skarżącą w dniu 19 maja 2023 r. wynika, iż w dniu 19 maja br. skarżąca zgłosiła się do organu, w celu ustalenia, dlaczego została pominięta od udziału w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, oraz w celu zapoznania się z decyzją o pozwoleniu na budowę oraz projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym. Podczas wizyty skarżąca pokazała pracownikowi zdjęcie tablicy informacyjnej budowy w telefonie komórkowym. Wg Wojewody z powyższego wynika, iż w dniu 19 maja 2023 r. skarżąca miała wiedzę o fakcie, iż pozwolenie na budowę zostało wydane. Powyższe potwierdza również treść jej pism z dnia 19.05.2023 r. oraz z dnia 20.05.2023 r., w których wskazano, iż "budowana droga wewnętrzna (tylna strona inwestycji/strefa dostawcza) ciągnąca się wzdłuż mojej posiadłości, powstaje kosztem terenów zielonych; Na podstawie obecnego stanu budowy, droga ta wydaje się radykalnie zmniejszyć obecne pasy zielone z uprzednio około 7 metrów do obecnie ok. 1,5 metra (...). Dodatkowo posadowienie budynku, które jak już widać na budowie, wyniesione jest wyżej powyżej obecnego poziomu terenu, może mieć niekorzystny wpływ na odpływ wód opadowych z budowanej wewnętrznej ulicy wraz z zanieczyszczeniami od samochodów dostawczych, wózków widłowych, i innych urządzeń". W świetle powyższego organ przyjął, że nie można twierdzić, iż przed 19 maja 2023 r. nie miała ona wiedzy o fakcie wydania pozwolenia na budowę, skoro obserwowała proces budowy obiektu i zachodzące na gruncie zmiany, a także dysponowała zdjęciem tablicy informacyjnej. W piśmie z dnia 20 maja 2023 r. wskazała, iż "część sąsiadów została wdrożona w proces konsultacyjny", zaś trzech właścicieli działek sąsiednich, którzy brali udział w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zostało wykluczonych z procesu konsultacyjnego. Sąd zgadza się z Wojewodą, że skarżąca przychodząc do Starostwa [...] w dniu 19 maja 2023 r. miała w tym dniu wiedzę o wydaniu pozwolenia na budowę. Z ustaleń Wojewody wynika także, że miała wiedzę o istotnych elementach decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że z obarczonego błędem zdjęcia tablicy informacyjnej (k. 17 akt organu II instancji) skarżąca powzięła wszystkie konieczne i istotne informacje o treści decyzji o pozwoleniu na budowę. Z owej tablicy wynika bowiem kto, na jaki obiekt, oraz na jakich działkach inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, a powyższe pozwalało złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Otwarta, mimo to pozostawała kwestia daty dowiedzenia się skarżącej o tej inwestycji. Datą tą byłoby zrobienie czy otrzymanie zdjęcia tablicy informacyjnej przez skarżącą. W okolicznościach sprawy pewne jest tylko, że w dniu 19 maja 2023 r. skarżąca dowiedziała się o istotnych elementach decyzji, dysponując zdjęciem tablicy informacyjnej. Wojewoda ustalając, że miała ta wiedzę wcześniej oparł się na założeniu, że skarżąca mieszkając obok terenu inwestycji śledziła jej powstawanie. Zdaniem Wojewody miała bieżącą wiedzę o fakcie prowadzenia robót budowlanych (które jak wynika z dziennika budowy zostały rozpoczęte na gruncie ponad dwa miesiące przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, tj. w dniu 10.03.2023 r., zaś w maju 2023 r. były na etapie wykonania ścian zewnętrznych budynku). Oceniając tę argumentację, Sąd nie podziela jej z dwóch powodów. Po pierwsze rzeczą organu jest precyzyjne ustalenie daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji, a nie czynienie założeń, że taka okoliczność musiała mieć miejsce przed określona datą. Po drugie, argumentacja Wojewody opiera się na założeniu zamieszkiwania skarżącej obok terenu inwestycji. Tymczasem skarżąca do skargi dołączyła zaświadczenie [....] z dnia 8 grudnia 2023 r., z którego wynika, że jest w niej zatrudniona i od 1 listopada 2017 r. mieszka w K., w B. Dokument ten podważa wnioski Wojewody o śledzeniu przez skarżącą na co dzień budowy i posiadanej z tablicy informacyjnej wiedzy o decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca w skardze oświadczyła, że do Polski przyjechała na krótko 14 maja 2023 r., zrobiła zdjęcie tablicy informacyjnej budowy i 19 maja 2023 r. udała się do Starostwa [...]. Rzeczą organów w ponownym postępowaniu będzie ocena treści zaświadczenia [...] z dnia 8 grudnia 2023 r. i ww twierdzeń skarżącej w kontekście zachowania terminu z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. W razie ewentualnych wątpliwości organ może wyznaczyć skarżącej termin do udowodnienia wątpliwych, wg organu okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie w stosunku do A.K. i J.S. stało się prawomocne wobec jego niezaskarżenia skarga do sądu administracyjnego.