I OW 119/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Starosty Bolesławieckiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Bolesławieckim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. L. w sprawie zwrotu wydatków poniesionych za parkowanie pojazdu postanawia: wskazać Starostę Bolesławieckiego jako organ właściwy do rozpoznania wniosku. UZASADNIENIE Starosta Bolesławiecki, działając na podstawie art. 22 § 2 k.p.a., wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy Starostą Bolesławieckim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. L. w sprawie zwrotu wydatków poniesionych za parkowanie pojazdu. W uzasadnieniu wniosku Starosta Bolesławiecki wskazał, że M. L. w dniu 24 lutego 2012 r. złożył wniosek o zwrot - w trybie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym- kosztów związanych z garażowaniem samochodu Fiat 126 P, usuniętego w dniu 3 maja 2006 r. na parking J. L. Powyższy pojazd decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] września 2007 r. został przejęty na rzecz Skarbu Państwa. W dniu 29 października 2007 r. samochód sprzedano w trybie licytacyjnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., powołując się na art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, wniosek M. L. przekazał w dniu 5 lipca 2010 r. do rozpoznania Staroście Bolesławieckiemu. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. nie jest on organem właściwym do rozpatrzenia tego żądania, bowiem - zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym- w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby, w terminie określonym w art. 130 a ust. 10 ustawy, zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, postępowania niezakończone przed dniem wejścia w życie wspomnianej noweli umarza się, a sprawy przekazuje się właściwym starostom. Zdaniem Starosty Bolesławieckiego nie sposób zgodzić się z powyższym rozumowaniem. Powołany art. 13 ustawy zmieniającej dotyczy pojazdów, co do których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy. W niniejszej sprawie 6 miesięczny termin upłynął w listopadzie 2006 r. Sprawa kosztów za dozór jest sprawą o charakterze pobocznym, nierozerwalnie związaną ze sprawą przepadku samochodu. Tym samym o kosztach dozoru winien orzec Naczelnik Urzędu Skarbowego w trybie art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W omawianym przypadku art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym w ogóle nie ma zastosowania, gdyż sprawa dotycząca pojazdu Fiat 126 P została prawomocnie zakończona. Nie można więc umorzyć postępowania i przekazać sprawy właściwemu staroście. W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. domagał się wskazania Starosty Bolesławieckiego jako organu właściwego do rozpoznania sprawy. Podniósł, że pismo M. L. z dnia 24 lutego 2012 r. nie stanowi części zakończonej już sprawy, ale jest wnioskiem wszczynającym odrębne postępowanie w nowej sprawie. Bez wątpienia od dnia 4 września 2010 r., tj. zmiany ustawy Prawo o ruchu drogowym, organem właściwym w sprawie przepadku pojazdów jest starosta. Właściwość ta rozciąga się między innymi także na orzeczenie co do kosztów przechowywania pojazdu (por. art. 130 a pkt 10 ustawy). Zakończenie sprawy dotyczącej przejęcia pojazdu powoduje, że stosując art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., należy uznać, że organem właściwym do rozpoznania żądania M. L. jest wyłącznie Starosta Bolesławiecki. Wskazany 6 miesięczny termin od dnia usunięcia pojazdu faktycznie zakończył się w dniu 2 listopada 2006 r., a zatem nie upłynął on w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli do dnia 4 września 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. dodał ponadto, że Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia 21 września 2007 r. do dnia 29 października 2007 r. i tylko za ten okres mógłby ponosić ewentualne koszty dozoru. Wniosek M. L. obejmuje natomiast okres, kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu. W piśmie procesowym z dnia 4 października 2012 r. Starosta Bolesławiecki wskazał, że w przedmiotowej sprawie do ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu zastosowanie miały i mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 102 § 2 tej ustawy organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 ustawy. Zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór następuje zaś w formie postanowienia organu egzekucyjnego. Organem egzekucyjnym w tej sprawie był i jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne rozpoznają – na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270- dalej powoływana jako P.p.s.a.) - spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a. sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przez spór kompetencyjny, w znaczeniu przewidzianym w art. 4 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał pomiędzy Starostą Bolesławieckim i Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w L. Do sporu doszło w sprawie z wniosku M. L. o zwrot - w trybie art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2008 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) - wydatków związanych z parkowaniem samochodu Fiat 126 P, usuniętego w dniu 3 maja 2006 r. na parking J. L., matki wnioskodawcy- ówczesnej właścicielki parkingu. Zgodnie z art.130 a ust.10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 d i 10 i cytowanej ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art.1 pkt.10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy- Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę Prawo o ruchu drogowym. W sprawie niesporne jest, że wniosek M. L. w sprawie zwrotu kosztów przechowywania pojazdu marki Fiat 126 p został złożony w dniu 24 lutego 2012 r. Oznacza to, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte już po nowelizacji art. 130 a cyt. ustawy - Prawo o ruchu drogowym i dodaniu do tego artykułu ust. 10 h w brzmieniu nadal obowiązującym. Przepis art. 130 a ust. 10 h powołanej ustawy jednoznacznie i wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków, nie przewidując w tym zakresie żadnych wyjątków. Organem właściwym do rozpatrzenia omawianego żądania M. L. jest zatem Starosta Bolesławiecki. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt. 4 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.