II SA/Lu 494/23

SENTENCJA 14 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z 18 listopada 2022 r., znak: IF-I.7821.20.2022.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z 22 lutego 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 106/23, tutejszy Sąd odrzucił skargę H. S. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z 18 listopada 2022 r., znak: IF-I.7821.20.2022.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Postanowieniem referendarza sądowego z 23 marca 2023 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Adwokat A. M. dowiedziała się o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem skarżącej w dniu 24 kwietnia 2023 r., zaś w dniu 23 maja 2023 r. (data stempla pocztowego) wniosła w imieniu H. S. P. skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z 18 listopada 2022 r., znak: IF-I.7821.20.2022.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 2 czerwca 2023 r. pismo pełnomocnika skarżącej uznano za nową skargę H. S. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z 18 listopada 2022 r., znak: IF-I.7821.20.2022.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i wpisano ją do repertorium SA pod nowym numerem (II SA/Lu 494/23). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z urzędowego potwierdzenia odbioru decyzji Wojewody Lubelskiego z 18 listopada 2022 r., znak: IF-I.7821.20.2022.HP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej jednoznacznie wynika, że doręczenie tej decyzji R. M. P. ustanowionej pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu administracyjnym nastąpiło 13 grudnia 2022 r. (k. 64 akt adm.). Profesjonalny pełnomocnik ustanowiony dla skarżącej w postępowaniu sądowym w ramach prawa pomocy nadał skargę na tę decyzję w polskiej placówce pocztowej 23 maja 2023 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upłynął 12 stycznia 2023 r. Skargę należało zatem odrzucić jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia, że pełnomocnik z urzędu został ustawiony w terminie późniejszym, tj. 16 marca 2023 r. (II SPP 15/23) i w piśmie przewodnim z 23 maja 2023 r. wskazał, że informację o ustanowieniu go pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie uzyskał dopiero w dniu 24 kwietnia 2023 r. W przypadku biegu terminu do wniesienia skargi nie ma bowiem regulacji będącej odpowiednikiem art. 177 § 3 p.p.s.a., w myśl którego w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Ta regulacja dotyczy wyłącznie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Ustanowienie dla skarżącej pełnomocnika z urzędu nie oznacza zatem, że termin do wniesienia skargi przez pełnomocnika liczy się od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu. W niniejszej sprawie pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, co powinien był uczynić. Sąd nie przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, ponieważ pełnomocnik nie złożył wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (art. 254 § 1 p.p.s.a.). Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.