II SA/Gd 352/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. S., B. F. i M. Z. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 5 lutego 2024 r., nr WI-I.7840.1.209.2023.GM w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 29 sierpnia 2023 r., nr WUiA-V.6740.1569-11.2023.T.198203, 2. stwierdza nieważność postanowienia Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 18 października 2023 r., nr WUiA-V.6740.1569-13.2023.T.198203, 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego solidarnie na rzecz skarżących B. F. i M. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrtotu wpisu sądowego od skargi, 4. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrtotu wpisu sądowego od skargi, 5. zasądza od Wojewody Pomorskiego solidarnie na rzecz skarżących P. S., B. F. i M. Z. kwotę 507,50 (pięćset siedem złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu pozostałych kosztów sądowych. UZASADNIENIE P. S., M. Z. i B. F. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 19 grudnia 2022 r. Prezydent Miasta Gdańska zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił O. w G. pozwolenia na budowę Ośrodka Szkoleniowo-Naukowego O., składającego się z budynku A mieszczącego strefę szkoleniowo-restauracyjną i noclegową oraz budynku B, mieszczącego strefę areopagu i sportową, murów oporowych, ekranu akustycznego, obudowę urządzeń energetycznych, przebudowę sieci komunikacyjnej a także udzielił pozwolenia na rozbiórkę stacji transformatorowej. Jako miejsce inwestycji wskazano działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...], przy ul. [...], [...],[...] w G. (dalej także jako decyzja z 19 grudnia 2022 r.). Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 19 grudnia 2022 r. wnieśli P. S., M. Z. i B. F., reprezentowani przez radcę prawnego. Wnioskodawcy wskazali, że w toku postępowania nie uwzględniono właścicieli nieruchomości sąsiednich, na które realizacja ww. inwestycji istotnie oddziałuje. Wskazano niewłaściwą analizę inwestycji z perspektywy oddziaływania hałasowego na nieruchomości sąsiednie, zagospodarowanie wód opadowych, a także wskazano na sprzeczność inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu wniosku P. S. i M. Z., postanowieniem z 16 czerwca 2022 r. Prezydent wznowił postępowanie zakończone wydaniem decyzji z 19 grudnia 2022 r. Po rozpatrzeniu wniosków P. S. i M. Z. decyzją z 29 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Gdańska w punkcie 1 orzekł o wydaniu decyzji ostatecznej własnej z 19 grudnia 2022 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu, tj. właścicieli działki nr [...]. W punkcie 2 decyzji Prezydent odmówił uchylenia decyzji z 19 grudnia 2022 r., gdyż w wyniku wznowienia zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od tak wydanej decyzji wnieśli P. S., M. Z. i B. F., zarzucając, że Prezydent nie rozstrzygnął wniosku B. F., całkowicie ją pomijając w swoich rozstrzygnięciach. Nadto organowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 12 k.p.a. oraz art. 35 Prawa budowlanego. Skarżący uzupełnili odwołanie, wnosząc o zobowiązanie Prezydenta do wydania rozstrzygnięcia rozpoznającego wniosek B. F. i stwierdzenie przewlekłości postępowania. Załączono przy tym ekspertyzę zawierającą ocenę analizy akustycznej, stanowiącej załącznik nr 1 do spornego projektu budowlanego. Postanowieniem z 18 października 2023 r. Prezydent, działając na podstawie art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę na stronie 1 decyzji z 29 sierpnia 2023 r. wskazując, że zamiast "po rozpatrzeniu wniosków Pana P. S. i Pana M. Z. reprezentowanych przez radcę prawnego", powinno tam być "po rozpatrzeniu wniosków Pana P. S., Pani B. F. i Pana M. Z. reprezentowanych przez radcę prawnego". Decyzją z 5 lutego 2024 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wznowienia postępowania, uwzględniając także art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, określający strony postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Wojewoda uwzględnił, że skarżący są współwłaścicielami działek sąsiadujących z terenem inwestycji: M. Z. i B. F. są współwłaścicielami działki nr [...], P. S. jest współwłaścicielem działki nr [...]. Nadto zgodnie z projektem zagospodarowania terenu w odległości 2 metrów od granicy działki nr [...] zlokalizowano trzy generujące hałas pompy i nie można wykluczyć, że te urządzenia mogą przekraczać wymagane normy w zakresie emisji hałasu. W ocenie Wojewody przemawia to za uznaniem, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Organ odwoławczy uznał także, że działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, gdyż należało zbadać, czy zachodzi prawdopodobieństwo zalewania wodami opadowymi sąsiednich nieruchomości. Wojewoda uznał, że skarżący, jako strony postępowania, nie byli uznani za strony w sprawie udzielenia spornego pozwolenia na budowę oraz, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem skarżonej decyzji. Wojewoda wskazał, że Prezydent prawidłowo wznowił przedmiotowe postępowanie administracyjne. Odniósł się też do zarzutów odwołania, podkreślając zgodność inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Podkreślił także, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uznał zarazem, że B. F., będąc reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który otrzymywał wszystkie pisma w sprawie, brała udział w postępowaniu, a jej uprawnienia procesowe w żaden sposób nie zostały uszczuplone. Organ I instancji rozpatrzył wszystkie zarzuty i argumenty stron, w tym także B. F., omyłkowo pominiętej w treści decyzji. W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie art. 35 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że organ administracji budowlanej nie jest zobowiązany do badania projektu budowlanego pod kątem zgodności zastosowanych rozwiązań z zakresem objętym planem miejscowym oraz poprzez przyjęcie, że postanowienia planu miejscowego są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym. Zarzucono także naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy oraz przyjęcie, że wadliwe oznaczenie stron w toku postępowania może być sanowane postanowieniem o sprostowaniu oczywistej omyłki. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że Wojewoda podzielił stanowisko Prezydenta w zakresie oceny inwestycji pod kątem hałasu, nie czyniąc jednocześnie własnych ustaleń. Organ nie wskazał przy tym przyczyn, dla których uznał twierdzenia jednej z ekspertyz zaś drugiej odmówił wiarygodności. Nie wyjaśnił przy tym jak zapisy ekspertyzy sporządzonej na zlecenie inwestora miałyby rozwiać wątpliwości i zarzuty skarżących. Tym samym organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Strona skarżąca uznała także za wadliwe stanowisko organu odnośnie do kwestii odbijania dźwięku. Natomiast rozważania w zakresie zgodności projektu z planem miejscowym skarżący uznali za niespójne. Zarzucono przy tym, że projektant dostosował się do linii zabudowy rysunku planu (nieprzekraczalna linia zabudowy od ul. [...]), ignorując jednak przepisy planu miejscowego, wskazujące, zdaniem skarżących, linię zabudowy od ul. [...]. Strona skarżąca, podając przykłady orzecznictwa i doktryny podkreśliła, że organy administracji mają obowiązek dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Zarzucono także, że organy obu instancji wadliwie zastosowały przepis art. 113 k.p.a., próbując naprawić wadliwość postępowania w zakresie oznaczenia stron postępowania. Organ pominął bowiem jedną ze stron postępowania i dopiero po wskazaniu bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku postanowił "dopisać" tą stronę do treści decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanego decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Ponadto, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym zarzucana wadliwość dotyczy również wydanego w toku postępowania administracyjnego - postanowienia Prezydenta Miasta Gdańska z 18 października 2023 r. nr WUiA-V.6740.1569-13.2023.T.198203 w przedmiocie sprostowania decyzji tego ostatniego organu. Sąd działał przy tym na zasadzie art. 135 p.p.s.a., który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postepowania prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia. Przedmiotem skargi są decyzje wydane w toku postępowania wznowieniowego. Wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym wydano decyzję, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W związku z tym, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a przesłanki wznowienia podlegają ścisłej wykładni. Katalog podstaw wznowienia postępowania został enumeratywnie wyliczony w przepisach art. 145 – art. 145b k.p.a. Podkreślić również należy, że samo złożenie wniosku o wznowienie nie prowadzi do wszczęcia postępowania, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej m. in. w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. Złożenie podania o wznowienie wszczyna postępowanie wstępne, w którym organ zobowiązany jest zbadać, czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 – art. 145b k.p.a., czy wniosek został złożony przez podmiot będący stroną w sprawie oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W przypadku ustalenia, że podanie o wznowienie nie wskazuje ww. przesłanek, bądź nie został zachowany termin do jego złożenia - organ administracji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (wówczas rozpoczyna się drugi etap postępowania, który można nazwać właściwym). W niniejszej sprawie organ wznowił postępowanie na wniosek oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., prawidłowo przyjmując, że został zachowany miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Podkreślić należy, że wniosek został złożony przez radcę prawnego, działającego w imieniu trzech osób fizycznych. Z treści postanowienia z 16 czerwca 2023 r. wszczynającego postępowanie wznowieniowe, wydanego na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wynika, że Prezydent nie podjął czynności wobec wszystkich wnioskodawców, pomijając B. F., pomimo tożsamości wniosków o wznowienie postępowania oraz podstawy prawnej żądania wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jak i podstawy faktycznej. Stanowiło to naruszenie przepisów postępowania wynikających z zasad ogólnych procedury administracyjnej, a także przepisu art. 147 k.p.a., z którego wynika, że w każdym przypadku złożenia żądania dotyczącego wznowienia postępowania organ zobowiązany jest ustosunkować się do niego w formie procesowej, tj. wydać postanowienie o wznowieniu postępowania lub odmowie wznowienia takiego postępowania. Analiza akt sprawy wprost wskazuje, że w stosunku do wniosku złożonego przez B. F. nie zostały podjęte żadne czynności, w tym nie miało miejsca wznowienie postępowania w formie procesowej postanowienia, ani też – w fazie rozstrzygania o wniosku - nie została podjęta wobec jej wniosku decyzja przez organ pierwszej instancji. Okoliczność ta została podniesiona przez pełnomocnika wnioskodawców w postępowaniu odwoławczym, w tym w piśmie z 13 października 2023 r. W następstwie, postanowieniem z 18 października 2023 r., nr WUiA-V.6740.1569-13.2023.T.198203, Prezydent Miasta Gdańska sprostował oczywistą omyłkę pisarską w swojej decyzji z 29 sierpnia 2023 r. polegającą na tym, że B. F. nie została w niej wymieniona w wyniku niezawinionej pomyłki organu. Prezydent wskazał, że wszyscy wnioskodawcy są reprezentowani przez jednego pełnomocnika, któremu doręczono korespondencję i w toku postępowania zostały rozpoznane zarzuty i argumenty wszystkich wnioskodawców. Powoduje to, w ocenie organu, brak rażącego naruszenia prawa, a osoba B. F. nie została wymieniona w decyzji jedynie omyłkowo. Organ odwoławczy podzielił powyższe stanowisko. W ocenie składu orzekającego postanowienie wydane w przedmiocie sprostowania podlega wyeliminowaniu w obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia art. 113 k.p.a., który wyklucza możliwość kwalifikowania zaistniałej omyłki jako omyłki oczywistej oraz sanowania wadliwości w zakresie ustalenia podmiotowych granic rozstrzygnięcia. Przedmiotem sprostowania mogą być błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ustawowej definicji powyższych pojęć, natomiast szeroko wypowiada się na ten temat orzecznictwo. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, natomiast błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Z kolei, oczywisty oznacza niebudzący wątpliwości. Ustawodawca na równi z błędami rachunkowymi oraz pisarskimi potraktował inne oczywiste omyłki. Omyłka, aby mogła zostać sprostowana, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., musi zatem mieć jeszcze określoną wagę, tj. być nieistotna (por. wyrok WSA w Gliwicach, sygn. SA/Gl 495/, LEX nr 3209867). Orzeczenie rektyfikacyjne nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o merytorycznym charakterze. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2022 r. sygn. I OSK 3192/19, LEX nr 3308131). Sprostowanie nie może skutkować modyfikacją merytoryczną ustaleń faktycznych lub prawnych organu, stanowiąc swoistą sanację popełnionych błędów. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi, czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. II SA/Rz 1447/19, LEX nr 3030977). Co istotne, sprostowanie oczywistej omyłki możliwe jest wówczas, gdy dla wykazania, że określony zapis decyzji jest błędny, nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 725/18). W ocenie Sądu analiza - tak postanowienia z 16 czerwca 2023 r. o wszczęciu postępowania wznowieniowego z wniosku skarżących, a także treści decyzji organu pierwszej instancji wyklucza stanowisko, że w decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 29 sierpnia 2023 r. doszło rzeczywiście do omyłki, polegającej na pominięciu jednego z wnioskodawców, gdyż w jej treści organ tylko nie wymienia osoby B. F., jako wnioskodawczyni i strony postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że organ I instancji pominął B. F., tzn. nie podjął wobec jej wniosku żadnych czynności faktycznych i procesowych – nie została ona wskazana jako inicjująca postępowanie w postanowieniu o wszczęciu postępowania wznowieniowego, pominięto ją również w decyzji organu I instancji z 29 sierpnia 2023 r., a co więcej - analiza potwierdzeń doręczeń tych aktów pełnomocnikowi skarżących (UPD) wskazuje, że adresatem jest K. W. R., jako pełnomocnik P. S. i M. Z., z pominięciem zatem B. F. Wbrew stanowisku organów orzekających w sprawie, taki przebieg postępowania i tok podejmowanych przez organ I instancji czynności przeczy stanowisku, by pominięcie B. F. było wynikiem pomyłki organu, a zarazem – poprzez osobę pełnomocnika – była ona prawidłowo reprezentowana w sprawie administracyjnej. Na marginesie dodać wypada, że organ I instancji w swoim postanowieniu z 18 października 2023 r. sprostował wyłącznie sentencję decyzji z 29 sierpnia 2023 r., nie dostrzegając potrzeby konsekwentnego sprostowania również treści uzasadnienia. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika zatem, jaki interes prawny ma B. F. w żądaniu wznowienia, i czy go w ogóle ma. Wszystko to oceniane z perspektywy toku podejmowanych czynności procesowych i celu, jaki leży u podstaw instytucji sprostowania prowadzi Sąd orzekający w niniejszym składzie do wniosku, że w takich realiach procesowych instytucja ta została nadużyta przez organ I instancji, przy akceptacji organu odwoławczego, co świadczy o rażącym naruszeniu tego przepisu. Pominięcie strony postępowania, choćby teoretycznie reprezentowanej przez pełnomocnika, który otrzymuje akty kierowane przez organ do pozostałych reprezentowanych przez niego stron, nie może podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. Sprostowanie omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może być traktowane jako sposób zmiany nieprawidłowego orzeczenia organu administracji. Instytucja sprostowania oczywistej omyłki nie może być wykorzystywana do konwalidowania popełnionych przez organ błędów o charakterze merytorycznym. Błąd lub omyłka musi mieć też charakter oczywisty ażeby mogła zostać sprostowana w trybie art. 113 k.p.a. Powyższe doprowadziło do konieczności stwierdzenia nieważności postanowienia z 18 października 2023 r., nr WUiA-V.6740.1569-13.2023.T.198203, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku, na mocy art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Nieprawidłowe prowadzenie postępowania z wniosku trojga wnioskodawców tylko w odniesieniu do dwojga z nich powoduje w konsekwencji konieczność wyeliminowania decyzji wydanych przez oba orzekające w sprawie organy. Bez wątpienia, jak już wyżej zaznaczono, organy były związane wnioskiem inicjującym postępowanie. Każdy z wnioskodawców posiada swój własny interes prawny w domaganiu się wznowienia postępowania, powołując się na prawo własności różnych nieruchomości. Niedopuszczalne jest pominięcie jednego z podmiotów inicjujących postępowanie i niedokonanie oceny jego indywidualnego interesu prawnego. Wbrew twierdzeniu Wojewody Pomorskiego tożsamość pełnomocnika, reprezentującego zbiorczo wszystkich wnioskodawców, w tym B. F., nie konwaliduje tego uchybienia. Stanowisko organów, że uprawnienia procesowe B. F. nie zostały naruszone, bowiem była reprezentowana przez pełnomocnika, który otrzymywał wszystkie pisma w sprawie nie konwaliduje naruszenia uprawnień materialnoprawnych. Jak wskazano powyżej, organ I instancji nie ustalił bowiem, z czego B. F. wywodzi swój interes prawny, w tym - jakiej nieruchomości jest właścicielką. Bez znaczenia jest tu fakt, że – jak wynika z akt administracyjnych – jest ona współwłaścicielką nieruchomości o nr [...] w G. - tej samej co Z. M., którego interes prawny organ I instancji zweryfikował i ocenił w treści wydanej decyzji. W odniesieniu bowiem do B. F. i jej interesu prawnego organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w swojej decyzji, gdyż nie dostrzegł jej osoby jako wnioskodawczyni. W konsekwencji, tylko dlatego, że B. F. jest współwłaścicielką tej samej nieruchomości co inny wnioskodawca, organ pozyskał do akt Informację z rejestru gruntów, w której (przypadkowo) figuruje również ona. Nie może to zastąpić indywidualnej analizy interesu prawnego każdego wnioskodawcy z osobna. W rezultacie zaś, wniosek B. F. o wznowienia postępowania uznać należy za pominięty i nie rozpatrzony przez organ I instancji, co stanowi o naruszeniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, 147, 149 § 1 k.p.a. oraz art. 151 § 2 k.p.a. oraz przepisami postępowania – art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy, z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, wyrażonej w art. 15 k.p.a., zaakceptował tak wydaną decyzję organu I instancji, czym również naruszył wskazane przepisy prawa. Spowodowało to konieczność, uchylenia – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. wydanych w sprawie decyzji – organu I i II instancji. Ponownie orzekając, organy przeprowadzą w prawidłowy sposób ocenę wniosków wszystkich inicjujących, uzupełnią ustalenia w zakresie analizy interesu prawnego B. F. i dopiero wówczas orzekną o losach decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym – z uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłanek i procedury wznowienia postępowania administracyjnego. O kosztach postępowania orzeczono w punktach 3 - 5 wyroku, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczone przez poszczególnych skarżących wpisy od skargi (w tym solidarnie) oraz fakt reprezentowania ich wszystkich przez jednego pełnomocnika w sprawie.