II OZ 436/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1457/23 w przedmiocie odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 5 lipca 2023 r. nr I-III.7721.16.3.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1457/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 6 lutego 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że sentencja wyroku została wyekspediowana celem doręczenia K. S. (dalej "skarżąca") na podany w skardze adres i mimo dwukrotnego jej awizowania nie została przez adresatkę odebrana. Przesyłkę awizowano w dniu 9 lutego 2024 r. i 19 lutego 2024 r. Przesyłka zawierająca sentencję wyroku została doręczona adresatowi w dniu 23 lutego 2024 r. przy zastosowaniu fikcji doręczenia zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W dniu 12 marca 2024 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego została nadana na adres Sądu przesyłka zawierająca wniosek o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku podpisany przez skarżącą. W dniu 13 marca 2024 r. uiszczono opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł. Przyczyną odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku było zatem uchybienie terminu do złożenie wniosku w tym zakresie zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Pełnomocnik podniósł, że skarżąca nie odebrała odpisu wyroku z dnia 6 lutego 2024 r., gdyż nie otrzymała żadnego powiadomienia pocztowego dotyczącego tej przesyłki, dlatego też złożyła, i to dwukrotnie, skargę na czynności poczty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. W aktach niniejszej sprawy znajduje się niepodjęta korespondencja skierowana do skarżącej (k. 60), na której zawarte są stosowne adnotacje wskazujące terminy awizowania przesyłki. Zgodnie z tymi adnotacjami Sąd I instancji prawidłowo obliczył termin z jakim nastąpiła tzw. fikcja doręczenia. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że domniemanie, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. ma charakter domniemania usuwalnego, a to oznacza, że może zostać obalone przeciwdowodem. W tym celu strona winna w szczególności wykazać, że kwestionowane pismo nie zostało jej doręczone w trybie zwykłym (do rąk własnych) ani też nie dotarło do niej zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Obalenie domniemania nie neguje dokonania doręczenia, lecz prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminu. Oznacza to, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 73 p.p.s.a., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu, a zatem będzie dysponował np. argumentem w postaci zgłoszenia nieprawidłowo zabezpieczonej skrzynki pocztowej czy reklamacji usług pocztowych. W orzecznictwie wskazuje się, że w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przeciwdowodu nie może stanowić samo oświadczenie strony o braku awizo (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1861/11; CBOSA). Tymczasem w niniejszej sprawie to właśnie na oświadczeniu strony opiera się zażalenie, zawierające niedające się zweryfikować podejrzenia co do zaginięcia dokumentu awizo. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.